شمارهٔ ۱۸۹ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی نور و زیبایی است که به زندگی انسان‌ها روشنی و شادابی می‌بخشد. شاعر می‌گوید که نور تو همانند شمعی در بزم مردم است و همه‌ی ذرات جهان در درخشش آن گم شده‌اند. این پرتو زیبایی توست که از پس پرده‌ها بیرون آمده و باعث درخشش مهر و ماه و ستاره‌ها شده است.