غزلیات — حکیم نزاری

Name: غزلیات — حکیم نزاری
Author: حکیم نزاری قهستانی

حکیم نزاری قهستانی / حکیم نزاری

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — دانی چه مصلحت را بل غاغ شد بخارا
شمارهٔ ۳ — به آب توبه فرو شستم آتش صهبا
شمارهٔ ۴ — همت مجنون نکرد جز به حبیب التجا
شمارهٔ ۶ — توبه بشکستند ما را برسرجمع آشکارا
شمارهٔ ۷ — چو عکس لعل تو بر دیده بگذرد ما را
شمارهٔ ۸ — چو به ترک تاز بردی دل مستمند ما را
شمارهٔ ۲ — کاش که من بودمی هم ره باد صبا
شمارهٔ ۱ — پاکا منّزها متعالی مهیمنا
شمارهٔ ۱۳ — چیست کز من یاد نآید هیچش آن محبوب را
شمارهٔ ۱۰ — گر هیچ دلی داری دریاب دل مارا
شمارهٔ ۱۵ — عیبم مکن که دوست ندارم رقیب را
شمارهٔ ۱۱ — به سرنمی شود از روی شاهدان ما را
شمارهٔ ۱۲ — چنان به روی خود آشفته کرده‌ای ما را
شمارهٔ ۱۶ — رفتم و دریافتم پیر خرابات را
شمارهٔ ۱۴ — از من چه شد که یاد نیامد حبیب را
شمارهٔ ۹ — نه کسی که باز پرسد ز فراق یار ما را
شمارهٔ ۱۷ — برخیز ساقیا بده آب حیات را
شمارهٔ ۱۸ — دیر شد تا دوست می دارم ترا
شمارهٔ ۲۰ — ای با جفا در ساخته با ما نمی‌سازی چرا
شمارهٔ ۲۱ — شمع ما برخاست بنشان ای پسر مصباح را
شمارهٔ ۱۹ — گر تو نگویی به من من به که دانم ترا
شمارهٔ ۲۲ — از دست بدادم دل شوریده خود را
شمارهٔ ۲۴ — ساقی ز بامداد روان کن کئوس را
شمارهٔ ۲۳ — تشنه ام ساقی بیاور کاس را
شمارهٔ ۳۰ — مگر حبیب کند چاره، عن‌قریب مرا
شمارهٔ ۳۲ — تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا
شمارهٔ ۲۵ — ره نباشد در حریم عشق هر اوباش را
شمارهٔ ۲۶ — ای پیک مشتاقان بگو این بی دل مشتاق را
شمارهٔ ۳۱ — تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا
شمارهٔ ۲۸ — ساقی بیار از بامداد آن آب آتش رنگ را
شمارهٔ ۲۷ — در عشق اعتبار منه صلح و جنگ را
شمارهٔ ۲۹ — عشق پیدا می‌کند تنها مرا
شمارهٔ ۳۴ — بگویید ای مسلمانان که درمان چیست کارم را
شمارهٔ ۳۳ — یقینم که ضایع نماند مرا
شمارهٔ ۳۹ — زمانه باز جوان کرد پیرزالِ جهان را
شمارهٔ ۴۰ — به کام دل بدیدم خویشتن را
شمارهٔ ۳۷ — خوشا مطالعه کردن جمالِ بستان را
شمارهٔ ۳۵ — برفت و بر سر آتش نشاند یار مرا
شمارهٔ ۳۶ — با یادِ دوستان ندهد هیچ کس مرا
شمارهٔ ۳۸ — می بیارید و به می تازه کنید ایمان را
شمارهٔ ۴۴ — مگر صبا برساند سلام یارو را
شمارهٔ ۴۲ — طاقت بار ملامت نبود گردون را
شمارهٔ ۴۵ — وقتی ز ما یاد آمدی هر هفته‌یی آن ماه را
شمارهٔ ۴۶ — هرگز مه آزمای دگر آزموده را
شمارهٔ ۴۳ — به زیر طاق دو ابرو ساحرند او را
شمارهٔ ۴۸ — ساقیَکِ ظریف من جامکِ آبگینه را
شمارهٔ ۴۷ — کیست که چاره ای کند جانِ به لب رسیده را
شمارهٔ ۴۱ — چه شود گر بپذیری من تر دامن را
شمارهٔ ۵۳ — یارب به عفو توست امید نجات ما
شمارهٔ ۵۶ — جای گنج است کنج خانهٔ ما
شمارهٔ ۵۰ — اگر تو تازه کنی با من آشنایی را
شمارهٔ ۵۱ — خنک دلی که زمام رضا دهد به قضا
شمارهٔ ۴۹ — نظر از جانب ما کن زکات زندگانی را
شمارهٔ ۵۴ — ما برفتیم و تو دانی و دل غم خور ما
شمارهٔ ۵۵ — خیز ای غلام باده درافکن به جام ما
شمارهٔ ۵۲ — ما همانیم که بودیم و ز یادت به وفا
شمارهٔ ۵۸ — مرا دلی ست ز تیمار بی دلی در وا
شمارهٔ ۵۹ — کار ما بیرون شد از ساز و نوا
شمارهٔ ۶۰ — گذشت بر سرم از دست دل قیامت‌ها
شمارهٔ ۶۴ — ای جانِ به لب رسیده بشتاب
شمارهٔ ۵۷ — اگر آدم نیفتادی برون ازجنت مأوا
شمارهٔ ۶۳ — در خرابات گدایان ز سر ناز میا
شمارهٔ ۶۱ — بسیار عمرها و بسی روزگارها
شمارهٔ ۶۲ — جام پر جان کن بیاور ساقیا
شمارهٔ ۶۵ — در سِتر ابر چند توان داشت آفتاب
شمارهٔ ۶۹ — ای در نقاب حسن نهان کرده آفتاب
