شمارهٔ ۹۳ - و له ایضاً الرَّحممَه محیط قمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش رحمت و لطف خداوند اشاره دارد که شاعر را از بندهای دنیا آزاد کرده و به عشق معشوق نزدیک کرده است. شاعر از شکرگزاری به خاطر بخت خوش و اقبال بالا صحبت می‌کند و احساس شادی و آرامش می‌کند که دل دیوانه‌اش را به پای معشوق نهاده است. او به زیبایی معشوق و خاصیت‌های شگفت‌انگیز زلف او اشاره می‌کند و از خواسته‌اش برای ملاقات با او و کاستن از غم خود سخن می‌گوید. همچنین به محبت و کرامت علی شاه اذعان می‌کند که او را از هر خطر و گزندی حفظ کرده است. در پایان، شاعر از کسالت در صومعه‌نشینی سخن می‌گوید و دعوت به زندگی‌ای آزاد و سرشار از شادی و عشق در دنیای واقعی می‌کند.