شمارهٔ ۴ مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هرگز نبود ز شومی اختر ما
از باده عیش نشئه‌ای در سر ما
خون جگر و داغ دلست آنچه بود
چون لاله ز صاف و درد در ساغر ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر غم و درد درونی شاعر هستند. او می‌گوید که هیچ‌گاه ستاره شومی بر سرش نبوده و از نوشیدن باده‌ای لذت نبرده است. آنچه در دلش وجود دارد، فقط خون جگر و داغ دل است، که مانند گل لاله درون باده‌اش نمایان است. در واقع، شاعر به ناامیدی و رنجی که در زندگی‌اش احساس می‌کند، اشاره می‌کند.