مثنوی طاقدیس — ملا احمد نراقی

ملا احمد نراقی / ملا احمد نراقی

فهرست شعرها

• بخش ۷ - نصیحت شاه برای طوطی — گرچه از من می‌شوی اکنون جدا
• بخش ۵ - به جزیره فرستادن شاه طوطی را — یک جزیره بود در اقلیم شاه
• بخش ۲ — می‌زدندی فاش بی اندازه‌تر
• بخش ۳ - حدیث قدسی:من تقرب الی شبراً تقربت ذراعا و من تقرب ذراعا تقربت باعا — هرکه نزدیک من آید یک ذراع
• بخش ۸ - حدیث:من مات ولم یعرف امام زمانه فقد مات میتة الجاهلیه — پیر نبود آنکه مویش شد سفید
• بخش ۱ — ای رفیقان بشنوید این داستان
• بخش ۴ - بیان بقیه قصه طوطی و شاه — چونکه شه را بود با طوطی نظر
• بخش ۶ - در بیان عهد و پیمان گرفتن شاه از طوطی — گفت از هجرانت اکنون ای هما
• بخش ۱۵ - قصه ی کودک و ذلت طماع از طمع — کودکی را بود نانی با عسل
• بخش ۹ - عهد و میثاق شاه با طوطی — گفت شه باشد مرا عهد دیگر
• بخش ۱۳ - مناجات با قاضی الحاجات — ای خدا من رهروی‌ام ناتوان
• بخش ۱۴ - رجوع به داستان گرگ و خر و ذلت عاقبت طمع کاری — الغرض آن خر به صحرا اوفتاد
• بخش ۱۶ - بقیه قصه گرگ و خر — چون شنید آن گرگ از خر نعل زر
• بخش ۱۱ - تمرد شیطان از سجده آدم — من همه نور و ضیاء آن تیره رو
• بخش ۱۲ - داستان گرگ و خر و مذمت حرص و طمع — یک خری افتاد و پای آن شکست
• بخش ۱۰ - امر الهی به ملائکه به سجده حضرت آدم و معنی عبودیت و وظیفه آن — چونکه آدم را خداوند مجید
• بخش ۲۳ - بیان اینکه اینها همه طلسم است و هرکه آن را بشکند به مقصد می رسد — هان چو مردان بشکن این محکم طلسم
• بخش ۱۸ - قرار گرفتن دل در جانب چپ — سینه‌ات را روشنی بینی ز راست
• بخش ۱۹ - بیان مکر و عداوت شیطان به فرزندان آدم — چون ز ترک سجده آن دیو رجیم
• بخش ۱۷ - بیان بقیه ی تمرد شیطان از امر حق تعالی و مردود شدن آن — همچو آن دیو رجیم کشتنی
• بخش ۲۴ - بیان نکوهش دنیا و مذمت اهل دنیا — سوی دنیا بنگر و احوال آن
• بخش ۲۲ - راه وصول به مقصد — ای برادر این ره بازار نیست
• بخش ۲۱ - نداهای جان پس از جدایی از تن — گر نبودی پنبه اندر گوش تو
• بخش ۲۰ - اشاره به حدیث شریف موتوا قبل ان تموتوا — دل ازین دیوار خاکی کن جدا
• بخش ۲۵ - بیان در رنج سلاطین و حکام — روز و شب مشغول پاس خویشتن
• بخش ۲۶ - در بیان حال و ابتلای ارباب جاه و مکنت — داد خواهانش گرفته راهها
• بخش ۳۰ - تتمه حال پادشاه و زنگیان — از قضا فوجی ز زنگ تیره روی
• بخش ۳۲ - امر سیم که آدم آبی بیان کرد از بیوفایی دنیا — دیدهٔ آغازبین برکنده باد
• بخش ۲۸ - ادامه ی داستان طوطی و شاه و رفتن به جزیره — باز گردم بر سر آن داستان
• بخش ۳۱ - حکایت آدم آبی و سیاحت او در روی زمین — بالله ار بشناسی ایشان را درست
• بخش ۲۷ - رنج و محنت اهل زرع و تجارت و ثروت — دیگری در کار زرع است و شیار
• بخش ۲۹ - گرفتار شدن پادشاه به دست زنگیان — پادشاهی بود در مغرب زمین
• بخش ۳۳ - اهل و عیال، فرزند طماع یا دشمنان دوست نما — آنچه خواهد بر تو فرزند و زنت