شمارهٔ ۶۷ — یاد آن شبها که بودی در کنارم آفتاب
شمارهٔ ۶۸ — دوش می دیدم که بودی در کنارم آفتاب
شمارهٔ ۶۶ — غذا چون کنم دردی از آفتاب
شمارهٔ ۷۰ — آدینه مست مرا دید محتسب خراب
شمارهٔ ۷۱ — خوش بود بر طلوع صبح شراب
شمارهٔ ۷۲ — روز برف است بیایید و بیارید شراب
شمارهٔ ۷۵ — راحت روح شاهدست و شراب
شمارهٔ ۷۷ — ماه نو بنمود رخسار از نقاب
شمارهٔ ۷۳ — وقف کردم هستی خود بر شراب
شمارهٔ ۷۴ — ای دلم با تو چو در شیشه ی شفاف شراب
شمارهٔ ۷۶ — کاش برون آمدی یوسف ما از نقاب
شمارهٔ ۷۸ — قیامت بر انگیخت ما را ز خواب
شمارهٔ ۷۹ — وقت خواب است بینداز بتا جامه ی خواب
شمارهٔ ۸۰ — دوش مرا حالتی روی نمودی عجب
شمارهٔ ۸۷ — بیمار عشق را چه مداوا کند طبیب
شمارهٔ ۸۶ — زهی قدر من گر وصال حبیب
شمارهٔ ۸۸ — به وعده مده بیش از اینم فریب
شمارهٔ ۸۳ — دوش آمد بر سرم سرو خرامان نیمه شب
شمارهٔ ۸۲ — مرا چو وصل تو تشریف بار داد امشب
شمارهٔ ۸۴ — چو عشق پرده بر افکند و عقل شد محبوب
شمارهٔ ۸۱ — مکن ملامتم ای شیخ اگر چه نیست ادب
شمارهٔ ۸۵ — قیامت است سفر کردن از دیار حبیب
شمارهٔ ۸۹ — ای شب هجران تو روز حسیب
شمارهٔ ۹۰ — ای باغبان سماع کن آواز عندلیب
شمارهٔ ۹۴ — گرم زمانه دهد از بلای عشق نجات
شمارهٔ ۹۶ — صبح دم خیز من النوم الصّلات
شمارهٔ ۹۵ — ما را ز عشق کی بود ای دل به جانت نجات
شمارهٔ ۹۲ — چون لبت مصرکی خیزد نبات
شمارهٔ ۹۳ — یک بوسه زان دو شکَرِ شیرین تر از نبات
شمارهٔ ۹۱ — ز من سرگشته در کویِ خرابات
شمارهٔ ۱۰۰ — یاد باد آن شب که خوش کردم شبت
شمارهٔ ۹۹ — دوستان با جگرِ تشنه رسید آب حیات
شمارهٔ ۱۰۱ — دوش برقع ز روی باز انداخت
شمارهٔ ۱۰۳ — چه باشد ار دهدم روزگار چندان بخت
شمارهٔ ۱۰۲ — مبصّری که تواند خس از گهر بشناخت
شمارهٔ ۱۰۴ — که دیده‌ای که چو من در فراق یار بسوخت
شمارهٔ ۹۸ — گر گذر کردی بتِ ما بر دیارِ سومنات
شمارهٔ ۹۷ — چون دردمند به حیّ علی الصّلات
شمارهٔ ۱۰۸ — دل ز دست غم مده گر شادمانی بایدت
شمارهٔ ۱۱۰ — هزار جان گرامی فدای خاک درت
شمارهٔ ۱۱۱ — دلم چو زلف پریشان دوست پر تاب است
شمارهٔ ۱۰۵ — آتش سودای تو جانم بسوخت
شمارهٔ ۱۰۶ — تو را تا با تو باشد چون و چندت
شمارهٔ ۱۱۲ — کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب است
شمارهٔ ۱۰۹ — کسی از تو مرا می دهد به وصل بشارت
شمارهٔ ۱۰۷ — همنشین درد باید شد چو درمان بایدت
شمارهٔ ۱۱۶ — ما را به روی دوست همه رنج راحت است
شمارهٔ ۱۱۷ — مرا شدن به تماشای یار مصلحت است
شمارهٔ ۱۱۸ — ای یار برشکسته از ما این چه عادت است
شمارهٔ ۱۱۹ — بر من شب فراق چو روز قیامت است
شمارهٔ ۱۱۴ — بوی خوشت همره باد صباست
شمارهٔ ۱۱۵ — عشق فرمانده موجودات است
شمارهٔ ۱۲۰ — بر من چرا وساوس شیطان به قوت است
شمارهٔ ۱۱۳ — مثل تو را دوست داشتن نه صواب است
شمارهٔ ۱۲۳ — از دلم هیچ خبر نیست ندانم که کجاست
شمارهٔ ۱۲۸ — آوازه آن جمال برخاست
شمارهٔ ۱۲۴ — هان کجایی که ز هجرانت قیامت برخاست
شمارهٔ ۱۲۱ — میروم سویِ خرابات که پیرم آنجاست
شمارهٔ ۱۲۵ — بس فتنه کز آن نگار برخاست
شمارهٔ ۱۲۶ — همین که از برم آن سروِ سیم بر برخاست
شمارهٔ ۱۲۷ — قیامت آن زمان از خلق برخاست
شمارهٔ ۱۲۲ — ای بهشتی به بهشت آی که رضوان اینجاست
شمارهٔ ۱۳۴ — همین که از برم آن سرو سیم تن برخاست
شمارهٔ ۱۳۱ — یار باریک میان تا ز کنارم برخاست
شمارهٔ ۱۳۲ — سرو کشمر که سمر گشت ز بستان برخاست
شمارهٔ ۱۳۶ — این سرو خرامان ز گلستان که برخاست
شمارهٔ ۱۳۰ — دل ببردی و قیامت ز وجودم برخاست
شمارهٔ ۱۳۳ — به عهد حسن تو بس فتنه کز جهان برخاست
شمارهٔ ۱۳۵ — همین که از برم آن سرو نازنین برخاست
