شمارهٔ ۱۹۷ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به کسی خطاب می‌کند که با وجود آشنایی نزدیکی، در واقع احساس بیگانگی دارد. او از این وضعیت گلایه می‌کند و می‌پرسد تا کی این شخص به زندگی او نزدیک می‌شود اما در عین حال از او فاصله می‌گیرد. شاعر به نوعی از غم و افسوس ناشی از این بیگانگی صحبت می‌کند.