شمارهٔ ۲۸۱ - مصور سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به شعری می‌پردازد که تا وقتی از طرف یکی از معشوقان یا دوستانش روی زیبا و شگفت‌انگیزی را نبیند، نمی‌تواند آن را به خانه ببرد یا به خود وابسته کند. به عبارت دیگر، زیبایی و جذابیت را فقط در وجود شخص دیگری می‌بیند و خود را به آن پیوند نمی‌دهد.