شمارهٔ ۱۳۵ - دوکتراش سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف یک دوک (چرخ) و زندگی انسان‌ها در آن می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که افراد در زندگی خود در حال چرخش و گذر هستند و به هم پیوسته‌اند. اگر کسی ناگهان از دوک بپرسد، او به طعنه کمانچه‌ای را به گردن می‌اندازد، که نشان‌دهنده بی‌تفاوتی و عدم توجه به ارزش‌ها و سوالات دیگران است. به طور کلی، شعر به وضعیت پیچیده زندگی و انسان‌ها در آن اشاره دارد.