رباعیات — دیوان اشعار مشتاق اصفهانی

Name: رباعیات — دیوان اشعار مشتاق اصفهانی
Author: مشتاق اصفهانی

مشتاق اصفهانی / دیوان اشعار

بخش‌ها

مستزاد

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — سروا سمنا صنوبرا شمشادا
شمارهٔ ۲ — لطفی بکس ای رشک پری نیست ترا
شمارهٔ ۴ — هرگز نبود ز شومی اختر ما
شمارهٔ ۵ — اکنون که بود نشاط دل حاصل ما
شمارهٔ ۳ — یاران که در آغوش و کنارند مرا
شمارهٔ ۶ — ای رشته بندگیت در گردن ما
شمارهٔ ۷ — فریاد ز طبع جرم زاینده ما
شمارهٔ ۱۴ — دوشم که ز داغ دوریت جان میسوخت
شمارهٔ ۹ — از جام رقیب تا شدی مست و خراب
شمارهٔ ۸ — شاها شاها جهان پناها شاها
شمارهٔ ۱۱ — کارم ز غمت همه خروش است امشب
شمارهٔ ۱۲ — خاکم چو سپهر کینه‌جو خواهد ساخت
شمارهٔ ۱۰ — یابم گرت از یاری کوکب امشب
شمارهٔ ۱۳ — عشق آمد و کاشانه جان و تن سوخت
شمارهٔ ۱۹ — آگه نتوانی چو شد از فطرت پست
شمارهٔ ۲۰ — در ظلمت جهل آمدن چون زالست
شمارهٔ ۲۲ — زاهد که بپاک دامنیها ثمر است
شمارهٔ ۲۱ — هرکس که ز لطف تو ستمگر شاد است
شمارهٔ ۱۶ — آنشوخ که خون مهربان یاران ریخت
شمارهٔ ۱۵ — در باغ جهان که بس گل آشفت و بریخت
شمارهٔ ۱۷ — خط تو که غم بجان غمخواران ریخت
شمارهٔ ۱۸ — در بر معشوق و در قدح می چه خوش است
شمارهٔ ۲۷ — هرجا صنم لاله‌عذاری بوده است
شمارهٔ ۲۹ — هر ذره ز خاک تاجداری بوده است
شمارهٔ ۳۰ — گل روی بت عشوه‌فروشی بوده است
شمارهٔ ۲۳ — ای آنکه ترا همیشه عصیان کار است
شمارهٔ ۲۴ — درد دل ما که داستان دگر است
شمارهٔ ۲۸ — این گل کف دست گلعذاری بوده است
شمارهٔ ۲۵ — ای آنکه ترا خون شهیدان باده است
شمارهٔ ۲۶ — تا دامن مطلبم به چنگ آمده است
شمارهٔ ۳۳ — از می که عدو شکار شست من و تست
شمارهٔ ۳۱ — پیمانه لب پیاله‌نوشی بوده است
شمارهٔ ۳۲ — مینای تهی حریف خامی بوده است
شمارهٔ ۳۵ — ای ساده دلی که گفتن حق فن تست
شمارهٔ ۳۷ — ای آنکه جفا عادت دیرینه تست
شمارهٔ ۳۶ — ای گلبن طفل غنچه پرورده تست
شمارهٔ ۳۴ — طاقت ثمر ما و جفا حاصل تست
شمارهٔ ۳۸ — مشتاق جفای یار بهر من و تست
شمارهٔ ۴۱ — آنرا که زر انباشته صد انبان است
شمارهٔ ۴۵ — هرچند بهر گوشه هزار افسونست
شمارهٔ ۴۰ — با ناله نای غلغل می چه خوشست