• بخش ۴۰ - در بیان اینکه مکث در دنیا بر هرکس محال است — هان نپنداری که چون آید به سر
• بخش ۳۸ - منازعهٔ جسم و جان و میل به عالم علوی و سفلی — جان علوی پر زند بر هم همی
• بخش ۳۹ - حکایت در سیر و سلوک به سوی حق — آن یکی را داد سلطان عزیز
• بخش ۳۶ - در بیان آنکه جمیع آفات و آلام از خودبینی می باشد — دوزخی دان این خودی را ای رفیق
• بخش ۳۵ - حکایت — بد یکی طرار از اهل دوان
• بخش ۳۷ - پندار و خودبینی موری که پر درآورده — گفت اینست آنچه گویند آفتاب
• بخش ۳۴ - دنباله داستان شاه و گرفتاری او به دست زنگیان — زنگیان را چون تصور کرده شاه
• بخش ۴۸ - طلب کردن حسنین شتر از جد بزرگوار در روز عید — اینچنین آمد حدیث از راویان
• بخش ۴۷ - گرد آمدن اطفال به دور فخر کاینات ص — آن شنیده‌ستی که شاهنشاه دین
• بخش ۴۲ - بیان اینکه به جهت امتحان دیدنیها پوشیده می شود — ز امتحان نادیدنیها دیده شد
• بخش ۴۵ - در بیان اشتیاق به تشرف سرّمن رأی و استمداد از امام عصر ع — ناقه راند روز و شب با صد شعف
• بخش ۴۱ - در بیان آنکه چون سفر را نهایت نیست لازم می آید سبکبار و چالاک بود — نیست راحت تا سفر آید به سر
• بخش ۴۳ - حکایت خلیفه با طاوس یمانی — آن خلیفه می‌شدی اندر حرم
• بخش ۴۶ - بقیه داستان طوطی و شاه — با دل شاد این زمان ای نیکخو
• بخش ۴۴ - مناجات به درگاه قاضی الحاجات — ای خدا از خود دو چشمم کور کن
• بخش ۴۹ - در بیان اینکه پیغمبر از پدر مهربانتر است — شغل او تحصیل آب و نان تو
• بخش ۵۳ - داستان سید انبیاء ص با کودکان عرب — این صحابه جملگی در مسجدند
• بخش ۵۶ - شرح حدیث قدسی کنت کنزاً مخفیاً فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لکی اعرف — خواست تا گردد عیان و آشکار
• بخش ۵۰ - در توسل جستن به فخر کاینات حضرت خاتم انبیاء ص — یا رسول‌الله یا غوث‌الامم
• بخش ۵۲ - در بیان حدیث لولاک لما خلقت الافلاک — هم فرستد درد و هم درمان دهد
• بخش ۵۵ - مرد عارفی که شنید مکالمه زن را با شوهر — عارفی می‌رفت روزی در رهی
• بخش ۵۱ - تتمه حدیث روز عید و حضرات حسنین — الغرض گفتند آن شهزادگان
• بخش ۵۴ - خریدن خاتم انبیاء ص خود را به گردکان — هان و هان ما را از این طفلان بخر
• بخش ۵۷ - تتمه حکایت مرد عارف با زن خود — گفت آن عارف که با من گفت باز
• بخش ۶۲ - جواب زن به شوهر خود — زن جوابش داد کای مرد خدا
• بخش ۵۹ - حکایت عارفی که شب به گدایی رفت — بود در شهری یکی مرد خدای
• بخش ۶۳ - جواب دادن مرد عارف زن خود را — گفت زن را مرد عارف در جواب
• بخش ۵۸ - در بیان اشاره به حدیث نیة المؤمن خیر من عمله — زان سبب فرمود آن شاه اجل
• بخش ۶۰ - حکایت سمنون محب که بلا طلبید و طاقت نیاورد و از پا درآمد — برد سمنون محب را شور عشق
• بخش ۶۱ - رجوع به حکایت عارف خانه نشین با زن خود — روزه را شبها به آب افطار کرد
