غزلیات — دیوان اشعار مشتاق اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار مشتاق اصفهانی
Author: مشتاق اصفهانی

مشتاق اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — خوش آن ساعت که یار از لطف گردد همنشین ما را
شمارهٔ ۸ — به مرغی داده گردون از ازل فرخنده بالی را
شمارهٔ ۷ — ای باد بگو آن شه رعنا پسران را
شمارهٔ ۶ — خدا را ای نسیم احوال زار مستمندی را
شمارهٔ ۲ — غم دل کس به امید چه گوید دل‌ستانش را
شمارهٔ ۱ — مخوان ز دیرم به کعبه زاهد که برده از کف دل من آنجا
شمارهٔ ۳ — کنم دایم ز غیرت پاسبانی پاسبانش را
شمارهٔ ۴ — مگر ز آن گل شمیمی هست باد صبحگاهی را
شمارهٔ ۱۲ — از تنگی دل نیست به لب ره نفسم را
شمارهٔ ۱۱ — خضاب از خون عاشق کن نگاری کرده‌ام پیدا
شمارهٔ ۱۳ — ز زلفش تارک جانم بود پیوند هر مو را
شمارهٔ ۱۵ — تا کی به ما نشینی بیگانه‌وار یارا
شمارهٔ ۹ — ز مه رویان مهی جستم به خوبی آفتاب اما
شمارهٔ ۱۰ — شبی گریم شبی نالم ز هجرت داد از این شب‌ها
شمارهٔ ۱۴ — بامید چه جان از تن برآید ناتوانی را
شمارهٔ ۱۶ — کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا
شمارهٔ ۲۱ — دل داد دامن از کف تا زلف یار خود را
شمارهٔ ۲۳ — گفتی شویم کی من از او او ز من جدا
شمارهٔ ۲۲ — تو و از ناز سرگرانی‌ها
شمارهٔ ۱۹ — نیست کس به عهد ما یار یار خویش را
شمارهٔ ۲۰ — برون قدر من از جرگ گرفتاران شود پیدا
شمارهٔ ۱۷ — ما حریف غم و پیمانه کشی پیشه ما
شمارهٔ ۱۸ — توئی که چاشنی آشتی است جنگ ترا
شمارهٔ ۲۴ — بی‌تو مرگ آسوده سازد اضطراب دل مرا
شمارهٔ ۳۰ — بر سینه خود یار نهد سینه ما را
شمارهٔ ۲۷ — جانی و به کنه تو کسی پی نبرد جانا
شمارهٔ ۲۵ — نگیرد دل قرار از تاب تب بیمار هجران را
شمارهٔ ۲۶ — از عشق گلبنی است چو بلبل فغان ما
شمارهٔ ۲۹ — ای که دارد حسن سنگین دل گران گوش ترا
شمارهٔ ۲۸ — بود این زخم دیگر کشته تیغ عتابش را
شمارهٔ ۳۲ — از پی احیای من روح روان من بیا
شمارهٔ ۳۱ — چو رویت بود اگر می‌داشت خورشید جهان‌آرا
شمارهٔ ۳۴ — مرهم نکند فایده داغ دل ما را
شمارهٔ ۳۷ — عنان دل بکف کودکی بود ما را
شمارهٔ ۳۸ — از انتظار مکش بیش از این فکاری را
شمارهٔ ۳۵ — بی‌تو گو سوزد ز برق آه گشت دل مرا
