بخش ۱۷۲ - در بیان قبول کردن آدم امانت را ملا احمد نراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، فردی پس از دریافت امانت، به خاطر جهل خود و اعتماد به نفس نادرستش، خود را فرزانه و شایسته می‌داند. او خود را در مقابل فرشتگان می‌بیند و به عنوان معلم اسم برتر شناخته می‌شود. سپس دیگران به او اختیار را عرضه می‌کنند و او با افتخار می‌گوید که من عالم هستم. در نهایت، او قدم پیش می‌گذارد و به نوعی بار سنگین امانت را بر دوش خود می‌گیرد، حتی اگر این بار سنگین باشد.