شمارهٔ ۴۲ — دشمن که برغم بخت وارون منست
شمارهٔ ۴۴ — پرورده بنفشه‌ای که این موی منست
شمارهٔ ۴۶ — تا عشق چراغ محفل گردونست
شمارهٔ ۴۳ — امروز نه خدمت بتان دین منست
شمارهٔ ۳۹ — باغیست محبت که شجرهاش خوش است
شمارهٔ ۴۹ — زین باغ که خار او زگل افزونست
شمارهٔ ۴۷ — ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست
شمارهٔ ۵۲ — این سرکشی ای سرو سهی بالا چیست
شمارهٔ ۴۸ — دردشت محبت که گلشن محزونست
شمارهٔ ۵۰ — آن کس که بود به دلبری فرد اینست
شمارهٔ ۵۱ — آخر ثمر مهر تو کین بود ای دوست
شمارهٔ ۵۴ — مجنون که ز جان برای جانان بگذشت
شمارهٔ ۵۳ — آنرا که امید وصل آن رشک پریست
شمارهٔ ۵۶ — دیشب که مرا بصحبت یار گذشت
شمارهٔ ۵۸ — از سوز غم جگرفروزی که گذشت
شمارهٔ ۵۷ — عمرم همه در کشیدن جور گذشت
شمارهٔ ۵۹ - این رباعی دارای صنعت رد عجز علی‌الصدر است — مجنون به هوای کوی لیلی در دشت
شمارهٔ ۶۰ — منصور تنش بدار گردید چو جفت
شمارهٔ ۶۱ — ای غبغب دلکش ترا بوی ترنج
شمارهٔ ۵۵ — زآنچه از ستمت بجان بیتاب گذشت
شمارهٔ ۶۲ — عالم همه هیچ و کار عالم همه هیچ
شمارهٔ ۶۷ — هرگز ز کسی یار کسی فرد مباد
شمارهٔ ۶۸ — وصل تو نصیبم ای دل افروز مباد
شمارهٔ ۶۹ — مشتاق که نقد دل نهانی بتو داد
شمارهٔ ۶۳ — ای روی تو در حدیقه جان گل سرخ
شمارهٔ ۶۴ — ما را که بود چه در بخارا و چه بلخ
شمارهٔ ۷۰ — غم بیحد و درد بیشمار و من فرد
شمارهٔ ۶۵ — آنم که بود بدامن صحرا باد
شمارهٔ ۶۶ — آنم که بدشت و کوه تا گردد باد
شمارهٔ ۷۳ — گردون ستیزه کار دیدی که چکرد
شمارهٔ ۷۴ — رفت از برم آن یگانه دیدی که چه کرد
شمارهٔ ۷۶ — شد صبح که هرکس پی کاری گیرد
شمارهٔ ۷۵ — دانم بنشانه ناوک‌ها نخورد
شمارهٔ ۷۸ — بر لب نه شکایتم ز فردی برسد
شمارهٔ ۷۱ — آخر غم او ازین غم آبادم برد
شمارهٔ ۷۷ — گفتم ز غمت عاشق حیران میرد
شمارهٔ ۷۲ — دوران سپهر بیگنه کش گذرد
شمارهٔ ۸۳ — آنرا که نه دانش و نه عرفان باشد
شمارهٔ ۸۴ — هرکس که بجرگ نکته سنجان باشد
شمارهٔ ۸۵ — از جور و جفا چو خار می‌باید شد
شمارهٔ ۷۹ — اندیشه به کنه حق تعالی نرسد
شمارهٔ ۸۰ — گو دی رسد و بهارش از پی نرسد
شمارهٔ ۸۱ — فیضی بمن از چشمه نوشی نرسد
شمارهٔ ۸۲ — زان ماه که روزم ز غمش شب باشد
شمارهٔ ۸۶ — آنم که نشاط من بکلفت ماند