شمارهٔ ۴۰ — چه شد گاهی به حرفی آن دو لعل دلگشا بگشا
شمارهٔ ۳۶ — برجا دل و او مقابل ما
شمارهٔ ۳۳ — از گلشن است دور اگر آشیان ما
شمارهٔ ۳۹ — درون غنچه دل خارخاری کرده‌ام پیدا
شمارهٔ ۴۶ — شب تا سحر تو مست شکر خواب
شمارهٔ ۴۵ — زهی خطت ز عرق مشک ناب در ته آب
شمارهٔ ۴۱ — گل همنشین خار و خس در دامن گلزارها
شمارهٔ ۴۳ — صبح شد ساقی بشو ز آیینهٔ رو زنگ خواب
شمارهٔ ۴۲ — بس که بر دل زخم جور از خار و خس باشد مرا
شمارهٔ ۴۸ — نگارم در کنار و ساغر می بر لب است امشب
شمارهٔ ۴۷ — صبح شد ساقی بشو از دیده خواب
شمارهٔ ۴۴ — با غیر چو میکشی می ناب
شمارهٔ ۵۰ — کی در دل ما جز تو کسی را گذری هست
شمارهٔ ۵۱ — جز جور کار طبع به کین مایل تو نیست
شمارهٔ ۵۲ — رفتی تو ز بزم و نه همین نشئه ز می رفت
شمارهٔ ۵۳ — جان بقید تنم از کوی کسی افتاده است
شمارهٔ ۵۴ — تو را فلک به من ای ماه مهربان نگذاشت
شمارهٔ ۴۹ — شب وصل است و آمد یار غیرش از قفا امشب
شمارهٔ ۵۶ — آنکه با من همنشین در عشق جانان من است
شمارهٔ ۵۵ — اشکم بود آن گل که گلابش همه خونست
شمارهٔ ۶۲ — به کوی یار مرا بار در گل افتاده است
شمارهٔ ۶۴ — عشق آمد و غیر یار نگذاشت
شمارهٔ ۵۸ — تو را که چرخ به کام من از جفا نگذاشت
شمارهٔ ۵۹ — از صحن کعبه ساحت میخانه خوشتر است
شمارهٔ ۶۱ — جور خوبان غمزدای جان غمناک من است
شمارهٔ ۶۰ — ز الفت خوبان که سودش اشک و آهی بیش نیست
شمارهٔ ۵۷ — منت ز سر زلف توام یکسر مو نیست
شمارهٔ ۶۳ — یک گل بساحت چمن و طرف باغ نیست
شمارهٔ ۷۲ — خونم ز لب بوسه فریب تو هوس ریخت
شمارهٔ ۶۵ — از جسم بکوی یار جان رفت
شمارهٔ ۶۶ — گلی و گل رخی تا در چمن هست
شمارهٔ ۶۷ — دلم بی‌او صفا هرگز ندیده است
شمارهٔ ۶۸ — در چمن جوری که از باد خزان بر گل گذشت
شمارهٔ ۷۱ — خوش آنکه گشته تسلیم بر حکمت از بدایت
شمارهٔ ۶۹ — ننالم در قفس ای گل ز جور خار هجرانت
شمارهٔ ۷۰ — آنکه درمان دل خسته عالم با اوست
شمارهٔ ۷۳ — دلم ز خاک ره آن غیرت پری برداشت
شمارهٔ ۷۵ — سوی غربت آن بت خودکام محمل بست و رفت
شمارهٔ ۸۰ — دور از توام بجز غم و رنج و ملال چیست
شمارهٔ ۷۴ — زان در کجا توان رفت از بی‌پناهی ای دوست
شمارهٔ ۷۶ — منم که داغ عزیزان هر دیارم سوخت
شمارهٔ ۷۹ — اگر حرم بود ار دیرخانه خانه تست
