شمارهٔ ۱۳۱ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت دایمی بودن روش‌های انسانی اشاره دارد. شاعر از شنیدن سخنی می‌گوید که در معرض توجه قرار دارد و به این نکته تأکید می‌کند که وقتی انسان از این جهان (زمین) خارج می‌شود، باید به طول و عرض مسیر زندگی خود توجه کند، چه در بعد زمانی و چه در بعد مکانی. مفهوم کلی این است که در زندگی باید با اراده و آگاهی گام برداشت.