شمارهٔ ۱ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج خود شکایت می‌کند و می‌گوید که مانند ابرها اشک می‌ریزد. او از سوز دلش که باعث می‌شود چشمانش مانند خونابه باشد، سخن می‌گوید. شاعر آرزو دارد که از این تب و تاب رها شود و امیدوار است با نغمه‌های رباب یا نوشیدن شراب آرامش یابد.