شمارهٔ ۷۷ — به دل چگونه توان داغ عشق پنهان داشت
شمارهٔ ۷۸ — گشته‌ام از فیض عشق موی به مو دوست دوست
شمارهٔ ۸۲ — زد قدم هرکس به گیتی پیشه دیگر گرفت
شمارهٔ ۸۸ — کجا ز قهر تو غیر از توام پناهی هست
شمارهٔ ۸۳ — ز ناز هرگزت از من اگر سئوالی نیست
شمارهٔ ۸۷ — بگذر از دیر و حرم جانانه جای دیگر است
شمارهٔ ۸۱ — گوشت کجا به ناله‌ام ای‌دل فریب هست
شمارهٔ ۸۴ — جز عشق که اشرف بود از جمله کمالات
شمارهٔ ۸۵ — از دوست قالب من دیوانه پرشده است
شمارهٔ ۸۶ — به ناله صبحدمم بلبل خوش‌الحان گفت
شمارهٔ ۹۴ — نه صیدی جان برد از صیدگاه چشم فتانت
شمارهٔ ۹۱ — بر لب بغیر ناله که دمساز مانده است
شمارهٔ ۹۶ — عالم خراب از نگه می‌پرست تست
شمارهٔ ۸۹ — بر اوست رحم که درمانده دل افتاده است
شمارهٔ ۹۵ — فلک سرگشته از سودای عشقست
شمارهٔ ۹۰ — گر بعاشق سر عتابش نیست
شمارهٔ ۹۲ — بر بلبل آنچه از ستم باغبان گذشت
شمارهٔ ۹۳ — گر چو من از گلشن عشقش بدل جز خار نیست
شمارهٔ ۹۷ — به پایت دوش می‌افتاد گاهی راست گاهی کج
شمارهٔ ۱۰۲ — پایی به پای دشت‌نوردم نمی‌رسد
شمارهٔ ۹۸ — با بلبل مسکین گل و بیداد و دگر هیچ
شمارهٔ ۱۰۴ — گرم صد داغ بر جان می‌گذارد
شمارهٔ ۱۰۰ — خاک ار شوم به کوی تو گردم نمی‌رسد
شمارهٔ ۹۹ — تا ز گل نام و ز گلزار نشان خواهد بود
شمارهٔ ۱۰۳ — ز خیلی کجا چون تو شاهی برآید
شمارهٔ ۱۰۱ — گشاید از در میخانه هر در کاسمان بندد
شمارهٔ ۱۰۶ — به هر کام غیر آن شیرین‌سخن می‌پرورد
شمارهٔ ۱۰۸ — نه از جفای تو زیبا صنم نخواهد ماند
شمارهٔ ۱۱۲ — نه ز آب و گلت ای نخل جوان ساخته‌اند
شمارهٔ ۱۰۵ — نه در سر غیر سودای تو باشد
شمارهٔ ۱۱۰ — دوش در طرف چمن بلبلی افغان می‌کرد
شمارهٔ ۱۱۱ — لب شیرین تو شیرین‌تر از آن ساخته‌اند
شمارهٔ ۱۰۹ — دلم کز آتش جان‌سوز غم نخواهد ماند
شمارهٔ ۱۰۷ — آن دل که غم بتان ندارد
شمارهٔ ۱۱۵ — گفتی او راست وفاپیشه بلی گر می‌بود
شمارهٔ ۱۱۶ — می دو چشم تو ندانم ز چه پیمانه زدند
شمارهٔ ۱۱۷ — ناله به کوی او دلم بهر چه بس نمی‌کند
شمارهٔ ۱۱۴ — سازوبرگ طرب از ساغر و مینا نشود
شمارهٔ ۱۱۸ — به لب صدبار جانم در رهش گر ز انتظار آید
شمارهٔ ۱۲۰ — گر همین خون مرا یار خورد نوشش باد
شمارهٔ ۱۱۹ — عزیزش دار چون گل هرچه در چشم تو خار آید
