شمارهٔ ۲ مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / ماده تاریخ / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
دریغا ز حاجی محمدعلی
ثمین گوهر درج مجد و علا
که ناگاه از کین بخاکش فکند
سپهر جفا پیشه چون نقش پا
بر اوج فلک یافت روحش مقام
تن او بزیر زمین کرد جا
غرض چون بسرعت ازین گلستان
روان شد بآئین باد صبا
رقم کرد مشتاق تاریخ او
چنان باد جایش ز لطف خدا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به فوت حاجی محمدعلی اشاره می‌کند و از او به عنوان فردی با ارزش و گرانقدر یاد می‌کند. او به ناگهان از دنیا رفته و به خاک سپرده شده است. شاعر احساس می‌کند که زندگی او به سرعت سپری شده و یاد و تاریخ او باقی مانده است. روح او به اوج آسمان‌ها رفته، در حالی که جسمش زیر زمین آرام گرفته است. شاعر به زیبایی و لطف الهی در تعلق یاد او اشاره می‌کند.