شمارهٔ ۱۳۳۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تصویر عاشقانه‌ای از رابطه‌اش با محبوب می‌پردازد و می‌گوید که فاصله‌ی جغرافیایی بین او و محبوبش چندان مهم نیست. عشق، جهانی خاص دارد که به عقل و دانش مرتبط نیست. دل او با محبوبش در کشمکش است و او از دل می‌خواهد که صبور باشد، اما دل به رغم این‌که نمی‌خواهد، به زاری می‌افتد. شاعر متوجه است که عشقش او را دچار درد و رنج می‌کند و این درد از هر مشکلی در زندگی برایش سخت‌تر است. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در عشق، صبر و امید به روزی خوش باید داشته باشد، چرا که ناکامی‌ها همواره وجود دارند اما نهایتا خوشبختی ممکن است به سراغش بیاید.