شمارهٔ ۱۱۳ — در چمن مرغ چمن ناله چو بنیاد کند
شمارهٔ ۱۲۴ — دولت فقر آفت زوال ندارد
شمارهٔ ۱۲۳ — رَستنش از دامت احتمال ندارد
شمارهٔ ۱۲۸ — کسیکه دور شدت چون ز آستان میرد
شمارهٔ ۱۲۶ — از آن غم را دل ما خانه باشد
شمارهٔ ۱۲۷ — نیم غمین که به گردون مرا فغان نرسد
شمارهٔ ۱۲۵ — خوانم او را دعا همین باشد
شمارهٔ ۱۲۱ — سر کوی اوست جایی که صبا گذر ندارد
شمارهٔ ۱۲۲ — نشاط‌انگیز آفاق است اگر صاحبدمی خندد
شمارهٔ ۱۳۴ — خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد
شمارهٔ ۱۲۹ — چه عجب که وقت مردن به مزار ما بیاید
شمارهٔ ۱۳۶ — نه هر مهی روش مهرگستری داند
شمارهٔ ۱۳۵ — روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود
شمارهٔ ۱۳۰ — از دم باد صبا بوی کسی می‌آید
شمارهٔ ۱۳۱ — یار یار امروز یاری نیست یاران را چه شد
شمارهٔ ۱۳۲ — خواهد آورد خط و ترک جفا خواهد کرد
شمارهٔ ۱۳۳ — مرا بخت سبز از فلک دوش بود
شمارهٔ ۱۳۸ — دل چرا چون شمع جز آه سربارش نباشد
شمارهٔ ۱۴۱ — شام شد زلف سیاه تو به یادم آمد
شمارهٔ ۱۴۰ — صد چشمم و رخسار تو دیدن نگذارند
شمارهٔ ۱۴۳ — خوش آنکه مرا وصل تن سیمنتی بود
شمارهٔ ۱۴۴ — خوش آنکه شمع خلوتم آن سروناز بود
شمارهٔ ۱۴۲ — گفتم ز صبر کار بسامان شود نشد
شمارهٔ ۱۳۷ — بوسه‌ای دوش ز لعل تو براتم دادند
شمارهٔ ۱۳۹ — مژده ای دل که شب فرقت یار آخر شد
شمارهٔ ۱۴۸ — چه شود که اهل جهان به کسی ز تف غم او شرری نرسد
شمارهٔ ۱۴۶ — منم آنکه هر نفسم به دل ستمی ز عشوه‌گری رسد
شمارهٔ ۱۴۵ — من و پاس تیر جفای او که مباد بر جگری رسد
شمارهٔ ۱۵۱ — کسان مشغول کار خویش و من مشغول یار خود
شمارهٔ ۱۴۷ — به جز میی که لب لعل یار من دارد
شمارهٔ ۱۴۹ — یارم به کنار امشب آمد
شمارهٔ ۱۵۰ — چو شمعم کشت و آسوده ز آه شعله بار خود
شمارهٔ ۱۵۲ — قاصدی باز آمد و حرفی ز جائی می‌زند
شمارهٔ ۱۵۸ — عاشق ز دل و جان چه خبر داشته باشد
شمارهٔ ۱۵۳ — بدی از نیک بر نمی‌آید
شمارهٔ ۱۵۵ — تا کوی تو بی‌رهبری و راهبری چند
شمارهٔ ۱۵۹ — پی چه گلبن بختم گل مراد دهد
شمارهٔ ۱۵۴ — دیدی آخر آنچه با من طالع ناساز کرد
شمارهٔ ۱۵۶ — خوبان سزد که پنجه بخونم فرو کنند
شمارهٔ ۱۶۰ — گرنه ز بیوفایی گل یاد میکند
شمارهٔ ۱۵۷ — آنان که می طلب زخم آرزو کنند