• بخش ۶۴ - حکایت آمدن عرب شترسوار به شهر ری و سؤال اهل شهراز او و احوال کاروان آن عرب — آن عرب آمد به سوی شهر ری
• بخش ۶۹ - در بیان رفتن شیطان به در خانه ی فرعون — خانه ی فرعون را شیطان شبی
• بخش ۶۵ - تتمه جواب مرد عارف زن را — گو به زن آخر چه گفت آن مؤتمن
• بخش ۶۸ - در بیان مذمت و نکوهش فلاسفه — آن یکی گردیده محو فلسفه
• بخش ۷۰ - در نکوهش صوفیان این زمان و نارسا بودن افعال با اقوالشان — هیچ دانی چیست صوفی مشربی
• بخش ۶۶ - جواب دادن زن مرد را — گفت آن زن ای قرین دیرباز
• بخش ۶۷ - حکایت آن شکم‌پرست پرخور که از قرآن کُلوا وَ اشْرَبوا را آموخته بود — آن یکی پرسید از پر خواره‌ای
• بخش ۷۲ - در نکوهش فقهای بی عمل — وان دگر خود را فقیه شهر خواند
• بخش ۷۱ - حکایت آن شخص که مرید صوفیان شد و به واسطه اعمال آنها نادم گردید — ساده مردی بود از اهل سداد
• بخش ۷۵ - حکایت آن صوفی که در حال وجد خود را بر امردی افکند — صوفیان را حلقه‌ای در ذکر بود
• بخش ۷۳ - تتمه حکایت مرد عارف و زن خود — گفت عارف در جواب جفت خویش
• بخش ۷۶ - در بیان آمدن مرد عارف به تحصیل زاد — مرد و زن را چون سخن اینجا رسید
• بخش ۷۷ - خوردن لقمان میوه ی تلخ را از دست خواجه ی خود — بود لقمان نیکبختی را رفیق
• بخش ۷۸ - در بیان قطع شدن دست عارف در آن شب — کدخدای خانه دادش یک دو نان
• بخش ۷۹ - حکایت عاشقی که معشوق او را از بام افکند — بر لب بامی یکی عاشق نشست
• بخش ۷۴ - در بیان گفتگوی شخصی با شترمرغ — ماند حیران اندر آن صحرا فرید
• بخش ۸۰ - در بیان شناختن شخصی آن مرد عارف را — زد گریبان چاک و رخساره شخود
• بخش ۸۵ - در بیان اینکه وهم از حسد شیطان است و اشاره به قل الروح من امر ربی — کیست آن شهزاده روح پاک تو
• بخش ۸۳ - بقیه حکایت آن جاهل در مجلس درس شیخ کامل — گفت چون شرع شریف استی کنون
• بخش ۸۶ - در بیان حدیث من عرف نفسه فقد عرف ربه — گفت زین ره لؤلؤ این نُه صدف
• بخش ۸۴ - اشاره به حدیث انماالمرء مخبو تحت لسانه — زین سبب فرمود شاه انس و جان
• بخش ۸۷ - در بیان کل مامیز تموه با رهامکم فهو مخلوق مثلکم و مردود الیکم — علم تو جانا بجز تصویر نیست
• بخش ۸۸ - در مذمت تقلید و نکوهش ارباب آن — جهل باشد علم تقلید ای عمو
• بخش ۸۲ - حکایت مدرسی که به جهت حضور شخصی که او را عالم تصور کرد درس نگفت — جمله شاگردانش اندر حاشیه
• بخش ۸۱ - تتمه احوال سید انبیا با کودکان عرب — تا بگویم باقی احوال شاه
• بخش ۹۳ - در تفسیر آیه مبارکه و من یعش عن ذکرالرحمن الی آخر — یاد حق بربندد از آن خانه رخت
• بخش ۹۱ - در بیان اهریمن نفس — خود شود شیطان چه شیطان ای امان
• بخش ۹۲ - در بیان راه تسخیر شیطان حصار دل را — خاصه وهمی کان ز جنس آتش است
• بخش ۸۹ - در بیان حدیث العقل ما عبد به الرحمن و اکتسب به الجنان — عقل می‌دانی چه باشد ای پسر
• بخش ۹۰ - در بیان اینکه وهم از حزب شیطان است — مخلصی از این مراحل باز جوی
• بخش ۹۶ - حکایت عبدالمطلب با ابرهه که قصد خراب کردن کعبه کرد — ابرهه آن صاحب پیل سفید
