شمارهٔ ۲۰ - مختوم به مدح حضرت مالک اشتر روحی له الفدا محیط قمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و ارتباط با خداوند می‌پردازد. شاعر می‌گوید که مرید عشق، به دنبال خواسته‌های شخصی خود نیست و عارف واقعی هر چه برایش پیش آید را می‌پذیرد. او بر این عقیده است که آنچه دل‌خواه محبوب است، خوب و مطلوب است و هر آنچه از جانان برسد، چه شیرین و چه تلخ، خوشایند است. شاعر با بیان این نکته که همت انسان باید در دو روزه دنیا دچار پریشانی نشود، هشدار می‌دهد که نباید از چنگ حوادث شکسته دل شد. همچنین، وی تأکید می‌کند که نباید به ظواهر و بندگان طبیعت توجه کرد، زیرا آنان در واقع کافرند. آنگاه شاعر به اهمیت عشق اشاره می‌کند که مردان راه حق به واسطه آن به مقام‌های بلند دست یافته‌اند و خود عشق است که سرنوشت را رقم می‌زند. او به داستان مالک اشتر می‌پردازد که به واسطه عشق به مقام‌های عالی رسید و در نهایت بیان می‌کند که آیین او، عشق به اهل بیت و بندگی است.