شمارهٔ ۲۸ ملا احمد نراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ساقی درخواست می‌کند که به یاد یارش، ساغری از شربت بیاورد و اشاره می‌کند که از گناهی که ممکن است بکند، نگران نیست. او به فقر و زندگی ساده‌اش افتخار می‌کند و ننگ و عار را از مال و مقام دیگری می‌داند. شاعر از زهد و آموزه‌های خشک فاصله می‌گیرد و به جای آن به عشق و یاد یار می‌پردازد. او می‌گوید که حال خوشی از عشق دارد و مست بودنش ناشی از عشق به دوستش است، نه از نوشیدن می. به طور کلی، شعر سرشار از تمایل به زندگی عاشقانه و بی‌اعتنایی به زهد ظاهری است.