• بخش ۹۵ - مناجات به درگاه قاضی الحاجات — ای خدا ای ناامیدان را امید
• بخش ۹۴ - در بیان نوحه گری و ماتم داری بدن از مفارقت روح و حسرت بعدالموت — ای رفیقان چون سخن اینجا رسید
• بخش ۱۰۰ - تتمه داستان طوطی و شاه — خورد چون طوطی فریب زاغ شوم
• بخش ۱۰۴ - مناجات به درگاه قاضی الحاجات — ای خدا ای چاره ی بیچارگان
• بخش ۹۸ - تضرع به درگاه بی نیاز چاره ساز — ای خدا بنگر به این بار گران
• بخش ۹۹ - تتمه حکایت ابرهه و استغاثه به ولی عصر ع — الغرض آن پیل برجا ایستاد
• بخش ۱۰۱ - حکایت شخصی که به چاه رفت و در ته چاه اژدها دید — سخت ماند داستانت ای عمو
• بخش ۱۰۲ - در بیان عسل خاک آلوده در وسط چاه و مشغول شدن به آن — انگبینی از دهانشان ریخته
• بخش ۱۰۳ - حکایت زبون شدن پلنگ در دست آدمیزاد — آن شنیده‌ستی پلنگی شیرگیر
• بخش ۹۷ - تتمه حکایت عبدالمطلب با ابرهه — هیچش از این خانه غم در دل نبود
• بخش ۱۱۲ - در بیان آنکه نزد عاقل هرچه هست علامت توحید است و معنی بی نشانی خدا چیست — آنکه او باشد نشان خویشتن
• بخش ۱۰۹ - در بیان منع کردن مجنون فصاد را که نشتر به بدن لیلی می رسد — از قضا مجنون ز تب شد ناتوان
• بخش ۱۱۰ - در بیان گردیدن مجنون گرد سگ کوی لیلی — هر سگی در کوی او دارد گذار
• بخش ۱۰۷ - در صفت عشق و کیفیت آن — عشق نارالله باشد مؤصده
• بخش ۱۰۶ — روزگاری از سخن لب دوختم
• بخش ۱۰۵ - حکایت یکی از آشنایان این زمان و محبان صوری — آشنایی بود ما را در جهان
• بخش ۱۱۱ - حکایت شوریده ای که به کلیسای نصاری رفت — بود یک شوریده در شهر هری
• بخش ۱۰۸ - حکایت زلیخا و ملاقات او یوسف علیه السلام را — چون زلیخا شد اسیر بند عشق
• بخش ۱۱۸ - در بیان طریق تحصیل علم و معرفت و رسیدن به اجتهاد و یقین — هر رهی رفتن ندارد پای مزد
• بخش ۱۱۶ - رجوع به تتمه حکایت مرد شوریده ی هروی و اهل کلیسا — پیش آن شوریده افتادند خاک
• بخش ۱۱۵ - اتمام اذان مرحوم میرقدس سره و احرام بستن به نماز — آمد از بام و به گنبد پا نهاد
• بخش ۱۱۷ - مطلع شدن شیخ فقیه از عمل و قول آن شوریده — گفت با وی از پس صد اعتذار
• بخش ۱۱۳ - تتمه حکایت آن مرد شوریده حال — چون به آنجا آمد آن بی نام و ننگ
• بخش ۱۲۰ - در مناجات با قاضی الحاجات و استغاثه به آستان امام عصر ع — ای خدا ای رهنمای گمرهان
• بخش ۱۱۹ - بیان حدیث الطرق الی الله بعدد انفاس الخلایق — چشم جمله بر یکی از هر طرف
• بخش ۱۱۴ - در بیان حکایت میرفندرسکی و کفار روم و فرنگ — آن شنیده‌ستی که میرفندرسک
• بخش ۱۲۴ - اشاره به قول شاه اولیا در دعای کمیل:فهبنی یا الهی و سیدی و مولای صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک — صبر گیرم آورم در آتشت
• بخش ۱۲۶ - سؤال شخصی از امام صادق ع شرح بهشت را و جواب آن حضرت — آن یکی پرسید از سلطان دین
• بخش ۱۲۲ - اشاره به حدیث قدسی که فرمود دل دوستان خود را از طینت ابراهیم و موسی و عیسی و محمد ص آفریده ام — جان ابراهیم و موسای کلیم
