شمارهٔ ۲۴۷ - زردک فروش سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، گوینده از گفتگوهایی که با شخصی به نام مه زردک داشته، صحبت می‌کند. او به نوعی کنایه می‌زند که زردک‌های نشسته (دانه‌های زردک) را که نشسته و پاک نشده‌اند، به بام آن شخص می‌اندازد. این تصویر نشان‌دهنده نوعی شوخی یا کنایه است.