شمارهٔ ۱۶۴ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به عشق و دیوانگی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. او خود را مانند شمعی می‌داند که به دور پروانه می‌چرخد و برای دیدن چهره محبوبش حاضر است از هر چیزی بگذرد. شاعر به شدت تحت تأثیر چشمان معشوق است و حتی در بی‌سر و سامانی احساس می‌کند که ویرانه‌ای از عشق اوست. همچنین ابراز می‌کند که اشک‌هایش هیچ زمانی آرام نمی‌گیرند و دلش از عشق پر شده است. در نهایت، شاعر با اشاره به نگاه معشوق و تأثیر آن بر خود، از حالتی عاشقانه و بی‌خود بودنش صحبت می‌کند.