شمارهٔ ۴۷ - جامه باف سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، سخن از جوانی است که دیوانه‌وار و بدون حساب و کتاب به بافتن جامه مشغول است و با عشقبازان در یک خواب مشترک سر و کار دارد. این تصویر نشان‌دهنده حالتی است از عشق و جنون که در کار او تاثیر گذاشته است.