شمارهٔ ۱۶۸ — دل بیقرار عاشق نفسی قرار گیرد
شمارهٔ ۱۶۶ — باز چه شد که با من او هیچ سخن نمی‌کند
شمارهٔ ۱۶۱ — هرگز ای گل از تو بلبل شیوه یاری ندید
شمارهٔ ۱۶۴ — گردم بسر کویت دیوانه چنین باید
شمارهٔ ۱۶۲ — زحی لیلی از ناز بیرون نیاید
شمارهٔ ۱۶۵ — به رخ صد پرده آن پیدا و پنهان در نظر دارد
شمارهٔ ۱۶۳ — خوش آن گروه که در بر رخِ جهان بستند
شمارهٔ ۱۶۷ — گشت مرغی زخمی تیری دلم آمد به یاد
شمارهٔ ۱۷۴ — کی بود اینکه مدت فرقت یار بگذرد
شمارهٔ ۱۷۳ — عید آمد و کار خوش نباشد
شمارهٔ ۱۷۰ — مگو عشاق را وقتی دلی بود
شمارهٔ ۱۷۲ — چون ساغر می بدست گیرد
شمارهٔ ۱۶۹ — دلم جای غم جانانه کردند
شمارهٔ ۱۷۶ — از باد زلف تو چو شکن درشکن شود
شمارهٔ ۱۷۱ — سرودم را به جرگ بلبلان رنگ دگر باشد
شمارهٔ ۱۷۵ — در طلبت ساز و برک راه ندارد
شمارهٔ ۱۸۲ — شود دگر گم دلم در کوی محنت خانه‌ای کمتر
شمارهٔ ۱۷۷ — دلت شکست دلم را دگر چه خواهد کرد
شمارهٔ ۱۸۴ — آن خط چون سبزه به بین آن رخ چون لاله نگر
شمارهٔ ۱۸۰ — خون ازین غم سزد از دیده بسمل برود
شمارهٔ ۱۷۹ — نیست وقتی که مرا جان بر جانان نشود
شمارهٔ ۱۸۳ — جهان را سیل اشکم گر برد ویرانه‌ای کمتر
شمارهٔ ۱۸۱ — صفای حسن بدیدن نمیشود آخر
شمارهٔ ۱۷۸ — زآن مبتلای هجرت عشرت طلب نباشد
شمارهٔ ۱۸۶ — ز خود بریدم و ترک تو مشکلست هنوز
شمارهٔ ۱۸۷ — جادربر من کرده نگاری نه و هرگز
شمارهٔ ۱۸۸ — گیرم که بر آن عارض گلگون نگرد کس
شمارهٔ ۱۸۵ — به عاشق مژدهٔ کامی صبا از وصل جانان بر
شمارهٔ ۱۹۰ — آن باده که باید لب از او تر نکند کس
شمارهٔ ۱۸۹ — ماه من مهرپروری که مپرس
شمارهٔ ۱۹۲ — می‌کشم جوری از آن نرگس فتان که مپرس
شمارهٔ ۱۹۱ — نیست بی‌جا ناله‌ام از تنگی جا در قفس
شمارهٔ ۱۹۸ — بتی کز صحبتم گیرد ملالش
شمارهٔ ۲۰۰ — جز آنکه کرد ز عشقت خراب خانه خویش
شمارهٔ ۱۹۷ — دل‌زارم به این زاری که می‌نالد ز آزارش
شمارهٔ ۱۹۵ — گرفتم ز آشیان پرواز از شوق لب بامش
شمارهٔ ۱۹۴ — من آن صیدم که گفت آهسته چون می‌بست صیادش
شمارهٔ ۱۹۹ — جز آنکه برد چو شمعت شبی به خانه خویش
شمارهٔ ۱۹۳ — بنگر آن لب‌های میگون وز خمار ما مپرس
شمارهٔ ۱۹۶ — دیدم من از پهلوی دل از بس جفا خون کردمش
شمارهٔ ۲۰۳ — از تف هجران او هرگز نیاسودم چو شمع
