شمارهٔ ۷۱ محمد بن منور
شیخ گفت: ان اللّه تعالی فی کل یوم ثلثمائة و ستین نظرة الی قلب عبده.
پس گفت: کشش به از کوشش، تا کشش نبود کوشش نبود و تا کوشش نبود بینش نبود.
پس گفت: من طلبه بالعبودیة لایجده و من طلبه به یوشک ان یجده.
پس گفت: لوبسط بساط المجدوالفضل لدخل ذنوب الاولین و الاخرین فی حاشیة من حواشیه ولوبدت عین من عیون الجود الحقّ المُسیء بالمحسن.
پس گفت: درویشان نه ایشان‌اند اگر ایشان ایشان بودندی نه درویشان بودندی اسم ایشان صفت ایشان است هرکه بحقّ راه طلبد گذرش بر درویشان باید کرد که در وی ایشانند.
شیخ ما گفت: انقطع عن الکل حتی یکون لک الکل، پس گفت:
الذکر یمنعنی والجودیطمعنی
والحقّیمنع عن هذا و عن ذاکا
فلاوجود ولاذکر اسیر به
حتی فوآدی اذ نادیت ایاکا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شیخ بیان می‌کند که خداوند هر روز ۳۶۰ نگاهی به قلب بنده‌اش دارد. او بر این باور است که "کشش" از "کوشش" بهتر است؛ زیرا بدون کشش، کوشش و بینش حاصل نمی‌شود. او می‌گوید که کسی که به دنبال عبودیت باشد، به حقیقت می‌رسد. همچنین، اگر مقام و فضیلت گسترش یابد، گناهان انسان‌ها در حاشیه آن قرار می‌گیرد. شیخ اشاره می‌کند که درویشان کسانی هستند که در حقیقت اوصاف درویشی را دارند و در راه طلب حق، باید به آنها توجه کرد. او توصیه می‌کند که از دنیا جدا شوید تا به حقیقت برسید و ذکر و generosity (جود) مانع رسیدن به حقایق هستند. در نهایت، او می‌گوید که وجود و ذکر اسیر این مسائل‌اند تا زمانی که دل او ندا درآورد.