راه معالجه بدگمانی به خدا و خلق ملا احمد نراقی
و طریق معالجه بدگمانی به خدا و خلق آن است که بعد از ملاحظه فساد، و شرافت ضدش، «که گمان نیک باشد» هرگاه گمان بدی از کسی به خاطر تو بگذرد اعتنائی به آن نکنی و دل خود را به آن شخص بد نسازی، و رفتار خود را با او تفاوت ندهی، و تفقد و اکرام و احترامی که نسبت به او به عمل می آوری کم ننمائی.
بلکه بهتر آن است که در تعظیم و دوستی او بیفزائی و در خلوت او را دعا کنی، تا به این سبب شیطان به غیظ آید و از خوف زیادتی احترام و دعای به او، دیگر گمان بد را به خاطر تو نیفکند.
و اگر به خطائی و لغزشی از شخصی برخوردی باید او را در خلوت نصیحت کنی، نه اینکه ابتدا به غیبت و بدگوئی او نمائی و باید از خطا کردن او محزون باشی، همچنان که از لغزش خود محزون می شوی و غرض تو از نصیحت او خلاص کردن او از هلاکت باشد و هرگاه چنین رفتار نمائی از برای تو ثواب حزن بر خطای او و ثواب نصیحت کردن او و ثواب نجات او هر سه جمع خواهد شد.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
برای درمان بدگمانی به خدا و دیگران، باید پس از دیدن جنبههای مثبت و منفی افراد، به گمانهای بدی که ممکن است درباره آنها داشته باشیم اهمیت ندهیم و دل خود را به آنها بد نسازیم. رفتارمان را با آنها تغییری ندهیم و احترام و محبت خود را نسبت بهشان کاهش ندهیم. حتی بهتر است در تعظیم و دوستی با آنها افزوده و در خلوت برایشان دعا کنیم تا شیطان دلسرد شود و نتواند بدگمانیهای بیشتری به ذهن ما بیندازد. اگر به خطا یا لغزشی از کسی برخورد کردیم، باید به صورت خصوصی او را نصیحت کنیم و به غیبت و بدگویی دربارهاش نپردازیم. ما باید از اشتباهات او ناراحت شویم و هدف از نصیحت کردن او، نجات او از هلاکت باشد؛ در این صورت، برایمان اجر و ثواب نصیحت و حزن بر خطای او فراهم میشود.