شمارهٔ ۲۰۵ — سنگین دلت گرفته دلم تنگ در بغل
شمارهٔ ۲۰۴ — گل یکی داند چو بانگ بلبل و فریاد زاغ
شمارهٔ ۲۰۶ — جمعند خوبان چون دسته گل
شمارهٔ ۲۰۸ — صبحدم در باغ دیدم عندلیبی از ملال
شمارهٔ ۲۰۱ — از اشک و آه دایم در عشق آن پریوش
شمارهٔ ۲۰۲ — گرفتم آمد آن سرو قباپوش
شمارهٔ ۲۰۷ — خونم نریزد، آن غمزهٔ مشکل
شمارهٔ ۲۱۲ — در محفلت ز خون دل از بس لبالبم
شمارهٔ ۲۱۳ — در گلشن عشق تو جفاکار ندیدم
شمارهٔ ۲۱۰ — به کویش می‌رود گاهی ز من آهی نمی‌دانم
شمارهٔ ۲۱۶ — گرنه از وصل تو در هجر گهی یاد کنم
شمارهٔ ۲۰۹ — دارم دلی صد بحر خون زان تیر مژگان در بغل
شمارهٔ ۲۱۴ — نیامد بر لبم آهی ز سوز عشق تا بودم
شمارهٔ ۲۱۱ — به کنج بی‌کسی شادم مجوییدم مجوییدم
شمارهٔ ۲۱۵ — ترک سر کردم ز جیب آسمان سر بر زدم
شمارهٔ ۲۱۹ — ای کس من در جهان گر جز تو کس می‌داشتم
شمارهٔ ۲۲۰ — نه اکنون مست نازت ای بت نامهربان دیدم
شمارهٔ ۲۱۸ — بی تو بتان را چه سرور ای صنم
شمارهٔ ۲۲۲ — جهان روشن ز مهر عالم‌افروزی که من دارم
شمارهٔ ۲۱۷ — دامن خویش ز خون مژه گلشن کردم
شمارهٔ ۲۲۱ — دلی سرگرم شوق از جلوه مستانه‌ای دارم
شمارهٔ ۲۲۳ — بجان ز اندیشه غیرآمدم ز آن انجمن رفتم
شمارهٔ ۲۲۴ — چه می‌کردم گر از کف دامن وصلت نمی‌دادم
شمارهٔ ۲۲۸ — تو در غربت من آرام از غمت چون در وطن گیرم
شمارهٔ ۲۲۹ — ربود دوش چنان باده وصال تو هوشم
شمارهٔ ۲۳۱ — هم اول کاش از کویت من افکار می‌رفتم
شمارهٔ ۲۲۷ — چه خوش بودی نبودی گر ز من دور اینقدر یارم
شمارهٔ ۲۲۵ — شه من ترا نشان نه که من گدات جویم
شمارهٔ ۲۳۲ — دم مردن از آن با غیر یار آمد به بالینم
شمارهٔ ۲۳۰ — چو فارغ در گرفتاری ز جور خار و خس باشم
شمارهٔ ۲۲۶ — جنوم را فزود از بسکه آن رفتار و قامت هم
شمارهٔ ۲۳۵ — نه بهر آنکه با من بر سر جنگ است می‌نالم
شمارهٔ ۲۳۴ — دلم دارد هوای دام جان هم
شمارهٔ ۲۴۰ — شدی تو گلبن ناز از کنار سوختگان
شمارهٔ ۲۳۳ — خوش آنکه با تو یکشب در باغ خفته باشم
شمارهٔ ۲۳۶ — خوش آنکه بی‌تو دامن بر جسم و جان فشانم
شمارهٔ ۲۳۹ — یارا کجا یاران کنند آزار یاران بیش از این
شمارهٔ ۲۳۸ — چشمم سفید شد به رهت گل‌عذار من
شمارهٔ ۲۳۷ — ای از ازل ز عشق تو آشفته کار من
شمارهٔ ۲۴۷ — گشت یارم یار غیر آئین یاری را ببین