شمارهٔ ۱۲۹ — باد از طرفِ شمال برخاست
شمارهٔ ۱۳۸ — هرگزت روزی هوای ما نخاست
شمارهٔ ۱۳۹ — ندانسته بودی تو ای دوست راست
شمارهٔ ۱۴۲ — مشتاق روی دوست که حالش مشوش است
شمارهٔ ۱۴۴ — جز عشق پیشوا نکند هر که عاشق است
شمارهٔ ۱۴۰ — قاعدهٔ روزگار پرورش ناسزاست
شمارهٔ ۱۳۷ — چون جمله تویی بهانه برخاست
شمارهٔ ۱۴۳ — آه مِن حُبّکَ مِن حُبّکَ آه این چه قضاست
شمارهٔ ۱۴۱ — عشق این است که ما راست دگرها هوس است
شمارهٔ ۱۴۸ — هر کو نظرش به جاه و مال است
شمارهٔ ۱۴۹ — دل بی طاقتم از روی غمت چون خجل است
شمارهٔ ۱۴۶ — زبان بربسته ای با ما که جنگ است
شمارهٔ ۱۵۲ — نکونامی و بدنامی کدام است
شمارهٔ ۱۴۵ — جهان در سایه خورشید عشق است
شمارهٔ ۱۵۱ — شاد باش ای دل دیوانه که دلبر با ماست
شمارهٔ ۱۵۰ — دل و جانم آنجا که جان و دل است
شمارهٔ ۱۴۷ — می خور که بر اصحاب خرابات حلال است
شمارهٔ ۱۵۶ — آفتاب خُلد روی یار ماست
شمارهٔ ۱۵۴ — مرا بی باده مستی بر دوام است
شمارهٔ ۱۵۷ — دیر شد تا رسم قربان کیش ماست
شمارهٔ ۱۵۳ — ره عاشقان سپردن نه به پای عقل عام است
شمارهٔ ۱۵۵ — خوی ترکان همه مایل به جفا و ستم است
شمارهٔ ۱۵۸ — یارب آن را که ز ما نیست خبر هیچ غم است
شمارهٔ ۱۵۹ — می بیارید که می داروی درد حکماست
شمارهٔ ۱۶۰ — تا دور آفرینش و تا عمر عالم است
شمارهٔ ۱۶۲ — هر که را جانی‌ست با جانان ماست
شمارهٔ ۱۶۳ — ابرِ نیسان دیده ی گریان ماست
شمارهٔ ۱۶۸ — رمضان میرسد اینک دهم شعبان است
شمارهٔ ۱۶۴ — جهان پرفتنه از جانانهٔ ماست
شمارهٔ ۱۶۱ — آن را که در فراق صبوری مسلم است
شمارهٔ ۱۶۶ — دریغ نیست وجودم که در عذاب الیم است
شمارهٔ ۱۶۵ — فراق دوستان کاری عظیم است
شمارهٔ ۱۶۷ — مرا جانانه ای نامهربان است
شمارهٔ ۱۷۰ — به قامت تو که تشویش سرو بستان است
شمارهٔ ۱۷۵ — میان عاشقان سری نهان است
شمارهٔ ۱۷۴ — اگر چه هر چه تو گویی صواب من آن است
شمارهٔ ۱۶۹ — این تویی کت هوس باغ و سر بستان است
شمارهٔ ۱۷۲ — اگر مفارقت ای دوست بر تو آسان است
شمارهٔ ۱۷۳ — روزگاریست که در خاطرم آشوب فلان است
شمارهٔ ۱۷۱ — مرا به دیدن تو اشتیاق چندان است
شمارهٔ ۱۷۶ — بتی فربه سرین لاغر میان است
شمارهٔ ۱۷۸ — صبر ما از دوستان ناممکن است
شمارهٔ ۱۸۲ — گر رقیبش دشمن جان است رضوان من است
شمارهٔ ۱۷۷ — ما را به روی دوست شب تیره روشن است
شمارهٔ ۱۸۴ — سرّی که در اوصاف و مقامات جنون است
شمارهٔ ۱۷۹ — بده بیار که می مایه ی حیات من است
شمارهٔ ۱۸۰ — اگر عنایت غم نیستی که یار من است
شمارهٔ ۱۸۳ — شراب خانه ی وحدت که انزوای من است
شمارهٔ ۱۸۱ — نتیجه‌ای که ز افکارِ نیم‌جانِ من است
شمارهٔ ۱۸۸ — کنون که قبله ی من روی آن نگارین است
شمارهٔ ۱۹۰ — شاد کن جان من که غمگین است
شمارهٔ ۱۸۷ — آنجا همه شیر و انگبین است
شمارهٔ ۱۸۵ — گر بدانی لمن الملک این است
شمارهٔ ۱۹۲ — می بده که در دادنِ می یاری‌هاست
شمارهٔ ۱۸۹ — بتی لاغر میان فربه سرین است
شمارهٔ ۱۹۱ — شب هجران تباه اندر تباه است
شمارهٔ ۱۸۶ — دلی کآن دل به نور نفس بیناست
شمارهٔ ۱۹۷ — گر از خیال مرا با تو دوش صورت بست
شمارهٔ ۱۹۴ — خوش ولایت ها که در تحتِ امورِ اولیاست
شمارهٔ ۱۹۸ — یارب مرا خلاص ده از هر چه غیر توست
شمارهٔ ۱۹۹ — ای من غلام آنکه غلام غلام توست
شمارهٔ ۲۰۰ — تو در آ خانه کیا کیست دگر خانهٔ توست
شمارهٔ ۱۹۳ — تشنیعِ خلق برمن ازین خاک ساری است
شمارهٔ ۱۹۶ — عرق چین تو بویی بر صبا بست
شمارهٔ ۱۹۵ — با تو ما را اتّصالِ جانی است
شمارهٔ ۲۰۸ — دستم نمی دهد که بدارم ز یار دست
شمارهٔ ۲۰۲ — دیر شد تا در سرم سودای تست
شمارهٔ ۲۰۱ — گر بدانی چه در قنینه ی توست