شمارهٔ ۸۸ — نه تاج و نه تخت و نه نگین خواهد ماند
شمارهٔ ۹۲ — شد صبح کاجابت بدعا وابندند
شمارهٔ ۹۳ — آنانکه بگفتگو بدانش ثمرند
شمارهٔ ۸۹ — از کوی غم تو سینه ریشان رفتند
شمارهٔ ۹۰ — روزی که بکوی میفروشان بردند
شمارهٔ ۹۱ — چون موج گروهی که عنان تاب شدند
شمارهٔ ۸۷ — افغان که نه عمر جاودان خواهد ماند
شمارهٔ ۹۴ — شاهان جهان که از صدای کوسند
شمارهٔ ۹۸ — آنم که بود محال در دیر وجود
شمارهٔ ۹۹ — گفتم ز تو دایمم نه غم خواهد بود
شمارهٔ ۱۰۲ — مرغان چو دل از سیر چمن شاد کنید
شمارهٔ ۱۰۱ — هر دم ز بتی بداغ می‌باید بود
شمارهٔ ۹۷ — آنان که مرا ز مستمندان دانند
شمارهٔ ۹۶ — غم نیست که خلق بت‌پرستم دانند
شمارهٔ ۹۵ — آنانکه نه از خیل خردمندانند
شمارهٔ ۱۰۰ — در عشق بلب خموش می‌باید بود
شمارهٔ ۱۰۷ — غمگین تور است از طرب غم خوشتر
شمارهٔ ۱۰۹ — ای سرو تو از سرو روان موزون‌تر
شمارهٔ ۱۱۰ — از قتل من خسته روانی بگذر
شمارهٔ ۱۰۵ — چندانکه بود نشاط از غم خوشتر
شمارهٔ ۱۰۳ — یاران چو دل از صحبت هم شاد کنید
شمارهٔ ۱۰۴ — داغ غمت از افسر ادهم خوشتر
شمارهٔ ۱۰۸ — درویشیم از خدمت سلطان خوشتر
شمارهٔ ۱۰۶ — جام صهبا ز ساغر جم خوشتر
شمارهٔ ۱۱۶ — آن در مسجد که جسته‌ام حق ز نماز
شمارهٔ ۱۱۱ — بازآ و هجوم لشکر درد نگر
شمارهٔ ۱۱۸ — زین پیش مرا بود ز بخت فیروز
شمارهٔ ۱۱۷ — آن یافته کام دل ز عشق جانسوز
شمارهٔ ۱۱۳ — چونتخته نرد است فلک نیک نگر
شمارهٔ ۱۱۲ — جز فتنه نمیکند جهان طور نگر
شمارهٔ ۱۱۵ — ایدلبر بی‌نظیر من دستم گیر
شمارهٔ ۱۱۴ — هر بت که برافروخت رخ از جام غرور
شمارهٔ ۱۲۲ — دل برده ز من تازه نهالی که مپرس
شمارهٔ ۱۲۰ — ای جان و دل مرا انیس و مونس
شمارهٔ ۱۲۱ — دور از تو مرا رنج و گلابی که مپرس
شمارهٔ ۱۲۴ — ای مرحمتت هادی راه همه کس
شمارهٔ ۱۲۳ — ای واقف از آرامش و گشت همه کس
شمارهٔ ۱۲۵ — گویم نه بهرحال که هستی خوش باش
شمارهٔ ۱۲۶ — از عشق فتد بخرمن صبر آتش
شمارهٔ ۱۱۹ — گیرم که کنم من از مناهی پرهیز
شمارهٔ ۱۲۷ — از سیلی غم چند کنی چهره بنفش
شمارهٔ ۱۲۸ — جز خون جگر ز شومی اختر خویش
شمارهٔ ۱۲۹ — خوش آنکه کنم خاطر غمدیده خویش
شمارهٔ ۱۳۰ — صبح است ز باده می‌پرستان در رقص
شمارهٔ ۱۳۱ — ای کرده به خویش یک روش دایم فرض
