شمارهٔ ۱۹۴ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این غزل به تغییرات و تحول‌های موجود در زندگی انسان اشاره دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان گاهی به صورت جامد و بی‌حس و گاهی به صورت زنده و پرتکاپو وجود دارد. او تاکید می‌کند که این بدن ما که حالا از گندم و انرژی مادی تغذیه می‌شود، فردا به خاک تبدیل خواهد شد و در نهایت دوباره به زمین بازمی‌گردد. به نوعی، این شعر به وابستگی دنیوی انسان به طبیعت و چرخه حیات اشاره دارد.