شمارهٔ ۱۷۸ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات درباره عشق به محبوبی است که شور و هیجان شدیدی را در دل عاشق بوجود می‌آورد. عشق او مانند دریا است و این شور، پنهانی از مردم باقی می‌ماند. شاعر اشاره می‌کند که دل به عشق می‌سپارد و به سوی معشوق می‌رود، به گونه‌ای که به سمت جاهایی می‌رود که یادآور عشق است، چه کعبه و چه بتخانه. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده راهیابی عاشق به سوی مراتب عشق و فاصله‌اش از مردم است.