شمارهٔ ۱۳۲ — ای رهرو نادان که روانی چون شط
شمارهٔ ۱۳۴ — ای مانده بمحفل تو پا در گل شمع
شمارهٔ ۱۳۳ — مخور نگشته از می ناب چه حظ
شمارهٔ ۱۴۱ — تنها نه زمین ز صید گاهت گلرنگ
شمارهٔ ۱۴۲ — تا چند رقیب در برش گیری تنگ
شمارهٔ ۱۳۵ — بر خصم ظفر همیشه در روز مصاف
شمارهٔ ۱۴۰ — ای کاوردت ز نطفه‌ای ایزد پاک
شمارهٔ ۱۳۶ — پیوسته دلم کباب میخواهد عشق
شمارهٔ ۱۳۸ — کو بر زبردست تو دستی ای عشق
شمارهٔ ۱۳۹ — بس رشته جان‌ها که گسستی ای عشق
شمارهٔ ۱۳۷ — امروز نکرده است اندیشه عشق
شمارهٔ ۱۴۶ — هستیست گلی کزوست ما را دل‌تنگ
شمارهٔ ۱۴۸ — ای موی تو در برون دل‌ها همه چنگ
شمارهٔ ۱۴۹ — از حرف وصال تو بمن گردد حال
شمارهٔ ۱۴۷ — با ما ز در صلح درآ تا کی جنگ
شمارهٔ ۱۵۰ — رندی به بغل صراحی و در کف جام
شمارهٔ ۱۴۳ — از نام تو کعبه را چه سان نبود ننگ
شمارهٔ ۱۴۴ — در راه بتان که صلحشان باشد جنگ
شمارهٔ ۱۴۵ — در کوی غمت که فتنه بارد صد رنگ
شمارهٔ ۱۵۱ — زاهد که بخون خوردن خلقست مدام
شمارهٔ ۱۵۲ — من عهد و وفات سست می‌دانستم
شمارهٔ ۱۵۴ — دیریست جدا ز عالم لاهوتم
شمارهٔ ۱۵۵ — یک چند منت دوست گمان میکردم
شمارهٔ ۱۵۳ — پیمان تو کی درست می‌دانستم
شمارهٔ ۱۵۶ — کی دور ز آستانه‌ات می‌گردم
شمارهٔ ۱۵۸ — از غم دل بی‌صبر و سکونی دارم
شمارهٔ ۱۵۷ — عمریست که مهر دلفروزی دارم
شمارهٔ ۱۶۰ — هر ناله که از غمت بلب می‌آرم
شمارهٔ ۱۶۳ — نه ساکن باغ و نه مقیم چمنم
شمارهٔ ۱۶۲ — از ناله مرغ بی‌پروبال دلم
شمارهٔ ۱۶۴ — من شیوه آن بهانه جو می‌دانم
شمارهٔ ۱۶۱ — پیوسته ذلیل آشنا و خویشم
شمارهٔ ۱۵۹ — پیوسته تن خاک‌نشینی دارم
شمارهٔ ۱۶۶ — کو مرغ باین بی‌پروبالی که منم
شمارهٔ ۱۶۵ — ناگاه طلسم جسم را میشکنم
شمارهٔ ۱۷۴ — تن مایل درد و روح مایلتر از آن
شمارهٔ ۱۶۷ — زاهد توئی و فضائل کسب علوم
شمارهٔ ۱۷۰ — اکنون نه ز نخل عشق برخورداریم
شمارهٔ ۱۶۹ — پیدا چو گهر ز قطره آب شدیم
شمارهٔ ۱۶۸ — با فقر ز دنیا نه عبث ساخته‌ایم
شمارهٔ ۱۷۱ — هر شب ز غم تو سیمتن می‌گریم
شمارهٔ ۱۷۳ — در وحدت آن جان جهان هست سخن
شمارهٔ ۱۷۲ — از جور سپهر واژگون می‌گریم
شمارهٔ ۱۷۶ — یکروز بوصل کامرانی کردن
شمارهٔ ۱۷۹ — روشن کند اشک لاله‌گون دل من