شمارهٔ ۲۰۷ — گر تو نامحرمی ای یار بدار از ما دست
شمارهٔ ۲۰۴ — قبله ی روحانی ما روی تست
شمارهٔ ۲۰۵ — هر که از می توبه خواهد کرد تایب شد نخست
شمارهٔ ۲۰۳ — ای دل بدان که درد دل تو دوای تست
شمارهٔ ۲۰۶ — آخر دور ظلم و بیدادست
شمارهٔ ۲۱۰ — وقت گل جام مروق نتوان داد از دست
شمارهٔ ۲۱۴ — مرا که با رگ جان شاخ مهر پیوندست
شمارهٔ ۲۱۳ — خلاف وعده کردن ناپسندست
شمارهٔ ۲۱۱ — به روزگار شبی گر دهد وصالم دست
شمارهٔ ۲۱۲ — دلی که عاشق روی نگار دلبندست
شمارهٔ ۲۱۵ — محبتی که میان من و تو موجود است
شمارهٔ ۲۰۹ — پیر ما نعره زنان کوزه ی دردی در دست
شمارهٔ ۲۱۶ — من پیش از این که داشتمی پای دل ز دست
شمارهٔ ۲۱۷ — ساقی سر خم زود برانداز که عید است
شمارهٔ ۲۲۰ — فراق یار گرامی عجیب دشوارست
شمارهٔ ۲۱۹ — گر از دل باز گویم بیقرار است
شمارهٔ ۲۲۱ — قصد به جان کرده ای ای دل محنت پرست
شمارهٔ ۲۲۲ — چون بخواند حاسدم آتش پرست
شمارهٔ ۲۲۴ — یک نفس با همدمی از هردو عالم خوش ترست
شمارهٔ ۲۱۸ — دلم هنوز به پیرانه سر گرفتارست
شمارهٔ ۲۲۳ — در حضور دوستان می پرست
شمارهٔ ۲۲۸ — آن را که در فراق صبوری میسرست
شمارهٔ ۲۳۱ — بر جمال دوست ما را وجد و حالی دیگرست
شمارهٔ ۲۲۵ — جام تلخ از جان شیرین خوش ترست
شمارهٔ ۲۲۶ — عشق پیدا از نهان لایق‌ترست
شمارهٔ ۲۳۲ — مرا عشق جانانه‌ای دیگرست
شمارهٔ ۲۳۰ — گرچه در روح صبا مطلق حیاتی دیگرست
شمارهٔ ۲۲۹ — چه عیش‌ها دگر اصحاب را کزین سفرست
شمارهٔ ۲۲۷ — گوش بر آواز و چشمم بر درست
شمارهٔ ۲۳۷ — به دیدار توام چندان نیازست
شمارهٔ ۲۳۶ — مرا از روی خوبان ناگزیرست
شمارهٔ ۲۳۹ — ز من مپرس که شب چند رفت و کی روزست
شمارهٔ ۲۳۴ — یار ما را همچو روح الله دمی جان‌پرورست
شمارهٔ ۲۳۵ — هر دل که ز مهر غرق نورست
شمارهٔ ۲۳۳ — نور رخ تو صاف‌تر از چشمهٔ خورست
شمارهٔ ۲۳۸ — در کویِ خرابات کسی را که نیازست
شمارهٔ ۲۴۰ — از ابتدا که لشکرِ ارواح برنشست
شمارهٔ ۲۴۳ — یارم برفت و از منِ دل خسته برشکست
شمارهٔ ۲۴۸ — منم نزاریِ قلاّشِ رندِ عاشقِ مست
شمارهٔ ۲۴۱ — عشقِ تو از در درآمد در میانِ جان نشست
شمارهٔ ۲۴۵ — خوشا وقتِ دیوانگانِ الست
شمارهٔ ۲۴۲ — هرکه در حلقۀ عشّاقِ قلندر ننشست
شمارهٔ ۲۴۴ — هم چو من هرگز خراباتِ الست
شمارهٔ ۲۴۶ — بر یادِ صبوحیانِ سر مست
شمارهٔ ۲۴۷ — درآمد از درِ من دوش هاتفی سر مست
شمارهٔ ۲۵۱ — خرابم از آن نرگسِ نیم مست
شمارهٔ ۲۴۹ — جماد بی خبرست از خروشِ بلبلِ مست
شمارهٔ ۲۵۲ — مست آمدیم و باز چنان می‌رویم مست
شمارهٔ ۲۵۴ — مستم امروز چنین مستی ‌مست
شمارهٔ ۲۵۵ — چون جان و دلم ملازمِ اوست
شمارهٔ ۲۵۰ — دوش رفتم در خرابات از نماز شام مست
شمارهٔ ۲۵۳ — چه کنم با دلِ شوریدهٔ دیوانهٔ مست
شمارهٔ ۲۵۶ — جانم فدایِ آن که دلم مبتلای اوست
شمارهٔ ۲۵۷ — اقبال قاصدی که رسد از جنابِ دوست
شمارهٔ ۲۵۸ — صباح بر سرم آمد خیالِ طلعتِ دوست
شمارهٔ ۲۵۹ — بس است مونسِ جانم خیالِ طلعتِ دوست
شمارهٔ ۲۶۰ — که باشد آن‌که ترا بیند و ندارد دوست
شمارهٔ ۲۶۱ — ای که جانم به فدایِ قد خوش منظرِ دوست
شمارهٔ ۲۶۲ — دِلا به عالمِ معنی طلب وصال از دوست
شمارهٔ ۲۶۳ — ما دوست نداریم دگر هیچ به جز دوست
شمارهٔ ۲۶۴ — رایحه عنبرست بویِ بناگوشِ دوست
شمارهٔ ۲۶۶ — کُشتی از بس انتظارم آه دوست
شمارهٔ ۲۶۷ — بدان خدای که مثلت نیافرید ای دوست
شمارهٔ ۲۶۸ — ز حد گذشت وز اندازه انتظار ای دوست
شمارهٔ ۲۷۰ — آخر بدین صفت که منم مبتلایِ دوست
شمارهٔ ۲۷۱ — من که باشم که تورا دوست ندارم ای دوست
شمارهٔ ۲۶۹ — یارب آن خلدست یا رویِ جهان آرایِ دوست
شمارهٔ ۲۶۵ — آرزویی بود و شد محو در اوصافِ دوست
شمارهٔ ۲۷۲ — گمان مبر که ز یادِ تو غافلم ای دوست