• بخش ۱۲۷ - خواهش بنده ی مقرب خلوت جلال و مشاهده ی انوار جمال — روشن است این ای قلم بگذار باز
• بخش ۱۲۱ - رجوع به تتمه حکایت زلیخا و حضرت یوسف — آن زلیخا بود در این گفتگو
• بخش ۱۲۸ - سبب تعلق روح قدسی به بدن و مجاورت غضب و شهوت — در ملک چون قدرت رفتن ندید
• بخش ۱۲۳ - حکایت شعیب پیغمبر و گریه کردن او — گریه کرد از بس شعیب تاجدار
• بخش ۱۲۵ - گفتن شعیب که گریه‌ام از شوق جنت و ترس جهنم نیست — گریه‌هایم نی ز شوق جنت است
• بخش ۱۳۳ - بقیه حکایت حضرت شعیب — گفت حق چون گریه ات از غم سرشت
• بخش ۱۳۶ - رجوع به تتمه حکایت خلیل الرحمن — چونکه گفتند این سخن را قدسیان
• بخش ۱۲۹ - امیر معزول که شغل ابریق داری مبرز پیش گرفت — آن یکی می‌بود در شهری امیر
• بخش ۱۳۰ - رجوع به حدیث بنده ی مقرب — گفت یا رب یا رب ای دریای جود
• بخش ۱۳۲ - حکایت جوانی که پدرش او را زن داد و گریختن داماد شب زفاف — کرد داماد آن نیای مهربان
• بخش ۱۳۴ - جواب حق سبحانه و تعالی با حضرت شعیب ع — چون شنید این از شعیب آمد خطاب
• بخش ۱۳۵ - «سبوح قدوس رب الملائکة والروح» گفتن جبرئیل و بیهوش شدن ابراهیم خلیل — جمله را از بهر حق قربان نمود
• بخش ۱۳۱ - در بیان طلبیدن پروردگار بنده مقرب خود را به خلوت دارالنور و اشاره به آیه ی مبارکه سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی — نافه‌ها و حلّه‌ها از نور پاک
• بخش ۱۴۳ - در بیان حسنات الابرار سیئات المقربین — از برای اهل قرب بارگاه
• بخش ۱۴۲ - رجوع به تتمه حکایت بشر حافی — چون قبولش کرد آن سلطان راد
• بخش ۱۳۷ - شاه اولیا که فرمود الهی ما عبدتک خوفاً من نارک — طاعت من نی ز شوق جنت است
• بخش ۱۴۱ - اثبات قدرت و ثبوت معاد جسمانی و رفع شبهه از منکرین معاد — چون شنید آن مرد عارف این سخن
• بخش ۱۴۰ - مکالمه حضرت موسی ع با آن پیر گبر و ایمان آوردن گبر — دید موسی کافری اندر رهی
• بخش ۱۳۸ - حکایت بشر حافی و توبه او بر دست حضرت امام موسی کاظم ع — قبله هفتم به راهی می گذشت
• بخش ۱۳۹ - حکایت دهقان و کشت او — لیک می باید زمین از شوره پاک
• بخش ۱۴۴ - رجوع به باقی داستان حضرت خلیل الرحمن — حق تعالی گفت با روح الامین
• بخش ۱۴۸ - در بیان فناء فی الله والتسلیم الی الله — این فنای بنده در مولا بود
• بخش ۱۵۰ - علت اینکه زحل چرا روزها دیده نمی شود — همچو اختر روز کاندر آسمان
• بخش ۱۴۵ - بیان حدیث اکثر اهل الجنة البلها — اکثراً اهل بهشتند ابلهان
• بخش ۱۴۹ - توضیح معنی فناء فی الله و اقسام آن — این نه معنی فنا فی الله بود
• بخش ۱۵۱ - مناجات و تضرع به درگاه حضرت قاضی الحاجات — ای خدا ای هم تو پیدا هم نهان
• بخش ۱۴۷ - در بیان آرزوی کفار بازگشتن را به دنیای ظلمت سرای — کاخ سلطان چون سیاستگه بود
• بخش ۱۵۲ - تحقیق در بیان فناء فی الله و اشاره بطریق وصول الی الله — این فنا نبود مقام هرکسی