شمارهٔ ۱۸۰ — باشد ز سرشگ لاله‌گون دل من
شمارهٔ ۱۸۱ — رفتی تو و اشک لاله‌گون دل من
شمارهٔ ۱۸۲ — گو همره اشک لاله‌گون دل من
شمارهٔ ۱۷۷ — نه دم ز بلندی و نه از پستی زن
شمارهٔ ۱۷۸ — از عشق بتی شور چو قلزم میکن
شمارهٔ ۱۷۵ — درد تو بود نهفته در جان کردن
شمارهٔ ۱۸۳ — طفلی که چو اشک لاله‌گون دل من
شمارهٔ ۱۸۴ — از نعت نبی است در جنان مسکن من
شمارهٔ ۱۸۷ — از کوشش غیر ای تو از حوری به
شمارهٔ ۱۸۸ — ای کوی تو از خلد و تو از حوری به
شمارهٔ ۱۸۵ — ایگل که ترا هست عذار گلگون
شمارهٔ ۱۸۶ — بود از لیلی بسکه جگر خون مجنون
شمارهٔ ۱۹۰ — شوخی که رهم در طلبش گمگشته
شمارهٔ ۱۸۹ — ای نور تو شمع بزم مردم گشته
شمارهٔ ۱۹۲ — ای قلزم سرگرم تلاطم گشته
شمارهٔ ۱۹۷ — ای با همه آشنا ز ما بیگانه
شمارهٔ ۱۹۳ — ای ز آب و هوای دیر مردم گشته
شمارهٔ ۱۹۴ — ای گشته جماد و باز مردم گشته
شمارهٔ ۱۹۸ — هرگز ز توام غیر دل‌آزاری نه
شمارهٔ ۱۹۱ — در وادی عشقت دل من گم گشته
شمارهٔ ۱۹۶ — گر جا بحرم ور به کلیسا کرده
شمارهٔ ۱۹۵ — سرگشته پدید زاهد گم گشته
شمارهٔ ۲۰۰ — ای عشق بیا از همه فن به فن تو
شمارهٔ ۲۰۲ — روزی مشتاق بر دماغ من و تو
شمارهٔ ۲۰۱ — گشت شب مهتاب و می روشن و تو
شمارهٔ ۲۰۳ — چون دل نهد از بیم هلاک من و تو
شمارهٔ ۲۰۴ — ای شمع که سوز جسم کاه من و تو
شمارهٔ ۲۰۵ — ای برده بحسن از مه و خورشید گرو
شمارهٔ ۲۰۶ — چشمم که سرشک لاله‌گون آید ازو
شمارهٔ ۱۹۹ — ایخسته دلم همیشه رنجور از تو
شمارهٔ ۲۱۳ — تا چون گلم آسایش دامن بودی
شمارهٔ ۲۱۴ — فاش از کفم ار کشیده دامن بودی
شمارهٔ ۲۰۷ — گر لاف ز عشق میزنی دردت کو
شمارهٔ ۲۰۸ — زاهد که ز عشق لافد آوازش کو
شمارهٔ ۲۱۱ — ای آنکه ز سر خویشتن در تفتی
شمارهٔ ۲۰۹ — هرگز غم یار را باغیار مگو
شمارهٔ ۲۱۰ — تا عشق مرا فاش نمی‌دانستی
شمارهٔ ۲۱۲ — گردون همه زهر در ایاغم کردی
شمارهٔ ۲۲۰ — آنی تو که حال ناتوانان دانی
شمارهٔ ۲۲۱ — ای آتش کینت ز من افروختنی
شمارهٔ ۲۲۲ — ای عشق که غیر فتنه برپا نکنی
شمارهٔ ۲۱۹ — با یار رقیب می پرستی تا کی
شمارهٔ ۲۱۶ — در وادی عشق دوش نالان جرسی
شمارهٔ ۲۱۷ — صبح است و شراب لعل‌فام ای ساقی
شمارهٔ ۲۱۵ — دیشب دل من چو خسته از رنجوری
شمارهٔ ۲۱۸ — از جام وصال غیر و مستی تا کی