شمارهٔ ۲۵ - درزی سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از درد و غم عشق به یک دختر خوش‌چهره صحبت می‌کند. او به خاطر زیبایی او، دامن خود را پاره کرده و چشمانش را مثل سوزن به دامن وی دوخته است. با وجود این تلاش و هنر، هرگز نتوانسته گریبان خود را درست کند و به مرور زمان، عادت و مهارت عجیبی در ماندن در کوی او پیدا کرده است.