شمارهٔ ۶۳ محمد بن منور
شیخ گفت در هر دلی کی از حقّ سِرّی نیست و با حقّش رازی نیست از آنست کی در آن دل اخلاص نیست و هر کرا اخلاص نیست بهیچ روی خلاص نیست، آنگه گفت خبرست از رسول صلی اللّه علیه انه قال اذا کان یوم القیمة جیء بالاخلاص و الشرک کحیوان بین یدی الرب تعالی فیقول اللّه للاخلاص النطلق انت و اهلک الی الجنة و یقول للشرک انطلق انت و من معک الی النار ثم تلا رسول اللّه صلی اللّه علیه مَن جاءَ بِالحَسَنةِ فَلَهُ خَیرٌ مِنها وَهُمْ مِن فَزَعٍ یَومَئذٍ. آمِنُون و مَن جاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَکُبَّت وُجُوهُهُم فِی النّارِ هَلْ تُجْزَون اِلّا ماکُنْتُمْ تَعْمَلونَ پس گفت: اطلبوا الاخلاص فان فی الاخلاص خلاص فی الدنیا و الاخرة، کذا قال رسول اللّه صلی اللّه علیه یا معاذ اخلص دینک یکفیک القلیل من العمل.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شیخ می‌گوید که اگر در دل کسی اخلاص نباشد، هیچ رازی از حق ندارد و خلاص نمی‌شود. او به حدیثی از رسول خدا اشاره می‌کند که در روز قیامت، اخلاص و شرک به عنوان حیواناتی پیش خداوند می‌آیند. خداوند به اخلاص می‌گوید که به بهشت برو و به شرک دستور می‌دهد که به جهنم برود. همچنین آیات قرآن درباره پاداش نیکوکاران و مجازات بدکاران را ذکر می‌کند و در نهایت تأکید می‌کند که باید اخلاص را جستجو کرد زیرا اخلاص در دنیا و آخرت نجات‌بخش است. او به رسول خدا نسبت می‌دهد که گفت: "دینت را خالص کن تا کار کم برایت کافی باشد."