شمارهٔ ۲۷۳ — به جان رسید دلم در فراق هان ای دوست
شمارهٔ ۲۷۴ — آفتِ جانِ من است طرّۀ جادوی دوست
شمارهٔ ۲۷۹ — این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست
شمارهٔ ۲۷۸ — دل در خمِ ابرویِ تو بر طاق نشسته ست
شمارهٔ ۲۷۶ — بار دگر هوایِ نشابورم آرزوست
شمارهٔ ۲۸۰ — ز مستی تا دل‌آرامم برفته‌ست
شمارهٔ ۲۷۵ — باز دیدم خویشتن را در بهشتِ کویِ دوست
شمارهٔ ۲۷۷ — سرِ آن دارم و در خاطرم این رغبت هست
شمارهٔ ۲۸۴ — اشتیاقم به کمال افتاده ست
شمارهٔ ۲۸۵ — کار ما با نفسِ بازپسین افتاده ست
شمارهٔ ۲۸۸ — مرا سودایِ تو دیوانه کرده ست
شمارهٔ ۲۸۲ — هیچ طبیبم دوایِ درد نگفته ست
شمارهٔ ۲۸۳ — از آن زمان که زمان در تحرّک استاده ست
شمارهٔ ۲۸۱ — چنین ز دستِ دلم اختیار از آن رفته‌ست
شمارهٔ ۲۸۷ — مرا خدای تعالی ولایتی داده ست
شمارهٔ ۲۸۶ — مرا با دوست کاری اوفتاده ست
شمارهٔ ۲۹۶ — بهارِ تیر ماهی خوش بهاری ست
شمارهٔ ۲۹۴ — چون جزو نیست ای همه پس چیست
شمارهٔ ۲۹۱ — هیچ می دانی در آن حضرت کیان را بار هست
شمارهٔ ۲۹۵ — آخر ای دوست بمردم ز غمت درمان چیست
شمارهٔ ۲۸۹ — حرام بر من و بر هر که بی تو می خورده ست
شمارهٔ ۲۹۲ — مرا مسکراتی به تخصیص هست
شمارهٔ ۲۹۰ — قدت بر ماهِ تابان سر کشیده ست
شمارهٔ ۲۹۳ — ما را سخنِ مولّهانه ست
شمارهٔ ۳۰۱ — دانی مرا به توبه چرا التفات نیست؟
شمارهٔ ۲۹۹ — خنک مرا که خرابات و خانقاه یکی ست
شمارهٔ ۳۰۳ — جان است و هرچه نه همه جان است هیچ نیست
شمارهٔ ۳۰۴ — شاد به روی تو ام گرچه دلم شاد نیست
شمارهٔ ۲۹۸ — دو ده گذشت ز ماه و ده دگر باقی ست
شمارهٔ ۲۹۷ — خنک وجودِ کسی کِه ش نظر به هم نفسی ست
شمارهٔ ۳۰۰ — خراباتِ مردان خرابات نیست
شمارهٔ ۳۰۲ — عذابی چو مهجوری از دوست نیست
شمارهٔ ۳۱۱ — پیوند عشق را به جفا انقطاع نیست
شمارهٔ ۳۰۵ — عقل اگر گوید به وصل عشق حاجتمند نیست
شمارهٔ ۳۰۶ — چون کنم با دل که هیچش با خرد پیوند نیست
شمارهٔ ۳۱۲ — گر سخنی میرود در حق ما باک نیست
شمارهٔ ۳۰۸ — گر زبان در من کشند انکار نیست
شمارهٔ ۳۱۰ — مشتاق دوست را ره مقصد دراز نیست
شمارهٔ ۳۰۷ — دلم را که جز با تو پیوند نیست
شمارهٔ ۳۰۹ — ما را ز تو یک نفس به سر نیست
شمارهٔ ۳۱۹ — علم الله که دگر طاقت هجرانم نیست
شمارهٔ ۳۲۰ — مرا به صبر نمودن ، ثبات ممکن نیست
شمارهٔ ۳۱۳ — ما را اگر عدو بکشد هیچ باک نیست
شمارهٔ ۳۱۶ — جام می پر کن که جز جام می ام انجام نیست
شمارهٔ ۳۱۷ — بی تو ای آرام جان یک ساعتم آرام نیست
شمارهٔ ۳۱۵ — می ده که در خواص کم از سلسبیل نیست
شمارهٔ ۳۱۴ — اگر دوست با ما بود باک نیست
شمارهٔ ۳۱۸ — محنت سرای دهر چو جای مقام نیست
شمارهٔ ۳۲۲ — تو را سری که به پیمان من درآری نیست
شمارهٔ ۳۲۵ — ای جا که منم تا به خرابات بسی نیست
شمارهٔ ۳۲۳ — رهِ عشّاق سپردن به دل آزاری نیست
شمارهٔ ۳۲۴ — خوش تر از عشق پرستی به جهان کاری نیست
شمارهٔ ۳۲۸ — یک نفس خیل خیال از نظرم خالی نیست
شمارهٔ ۳۲۷ — گر تو بر کشتن من حکم کنی باکی نیست
شمارهٔ ۳۲۶ — ای هم نفسان لایق من هم نفسی نیست
شمارهٔ ۳۲۱ — کیست کز سودای تو از خان و مان آواره نیست
شمارهٔ ۳۳۴ — رجب آمد سه ماه باید داشت
شمارهٔ ۳۳۵ — مرا ز دوست به زنجیر باز نتوان داشت
شمارهٔ ۳۳۶ — رمضان سلّمه الله به سلامت بگذشت
شمارهٔ ۳۳۱ — شب فراق که را طاقت شکیبایی ست
شمارهٔ ۳۳۲ — آه و واویلا کم برگ شکیبایی نیست
شمارهٔ ۳۳۳ — هر کجا بی دلی و برناییست
شمارهٔ ۳۲۹ — هر چه نسیه ست جز خیالی نیست
شمارهٔ ۳۳۰ — ایبها العشّاق این کار به آسانی نیست
شمارهٔ ۳۴۱ — هزار یادِ بر و گردن و بناگوشت
شمارهٔ ۳۴۴ — هر که با دوست آشنایی یافت
