شمارهٔ ۳۶۶ - کشتی بان سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از یک کشتی بان سخن می‌گوید که با شوخی و مزاح، کشتی خود را به خشکی راند و رفت. همچنین، او به این اشاره دارد که در شب گذشته، یک احساس سنگین و پر از غم بر سینه‌اش نشسته و او نیز پس از آن رفته است. به طور کلی، احساسات ناپایداری و گذرا در زندگی را به تصویر می‌کشد.