• بخش ۱۴۶ - رجوع به بقیه حکایت ابراهیم خلیل الرحمن علیه السلام — کو همه در راه یار ایثار کرد
• بخش ۱۵۷ - در مناجات با حضرت قاضی الحاجات — مر محبین را فنای ثالث است
• بخش ۱۵۴ - حکایت ماه که دنباله خورشید را گرفته — آن یکی با ماه آمد در جدال
• بخش ۱۵۵ - در تضرع و تذلل و مناجات به درگاه حضرت حق تعالی — ای خدا ای نوربخش هر ظلم
• بخش ۱۵۶ - داستان خیک که بر روی آب دریا افتاده بود — دید خیکی پر فتاده روی آب
• بخش ۱۵۹ - مناجات با قاضی الحاجات — ای خدا ای از تو دلها را نشاط
• بخش ۱۶۰ - فرق میان عقل و ادراک — مولوی گیرم که فهمد نیک و زشت
• بخش ۱۵۳ - در بیان آیه ی الله نورالسموات والارض و اشاره به مقام ولایت امیرمؤمنان — هیچ می دانی چه باشد نیستی
• بخش ۱۵۸ - عشق و جان بازی پروانه در پای شمع — همچو آن پروانه شمع افروختن
• بخش ۱۶۵ - ستمکار دیگر و سوء عاقبت ظالم — هم به سالی پیش ازین در این حدود
• بخش ۱۶۷ - حکایت امیری که گرفتار شد و بیان سوء عاقبت ظالم — طفل ماند روزگار تنگ چشم
• بخش ۱۶۲ - دنباله صحبت مرغ با جفت خود — گفت با مرغ حریص آن هوشمند
• بخش ۱۶۱ - حکایت مرغی با جفت خود — مرغکی با جفت در پرواز بود
• بخش ۱۶۸ - به آتش افکندن خلیل الرحمن را — خواست ابراهیم باهنگ و خرد
• بخش ۱۶۳ - تأویل و تمثیل دو مرغ — عقل و نفسند این دو مرغ ای دوستان
• بخش ۱۶۴ - حکایت مردی ظالم که عامل اهل بازار بود — اندرین ایام اندر شهر کاش
• بخش ۱۶۶ - صیادی که با رفیق خود از پی صید رفتند — روستایی مست قمصر نام او
• بخش ۱۷۲ - در بیان قبول کردن آدم امانت را — چون بر او عرض امانت شد به جهل
• بخش ۱۷۰ - در بیان آیه انا عرضنا الامانه — اختیار ظلم و جهل اندر بشر
• بخش ۱۶۹ - حدیث لولا ان الشیاطین یحومون حول قلوب بنی آدم نظروا الی ملکوت السموات والارض — گفت آن سالار اقلیم شهود
• بخش ۱۷۳ - در بیان قصه ی لر که رندان فریبش دادند — از لرستان یک لری زفت کلان
• بخش ۱۷۱ - در بیان مکالمه خدا با روح — من هم استم پهلوان ذوالحسب
• بخش ۱۷۶ - سوزانیدن زنان هندوان خود را با شوهران — یاسه باشد در میان هندوان
• بخش ۱۷۵ - تطبیق حکایت بر احوال آدمی — کرده آن مقتول و مغرور جهول
• بخش ۱۷۴ - تتمه ی قصه خواجه سهم الدین لر — رند گفت ای خواجه سهم الدین چرا
• بخش ۱۸۲ - جدا شدن خلیل از منجنیق و آمدن روح القدس به یاری او — چون رها از منجنیق آمد خلیل
• بخش ۱۷۸ - بقیه حکایت به آتش انداختن ابراهیم خلیل الرحمن ع — قصه ی نمرود و ابراهیم بود
• بخش ۱۸۴ - داستان آن گدا که هرچه به او دادند نگرفت — یک بزرگی می گذشت اندر رهی
• بخش ۱۷۷ - آرزوی کسی که سؤالی بکند از مردگان — بار دیگر چون بمیری از نبات
• بخش ۱۸۳ - علو مقام و مرتبه رضاء بقضای الهی و تسلیم — این دعا باشد گریزی از رضاش
• بخش ۱۷۹ - در بیان آتش انداختن زاغان سمند را — داشت زاغی در مقامی آشیان
• بخش ۱۸۱ - آمدن ملائکه سموات به یاری خلیل الرحمن — چون شنیدند این خطاب آن قدسیان