شمارهٔ ۳۴۳ — اگر فراق نباشد چه دوزخ و چه بهشت
شمارهٔ ۳۴۰ — بر دست چون بود می و صبح و کنار کشت
شمارهٔ ۳۳۹ — جانا بیا که مدت هجران ز حد گذشت
شمارهٔ ۳۳۷ — دریغ عمر که بی روی دوستان بگذشت
شمارهٔ ۳۴۲ — دوش با جمعی حواری باده خوردم در بهشت
شمارهٔ ۳۳۸ — چه فتنه بود که در عید گه جنان بگذشت
شمارهٔ ۳۵۱ — بوی عرق چین تو باد صبا برگرفت
شمارهٔ ۳۵۲ — تا دل مجنون ما راه قلندر گرفت
شمارهٔ ۳۴۵ — آوخ آوخ که جگرگوشه دگر بار برفت
شمارهٔ ۳۴۶ — دریغ عمر که بی روی آن نگار برفت
شمارهٔ ۳۵۰ — دلم از تو دل برنخواهد گرفت
شمارهٔ ۳۴۷ — چه جای دشمنی است آن که یار کرد و برفت
شمارهٔ ۳۴۸ — گر مرا در بی هشی با دوست کاری رفت رفت
شمارهٔ ۳۴۹ — از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت
شمارهٔ ۳۵۹ — به جفت چشم ِ سیاه و به ابروی طاقت
شمارهٔ ۳۶۰ — غایب نشد زمانی از خاطرم خیالت
شمارهٔ ۳۵۵ — به هیچ انجمن داستانی نرفت
شمارهٔ ۳۵۳ — خیال دوست ز من خورد و خواب بازگرفت
شمارهٔ ۳۵۷ — نگارم را ز جان خوشتر توان گفت
شمارهٔ ۳۵۶ — عقل نه این دید نه آن باز گفت
شمارهٔ ۳۵۸ — موذّن فالق الاصباح می گفت
شمارهٔ ۳۵۴ — ما دگر بوی کسی برنتوانیم گرفت
شمارهٔ ۳۶۱ — خوش است اگر بگذارد در این سرا اجلت
شمارهٔ ۳۶۲ — هر که ببیند تو را بدین قد و قامت
شمارهٔ ۳۶۳ — خوش آید پاک بازان را ملامت
شمارهٔ ۳۶۴ — اگر عاشقی سر متاب از ملامت
شمارهٔ ۳۶۵ — مرا چه غم که مرا سرزنش کنند و ملامت
شمارهٔ ۳۶۷ — مخوان بعد از این داستان قیامت
شمارهٔ ۳۶۶ — گر بر آرد عشقت از جانم قیامت
شمارهٔ ۳۶۸ — بکشم گر همه کوه است وز آهن ستمت
شمارهٔ ۳۷۲ — الغیاث از جفت و طاق ابروانت
شمارهٔ ۳۷۵ — ای حقه ی نقد جان بر طاق دو ابرویت
شمارهٔ ۳۷۳ — جانا دلی چه سوزی کان هست جای گاهت
شمارهٔ ۳۷۴ — به دیدار تو مشتاقم به غایت
شمارهٔ ۳۶۹ — گر بیایی به سر چشمه ی حیوان برمت
شمارهٔ ۳۷۱ — بیا و بوسه بده از آن لبان خندانت
شمارهٔ ۳۷۰ — یک نفسی بیا که بر دیده و سر نشانمت
شمارهٔ ۳۷۶ — گلبن فراز تخت چمن بر نهاده تاج
شمارهٔ ۳۸۴ — ترا که صحبت اهل دلی نکرده فتوح
شمارهٔ ۳۸۰ — باده خوریم ز اول شب تا دم صباح
شمارهٔ ۳۷۹ — شبنم نشسته بر ورق گل علی الصباح
شمارهٔ ۳۷۸ — همین که بانگ بر آید که فالق الصباح
شمارهٔ ۳۸۳ — خواص باد بهشت است در نسیم ریاح
شمارهٔ ۳۸۱ — راحت روح من است رایحه روح راح
شمارهٔ ۳۷۷ — هر گدایی نتواند که نهد بر سرتاج
شمارهٔ ۳۸۲ — مرو درو که محیطی ست عشق پر تمساح
شمارهٔ ۳۸۷ — مرده گر زنده شد از معجز انفاس مسیح
شمارهٔ ۳۸۸ — خوش است مجلس اخلاص امّتان مسیح
شمارهٔ ۳۹۰ — چه شور از آن لب شیرین که در جهان افتاد
شمارهٔ ۳۹۱ — دوش مرا صبحدم آمد و آواز داد
شمارهٔ ۳۸۶ — ساقی ز بامداد بیاور غذای روح
شمارهٔ ۳۸۵ — پیغام دوست راحت جان است و راح روح
شمارهٔ ۳۸۹ — کس نداند که مرا با که سر وکار افتاد
شمارهٔ ۳۹۲ — قد قامت الصّلات برآمد ز بامداد
شمارهٔ ۳۹۵ — خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد
شمارهٔ ۳۹۹ — ای ترک ما گرفته و از ما نکرده یاد
شمارهٔ ۳۹۷ — یارم که ز من نمی‌کند یاد
شمارهٔ ۳۹۳ — مصحف به فال باز گرفتم ز بامداد
شمارهٔ ۳۹۶ — زمانه گرچه بسی بر سرم نهاد
شمارهٔ ۳۹۸ — فریاد نمی رسند فریاد
شمارهٔ ۳۹۴ — کجا رفتی بیا ای سرو آزاد
شمارهٔ ۴۰۰ — دیر شد تا ز ما نکردی یاد
شمارهٔ ۴۰۳ — گر دگر باره مرا با تو ملاقات افتد
شمارهٔ ۴۰۴ — دلم به دامِ تمنّایِ عشق چند افتد
شمارهٔ ۴۰۶ — تولّا بی تبّرا در نگنجد
شمارهٔ ۴۰۲ — مرا دلی ست که هر لحظه در بلا افتد
شمارهٔ ۴۰۵ — نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد
شمارهٔ ۴۰۷ — درونِ مجمعِ مردان پریشان در نمی‌گنجد
شمارهٔ ۴۰۱ — تا نیستی در آمد و هستیِ ما ستد
شمارهٔ ۴۰۸ — چه چاره سازم اگر آن نگار برگردد
شمارهٔ ۴۰۹ — چه می کنم ز دلی کو ز یار برگردد
شمارهٔ ۴۱۵ — فراقِ یارِ سفر کرده رویِ آن دارد
شمارهٔ ۴۱۱ — دلم ز جورِ تو خون گشت و برنمی‌گردد
شمارهٔ ۴۱۴ — هم چو من دل بری که جان دارد
شمارهٔ ۴۱۶ — فروغِ طلعتِ رویِ تو آفتاب ندارد
شمارهٔ ۴۱۲ — خانۀ تست بخفت ار سرِ خوابت دارد
شمارهٔ ۴۱۰ — اگرم باز ملاقات میسّر گردد
شمارهٔ ۴۱۳ — به دست آورده ام یاری که رویی چون قمر دارد
شمارهٔ ۴۱۹ — نه پسته چون دهنِ تنگِ یارِ من دارد
شمارهٔ ۴۲۱ — چه دردست این که آرامی ندارد
شمارهٔ ۴۱۸ — چرا افسرده معذورش ندارد
شمارهٔ ۴۲۰ — جمادست آن که دل داری ندارد
شمارهٔ ۴۱۷ — که دست از هوایِ تو بر سر ندارد
شمارهٔ ۴۲۳ — یاری چو من از جملۀ عشّاق که دارد
شمارهٔ ۴۲۲ — نه بخت با منِ مسکین سری به ره دارد
شمارهٔ ۴۲۴ — غمزۀ شوخِ تو شیرین حرکاتی دارد
شمارهٔ ۴۲۶ — یکی را دوست می دارم که چون من سد رهی دارد
شمارهٔ ۴۲۹ — نه محرمی که پیامی به یار بگذارد
شمارهٔ ۴۲۵ — هر کس نظرِ خاطر با خوش منشی دارد
شمارهٔ ۴۲۷ — دولتِ آن کس که عمر با تو گذارد
شمارهٔ ۴۳۱ — منکر می خواره از حد می برد
شمارهٔ ۴۲۸ — عمری که مردِ عاشق بی دوست می گذارد
شمارهٔ ۴۳۲ — عشق آب از روی کارم می برد
شمارهٔ ۴۳۰ — کس نمی دانم که پیغامی برد
شمارهٔ ۴۳۸ — عشق تو در خرابه جانم نزول کرد
شمارهٔ ۴۳۷ — چو بلبل دگر باره آواز کرد
شمارهٔ ۴۳۶ — آخرت وقتی به عمری یاد ما بایست کرد
شمارهٔ ۴۴۰ — وداع یار گرامی نمی توانم کرد
شمارهٔ ۴۳۵ — حلقم بگیرد آن دم اگر شاد بگذرد
شمارهٔ ۴۳۳ — هر که با سابقان قدم سپرد
شمارهٔ ۴۳۴ — بر یاد دوستان نفسی می زنم به درد
شمارهٔ ۴۳۹ — یارم ز در درآمد و بر من سلام کرد
شمارهٔ ۴۴۱ — وداع یار گرامی نمی توانم کرد
شمارهٔ ۴۴۲ — نگه به قول خرد زین سپس نخواهم کرد
شمارهٔ ۴۴۴ — عید آمد و عزم مَی خواهیم کرد
شمارهٔ ۴۴۳ — گر ز دل آهی برون خواهیم کرد
شمارهٔ ۴۴۷ — مرا مسخّر عقل مجاز نتوان کرد
شمارهٔ ۴۴۵ — هجر با روزگار من آن کرد
شمارهٔ ۴۴۶ — اگر تو را سر ما نیست عیب نتوان کرد
شمارهٔ ۴۴۸ — وه چه غم بود که بختم به تو منسوب نکرد
شمارهٔ ۴۵۵ — دولتِ آن کس که ترکِ جاه بگیرد
شمارهٔ ۴۵۶ — در دهر کسی که یار گیرد
شمارهٔ ۴۴۹ — هرکه را درد عشق داغ نکرد
شمارهٔ ۴۵۱ — جانم فدایِ قاصدی کز دوست مکتوب آورد
شمارهٔ ۴۵۰ — یک ره برآورد ز تو هم روزگار گرد
شمارهٔ ۴۵۳ — امروز که باده می توان خورد
شمارهٔ ۴۵۴ — مرا مادر به شیرِ عشق پرورد
شمارهٔ ۴۵۲ — تا عشق مرا گردِ خرابات برآورد
شمارهٔ ۴۶۰ — آتش عشق چو در سینه شرار اندازد
شمارهٔ ۴۶۱ — یارِ ما ولوله در عالمِ راز اندازد
شمارهٔ ۴۶۲ — دلی که پیشِ غم از صابری سپر سازد
شمارهٔ ۴۶۴ — گر مرا دل نواز بنوازد
شمارهٔ ۴۵۸ — مشتاق لقا روی نظر باز نگیرد
شمارهٔ ۴۶۳ — آن ترک که با ما قدم از صدق و صفا زد
شمارهٔ ۴۵۹ — میانه بخت دلم گر کرانه‌ای گیرد
شمارهٔ ۴۵۷ — زمانه عهد و وفا عاقبت ز سر گیرد
شمارهٔ ۴۶۶ — خرد را که می ننگ و نامش بسوزد
شمارهٔ ۴۶۹ — هرکه در عشق چو ما از سر جان برخیزد
شمارهٔ ۴۶۷ — دلم ز سوز جگر دم به دم بمی‌سوزد
شمارهٔ ۴۶۸ — مرا دلی ست که بر خویشتن بمی‌سوزد
شمارهٔ ۴۷۲ — کسی که هم چو من از پیش یار بگریزد
شمارهٔ ۴۶۵ — همین که چشم ز خوابِ خمار بر هم زد
شمارهٔ ۴۷۰ — این چنین صورتی از خاک زمین برخیزد
شمارهٔ ۴۷۱ — این همه فتنه از آن سرو خرامان خیزد
شمارهٔ ۴۷۳ — می به کسی ده که قدر می‌ بشناسد
شمارهٔ ۴۷۶ — چه محنت است که در عاشقی به ما نرسد
شمارهٔ ۴۷۸ — چشم بر راهم که جانان کی رسد‌؟
