شمارهٔ ۴۶ سیدای نسفی

عشق چون آمد به دل در سینه غم نامحرم است

در دیار حاکم عادل ستم نامحرم است

اهل دل را نقش پا گر در حرم نامحرم است

من به جایی می روم کانجا قدم نامحرم است

وز مقامی حرف می گویم که دم نامحرم است

خویش را ای گل به چشم عندلیبان جا مکن

دیده اغیار را روشن به خاک پا مکن

بهر طعن ما اسیران دفتری انشا مکن

ما اگر مکتوب ننوشتیم عیب ما مکن

در میان راز مشتاقان قلم نامحرم است

هر که چون من دیده خود را کند بر روی دوست

سجده گاه او نباشد جز خم ابروی دوست

بوالهوس را نیست ره در صحبت دلجوی دوست

جای هر تر دامنی نبود حریم کوی دوست

پاکدامن هر که نبود در حرم نامحرم است

ساقیا از عشرت می پیش من بکشا دهن

چون صراحی خنده یی دارم به حال خویشتن

خون دل می نوشم و با کس نمی گویم سخن

ای انیس عشق طعن بی غمی بر من مزن

حالتی دارم به یاد او که غم نامحرم است

بس که می ریزد به چشم خون حسرت بر کنار

بر سر مژگان من چون شمع باشد شعله یار

در فراق یوسف گل پیرهن یعقوب وار

خوشدلم گر دیده من شد سفید از انتظار

کز پی دیدار جانان دیده هم نامحرم است

سیدا از صحبت ما دردمندان غافلند

باده گلبرگ در جوش است و رندان غافلند

ما چنین با عیش مشغولیم و یاران غافلند

عرفی از بزم نشاط ما حریفان غافلند

هر کجا ما جام می گیریم جم نامحرم است