• بخش ۱۸۰ - در بیان رجوع به حکایت خلیل الرحمن — او دویدی خود سوی آن بحر تف
• بخش ۱۹۰ - جواب دادن بازرگان پادشاه را — گفت دارم طالعی ای ارسلان
• بخش ۱۸۸ - تاجری که همه سرمایه ی خود را بوق حمام خرید — این حکایت کرد روزی راستی
• بخش ۱۹۲ - در خواب دیدن شخصی عابدی را که مرده بود و استفسار احوال آن نشأة — آن یکی از نیکبختان سعید
• بخش ۱۸۷ - بلندی رفتن نمرود به تماشای سوختن حضرت خلیل ع — بر لب جویی نشسته با نشاط
• بخش ۱۸۶ - گلستان شدن آتش از برای ابراهیم — رو بخوان از مصحف حق قد نری
• بخش ۱۸۵ - رجوع به حکایت گدای عاشق — یک کنیز آمد بکف یکتای نان
• بخش ۱۸۹ - داستان آن بازرگان که خرما از بغداد به بصره برد بفروشد — بود در عهدی یکی بازارگان
• بخش ۱۹۱ - تتمه حکایت پسر مهتر تاجر — گو پدر را تا دهد سرمایه‌ام
• بخش ۱۹۴ - خدای تعالی فرموده ما غرک بربک الکریم — آن یکی کرد این سؤال از آن امام
• بخش ۱۹۹ - بندگی خدا سبب زندگی حقیقی است — از عنایت گرچه آدم یافت جان
• بخش ۱۹۶ - حدیث لاجبر ولا تفویض بل امر بین الامرین — هست امر بین امرین ای پسر
• بخش ۱۹۷ - توجیه دیگر از برای حدیث لاجبر ولا تفویض — فعل را خواهی کنی و خواه نه
• بخش ۱۹۸ - وجه سوم در بیان جبر و اختیار — آنچه فرمودیم در کیفیت است
• بخش ۱۹۵ - حکایت آن شخص که خصم گوش او را به دندان مجروح کرده بود — آن فلان بی رحم با دندان گزید
• بخش ۲۰۰ - بقیه حکایت قاضی و خصم مردی که گوش او مجروح بود — گفت قاضی گوش او را ای عمو
• بخش ۱۹۳ - مناجات به درگاه قاضی الحاجات — ای خدا ای بی پناهان را پناه
• بخش ۲۰۲ - رجوع به حکایت ابراهیم خلیل و اسماعیل ع — تا عیان گردد سر پنهان تو
• بخش ۲۰۴ - بردن حضرت ابراهیم ع اسماعیل را برای قربانی به صحرای منی — آن شب ابراهیم تا وقت صباح
• بخش ۲۰۱ - قربانی نمودن خلیل الرحمن ع فرزند خود اسماعیل ع را — آمد اسماعیل روزی از شکار
• بخش ۲۰۶ - حکایت آن شخصی که گرفتار دو زن بود و سوء عاقبت آن — هرکسی بستاند از تو بهر خویش
• بخش ۲۰۵ - حکایت مرد روستایی ساده که تخم منار کاشت — روستایی از دهی آمد به شهر
• بخش ۲۰۳ - خواب دیدن ابراهیم ع که اسماعیل را قربان کند — پس در آن شب وه چه شب نوروز او
• بخش ۲۰۸ - رفتن شیطان نزد هاجر به حیله گری و نومید شدنش — هست چون در امر حق بس مصلحت
• بخش ۲۰۷ - بقیه حال حضرت ابراهیم و حضرت اسماعیل ذبیح — شست هاجر پیکر فرزند را
• بخش ۲۱۵ - در بیان اینکه اسماعیل گفت ستجدنی ان شاءالله من الصابرین — صبر از آثار جسم ظاهر است
• بخش ۲۰۹ - نومید شدن شیطان از هاجر و رفتن نزد ابراهیم — آمد و گفت ای خلیل مؤتمن
• بخش ۲۱۶ - در بیان اراده ی ابراهیم ع ذبح فرزند خود اسماعیل را — ای پدر خنجر برآر از آستین
• بخش ۲۱۲ - در بیان آوردن ابراهیم ع اسماعیل را در قربانگاه منی — باز آیم بر سر آن داستان
• بخش ۲۱۴ - از تسویلات نفس آدمی — دیده‌ای خواهم ازین هم تیزتر