شمارهٔ ۲۴۲ — چون نخواهی نفسی کرد نگهداری من
شمارهٔ ۲۴۵ — لطف از اول داشت یار من به من
شمارهٔ ۲۴۶ — به سپهر بر شده ما ز عشق و طلب کنی تو ز مالشان
شمارهٔ ۲۴۳ — شب هجران سرآمد آمدی روز وصالست این
شمارهٔ ۲۴۱ — چشم دام تو پر از خون دل از زاری من
شمارهٔ ۲۴۸ — کشد گر هر دمم صدبار افزون کن خدای من
شمارهٔ ۲۴۴ — عاقل کجا و بر سر دنیا گریستن
شمارهٔ ۲۵۱ — گر ز تن جانم و از سینه دل آید بیرون
شمارهٔ ۲۵۴ — مکن از حرف دشمن بیوفا ترک وفاداران
شمارهٔ ۲۵۲ — شبی روز منست ای از تو روشن چشم داغ من
شمارهٔ ۲۵۰ — دلم افسرده آه سرد من بین
شمارهٔ ۲۵۳ — بود روز و شبم تا کی سیاه از دود آه من
شمارهٔ ۲۵۶ — حاشا که زنده مانم از جور غیر و جانان
شمارهٔ ۲۴۹ — یکره ز وصل خویش مرا بهره‌مند کن
شمارهٔ ۲۵۵ — ای ز جورت دل عشاق به خون غوطه‌زنان
شمارهٔ ۲۵۸ — تا چند بکویش ایستم من
شمارهٔ ۲۵۹ — از آن تنها کند پرخون دل من
شمارهٔ ۲۶۱ — بی‌تو کوشم در فنای خویشتن
شمارهٔ ۲۶۲ — زآنکو نروم بلبلم و جای منست این
شمارهٔ ۲۵۷ — خوشاب بزمی که سرخوش از شراب صحبت جانان
شمارهٔ ۲۶۰ — زندگر تیغ و ریزد خون من عین مراد است این
شمارهٔ ۲۶۴ — به کف پیاله به گلشن روم چسان بی‌تو
شمارهٔ ۲۶۳ — به توان گفتن کدامین عضو از اعضای تو
شمارهٔ ۲۶۸ — ای صبا صبحدم چون‌رسی سوی او
شمارهٔ ۲۶۵ — نی طاقت وصلت مرا نه صبر در هجران تو
شمارهٔ ۲۷۲ — دلم را یار پیش ما شکسته
شمارهٔ ۲۶۶ — هر سحر غلتم در خون از نسیم کوی تو
شمارهٔ ۲۶۷ — میرم چو ز من دور شود آن بت دلجو
شمارهٔ ۲۷۰ — چو ماه چارده دارم نگاری چارده‌ساله
شمارهٔ ۲۷۱ — برق جهان‌سوز حسن آن رخ افروخته
شمارهٔ ۲۶۹ — نمی‌دانم چو رفتی از قفا بینی به کس یا نه
شمارهٔ ۲۷۳ — ندانم می‌کنی گاهی به غربت یاد من یا نه
شمارهٔ ۲۷۵ — من به قلزم می خیمه چون حباب زده
شمارهٔ ۲۷۶ — ز حجاب عشق خون شد جگرم کنم چه چاره
شمارهٔ ۲۷۴ — به غربت یوسف من به زندان وطن مانده
شمارهٔ ۲۷۷ — گفتم فتد کالای تو در دست من فرمود نه
شمارهٔ ۲۸۰ — ز آن رخ افروخته و آن قامت افراخته
شمارهٔ ۲۷۹ — از پرتو مهر، شد آخر آن ماه
شمارهٔ ۲۷۸ — تا کی کند یار، از من کناره
شمارهٔ ۲۸۴ — ای که با اهل هوس نرد وفا باخته‌ای
شمارهٔ ۲۸۳ — بهر پرسیدنم ای مایهٔ ناز آمده‌ای
شمارهٔ ۲۸۷ — شبی بر بام ای ماه بلنداختر نمی‌آیی
