شمارهٔ ۹ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از حالتی پرشور و خمار صحبت می‌کند که ناشی از عشق و جدایی است. او به مستی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش مملو از درد و غم است، به‌گونه‌ای که چشم‌هایش چون مینی پر از اشک است و دلش از خون مانند شراب پر شده است. این احساسات ناشی از رنج و جدایی از معشوق است.