• بخش ۲۱۰ - رفتن شیطان به نزد حضرت اسماعیل ع — چون خلیل الله فکند آن را شهاب
• بخش ۲۱۱ - بیان در اشاره به اسرار صلوة و افعال آن به قول بعض از اهل معرفت — آن اذان و آن اقامه نفخ صور
• بخش ۲۱۳ - در بیان فریب دادن نفس اماره آدمی را — در ریاضت روز آوردی به شب
• بخش ۲۲۴ - تذکار جوان فقیر خارکن به جهت تفکر در احوال خود — زان تفکر در خود و ایام خود
• بخش ۲۲۲ - بیرون آمدن جوان خارکن از معبد خود و رفتن به سراپرده سلطان — در بر آن خار کن با صد نیاز
• بخش ۲۱۷ - شهادت خلاف دادن یکی از ائمه جماعت — آن یکی را بود وامی بر کسی
• بخش ۲۱۹ - خطاب آمدن به ابراهیم قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا و فدا آمدن به جهت اسماعیل — بود با خنجر خلیل اندر عتاب
• بخش ۲۱۸ - بقیه داستان ابراهیم و قربانی کردن فرزند خود اسماعیل را — آستین بالا فکند و با طرب
• بخش ۲۲۱ - درخواست پادشاه از آن فقیر که دخترش را بپذیرد — نیست از من هرکه این سنت نکرد
• بخش ۲۲۳ - حدیث تفکر ساعة خیر من عبادة سنه و در حدیث دیگر سبعین سنه — طاعت بی فکر و بی یاد و حضور
• بخش ۲۲۰ - بی نوایی که عاشق دختر پادشاه شد — بود در شهری فقیری خارکن
• بخش ۲۲۶ - مهمانی کردن حضرت سلیمان حیوانات را — آن شنیدی که سلیمان نبی
• بخش ۲۳۲ - پیغام آوردن جبرئیل به حضرت رسول و شهادت امام حسین ع — بود روزی آن رسول سرفراز
• بخش ۲۲۹ - رجوع به حکایت جوان خارکن که مایل به دختر پادشاه بود — صد گلستانش شکفتن ساز کرد
• بخش ۲۳۰ - حدیث:المجاز قنطرة الحقیقه — عشق باشد لیک اگر نی صد مرض
• بخش ۲۲۷ - دستور یافتن حضرت سلیمان برای مهمانی مخلوقات — کرد روزی را معین بعد سال
• بخش ۲۳۱ - رجوع به حکایت حضرت خلیل الرحمن — همچنانکه باقی آن داستان
• بخش ۲۲۵ - راز و نیاز جوانی در مسجد به درگاه حضرت سبحان — یک جوانی بود در ایام پیش
• بخش ۲۲۸ - رجوع به حکایت جوان چاره جو در مسجد و به مقصد رسیدن او — آنکه هم تن داد و هم تن را روان
• بخش ۲۳۵ - خطاب به زمین عراق و کوفه و کربلا و آمدن حضرت سیدالشهداء ع — ای زمین کربلا دلشاد زی
• بخش ۲۳۴ - روانه شدن جناب امام حسین ع به سمت عراق — ای مدینه نوبت غم آمدت
• بخش ۲۳۳ - جواب دادن حضرت رسول صلی الله علیه و آله به جبرئیل ع — گفت پیغمبر به پیغام آورش
• بخش ۲۴۰ - شهادت حضرت علی اصغر در میدان بر روی دست حضرت — هان بیارید آن یکی فرزند من
• بخش ۲۳۶ - ورود شاه دین به زمین کربلا — در رکابش خیل جانبازان همه
• بخش ۲۳۸ - روز عاشورا و حالات اصحاب آن حضرت — سر سراسیمه برآورد آفتاب
• بخش ۲۳۷ - خطاب حضرت سیدالشهداء ع با اصحاب کبار خود در شب عاشورا — چون نهفت از خجلت سلطان دین
• بخش ۲۳۹ - خطاب حضرت سیدالشهداء ع به اصحاب خود در صبح عاشورا و آماده شدنشان برای قتال — گفت با ایشان شه ملک بقا
• بخش ۲۴۱ - اجازه خواستن حضرت علی اکبر از حضرت برای رفتن به جهاد — ای پدر هنگام رخصت دیر شد