شمارهٔ ۲۸۲ — آمد امروز یار دیرینه
شمارهٔ ۲۸۵ — بنگاهی ز خودم بی‌خبر انداخته‌ای
شمارهٔ ۲۸۶ — گه مهر گویم گه مهت گه زهره گاهی مشتری
شمارهٔ ۲۸۱ — مرا حسن و عشقست زاری و لابه
شمارهٔ ۲۸۸ — گو در ره عشقم نرسد راهنمائی
شمارهٔ ۲۹۴ — آمدی وصلت به جامم ریخت آب زندگی
شمارهٔ ۲۹۵ — چه شد کآتش به جانم از غضب انداختی رفتی
شمارهٔ ۲۹۲ — ز وصل او که من پیوسته می‌پنداشتم روزی
شمارهٔ ۲۹۶ — شنیدم تشنه‌ای جویای آبی
شمارهٔ ۲۸۹ — ای که از باد صبا بوی کسی می‌شنوی
شمارهٔ ۲۹۰ — ای که می‌جویی به خوبی همچو لیلی دلبری
شمارهٔ ۲۹۱ — نه چون سرو است آزادی مرا زین گلشن ای قمری
شمارهٔ ۲۹۳ — من تشنه دشت بی‌آب بارد مگر سحابی
شمارهٔ ۳۰۴ — گمان دارد ز ناز و سرکشی گل می‌کند کاری
شمارهٔ ۳۰۱ — به خون غلتانم از تیر نگاه دم به دم کردی
شمارهٔ ۳۰۰ — از تو من غافلم از من نه تو غافل باشی
شمارهٔ ۳۰۳ — رهبر باوست هر نقش از کارگاه هستی
شمارهٔ ۳۰۲ — ناکرده عمل ای که طلبکار بهشتی
شمارهٔ ۲۹۸ — زین چه خوش‌تر که درین معرکه بسمل باشی
شمارهٔ ۲۹۷ — به گلشن بود در پرواز مرغ بند برپایی
شمارهٔ ۲۹۹ — چون بیتو ننالم زار در گوشه تنهائی
شمارهٔ ۳۰۶ — خوش آن ساعت که بی‌خشم و غضب با ما تو بنشینی
شمارهٔ ۳۰۷ — خوشا مستی و عشق نازنینی
شمارهٔ ۳۱۰ — در هیچ‌جا هرگز نشد بیند ترا تنها کسی
شمارهٔ ۳۰۸ — به رنگ ذره‌ام سرگرم مهر عالم‌افروزی
شمارهٔ ۳۱۱ — هست چشمم ز غمت قلزم طوفان‌زایی
شمارهٔ ۳۰۵ — نباشد آتشی سوزنده‌تر از آتش دوری
شمارهٔ ۳۱۲ — در آن گلشن مکن کو گلشن‌آرا گلشن‌آرایی
شمارهٔ ۳۰۹ — زهدم افسرده خوشا وقت قدح پیمائی
شمارهٔ ۳۲۰ — چون رفتی افکندی، بر خاکم از خواری
شمارهٔ ۳۱۵ — بهر چه ز پرده برنمی‌آیی
شمارهٔ ۳۱۳ — ز هرچه هست رخ ما از آن بگردانی
شمارهٔ ۳۱۴ — خوش آن عاشق که سویش گاهگاهی
شمارهٔ ۳۱۸ — من کیستم ز خنجر بی‌رحم قاتلی
شمارهٔ ۳۱۶ — سرای دیده‌ام منزلگه جانانه بایستی
شمارهٔ ۳۱۹ — تلخ‌کامم من از شکرخندی
شمارهٔ ۳۱۷ — امیدگاها امیدوارم که از جفایت روا نداری
شمارهٔ ۳۲۴ — ار مهر و وفا تو هرچه داری
شمارهٔ ۳۲۱ — خرامان بود در دامان کوهی کبک طنازی
شمارهٔ ۳۲۲ — خوشا فصل گل و عهد جوانی
شمارهٔ ۳۲۳ — از دیر و کعبه در عشق گر نبودم نشانی