شمارهٔ ۳۱۶ - چوپان سیدای نسفی
سیدای نسفی / شهر آشوب / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
دوش در صحرا به چوپان امردی آویختم
خون خود چون شیر در اشکنبه او ریختم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به توصیف لحظهای میپردازد که در صحرا به یک چوپان جوان و زیبا نزدیک میشود و خون خود را که به مانند شیر است، بر او میریزد. این تصویرسازی نشاندهنده احساسی عمیق و عاطفی است.