شمارهٔ ۱۹ - تاریخ فوت میرزا احمد مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / ماده تاریخ / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دریغ و درد که از محفل جهان چون شمع
بچشم اشک‌فشان رفت میرزااحمد
ز شوق صحبت روحانیان ز عالم تن
بسوی عالم جان رفت میرزااحمد
ازاین چمن شد و مرغان بناله می‌گویند
فغان که رفت و جوان رفت میرزااحمد
چو زد بهم پروبال و بآشیانه قدس
ز دامگاه جهان رفت میرزااحمد
نوشت ازپی تاریخ رحلتش مشتاق
که از جهان بجنان رفت میرزااحمد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از فقدان میرزا احمد ابراز تأسف کرده و به توصیف سفر او به دنیای ابدی و جدا شدنش از عالم خاکی می‌پردازد. او با بغض و اندوه می‌گوید که میرزا احمد به سوی عالم جان و روحانیان حرکت کرده و این جدایی باعث ناراحتی و سوگ در چمن و در دل پرندگان شده است. همچنین شاعر اشاره می‌کند که میرزا احمد با پرواز به آشیانه قدس، از دامگاه دنیا رها شده و تاریخ وفاتش را به یادگار نوشته‌اند.