شمارهٔ ۴۷۵ — نه هیچ خلقم از اندوه یار می‌پرسد
شمارهٔ ۴۷۷ — منتظرِ هدهدم تا ز سبا کی رسد
شمارهٔ ۴۷۹ — ایلچیِ بادِ صبا می‌رسد
شمارهٔ ۴۷۴ — نوبت پاس وصل تو بو که شبی به ما رسد
شمارهٔ ۴۸۰ — من آزاد آمدم زان دوست کز دشمن بتر باشد
شمارهٔ ۴۸۶ — به ترک دوستی کردن نه کار اهل دل باشد
شمارهٔ ۴۸۷ — چو رویِ یارِ من زیبا نباشد
شمارهٔ ۴۸۸ — تیغ کز دستِ دوستان باشد
شمارهٔ ۴۸۱ — زان پیش که یارم را آهنگِ سفر باشد
شمارهٔ ۴۸۳ — نه چنان نیازمندم که صفت پذیر باشد
شمارهٔ ۴۸۵ — تا با منت این ملال باشد
شمارهٔ ۴۸۴ — یار آن است که با یار موافق باشد
شمارهٔ ۴۸۲ — اگر به جایِ تو ما را کسی دگر باشد
شمارهٔ ۴۹۳ — در مذهبِ ما کعبه و بت خانه نباشد
شمارهٔ ۴۹۶ — ترا خود رسمِ دل داری نباشد
شمارهٔ ۴۹۰ — مرا محبّتِ تو در میانِ جان باشد
شمارهٔ ۴۹۲ — تماشایِ او کردن آسان نباشد
شمارهٔ ۴۹۱ — چنین سروِ روان دیگر نباشد
شمارهٔ ۴۹۵ — مردِ دنیا نه اهلِ دین باشد
شمارهٔ ۴۹۴ — شرابِ تلخ هنی تر ز انگبین باشد
شمارهٔ ۴۸۹ — مرا اگر چو دو چشمت هزار جان باشد
شمارهٔ ۵۰۲ — مرا در سینه سودای تو باشد
شمارهٔ ۴۹۹ — فراقِ یارِ سفر کرده گر چنین باشد
شمارهٔ ۵۰۱ — که را طاقت امتحان تو باشد
شمارهٔ ۵۰۴ — به لطف تو نبود گر بسی نکو باشد
شمارهٔ ۵۰۳ — دلبر ما فرشته خو باشد
شمارهٔ ۴۹۸ — هر که را عشق هم نشین باشد
شمارهٔ ۵۰۰ — مرا در سینه گر رازی بود هم رازم او باشد
شمارهٔ ۴۹۷ — خوش وقتِ کسی کو را محبوب قرین باشد
شمارهٔ ۵۱۰ — ساربان هشیار و اشتر زیر محمل مست شد
شمارهٔ ۵۰۶ — دلم تا کی چنین دیوانه باشد
شمارهٔ ۵۱۲ — با دل از دست رفت و کار دگر شد
شمارهٔ ۵۰۷ — مشنو که مرا جز تو یاری و کسی باشد
شمارهٔ ۵۰۹ — من که باشم که مرا چون و چرایی باشد
شمارهٔ ۵۰۸ — گر دگر باره مرا با تو وصالی باشد
شمارهٔ ۵۱۱ — چشمه خضر دهانی‌ست که جان می‌بخشد
شمارهٔ ۵۰۵ — گر یاد کند یک شبَکم یار چه باشد
شمارهٔ ۵۱۴ — من از در تو به جایی دگر نخواهم شد
شمارهٔ ۵۱۳ — پیرانه سرم کاری پیش آمد و مشکل شد
شمارهٔ ۵۱۶ — پای هر کس که در آن سلسلهٔ مشکین شد
شمارهٔ ۵۱۷ — دوست می دارم فلان را راست است آری چه شد
شمارهٔ ۵۱۵ — هر دل که مقیم لامکان شد
شمارهٔ ۵۱۹ — مقری صبوح کرده بر مناره شد
شمارهٔ ۵۲۰ — چو ماه از گنبد خضرا برآمد
شمارهٔ ۵۱۸ — گر دلم شد مبتلای عشق عیاری چه شد
شمارهٔ ۵۲۱ — مرا که جان به دهان از فراق یار برآمد
شمارهٔ ۵۲۳ — هین که هنگام نای و نوش آمد
شمارهٔ ۵۲۲ — از این حیات چه حاصل که در فراق سرآمد
شمارهٔ ۵۲۷ — جماعتی که به اصرار جهل منسوبند
شمارهٔ ۵۲۴ — باز پیرانه سرم واقعه یی پیش آمد
شمارهٔ ۵۲۶ — چنانت دوست می دارم که جانم بر دهان آمد
شمارهٔ ۵۲۸ — محققان که ز خُم‌خانهٔ ازل مستند
شمارهٔ ۵۲۵ — ساقیا خیز که گل باز به بستان آمد
شمارهٔ ۵۳۱ — کسانی که ما را ندانسته‌اند
شمارهٔ ۵۳۲ — سر به سر رازی که با من گفته‌اند
شمارهٔ ۵۳۵ — ساکنانی که قدم در ره مقصد زده اند
شمارهٔ ۵۳۳ — دامن چشمانش آلودست خونی کرده‌اند
شمارهٔ ۵۳۰ — چه خواهی دید جز خود را گرت در پیش بنشاند
شمارهٔ ۵۳۴ — عاقلان بسیار از من احتراز آورده اند
شمارهٔ ۵۲۹ — مگر صبا به فلانی سلام ما برساند
شمارهٔ ۵۳۶ — بیار باده و ما را ثلاثه ای در بند
شمارهٔ ۵۳۹ — هزار بار از آن بهتری که می گفتند
شمارهٔ ۵۴۳ — هر چند که می حرام کردند
شمارهٔ ۵۳۷ — مکر و تزویر به هم در بستند
شمارهٔ ۵۳۸ — یاد یارانی که با ما عهد یاری داشتند
شمارهٔ ۵۴۴ — جماعتی که محبت ز فطرت آوردند
شمارهٔ ۵۴۱ — دکانِ رازِ من گویی به سر بازار بنهادند
شمارهٔ ۵۴۰ — از مبادی که مرا سر به جهان در دادند
شمارهٔ ۵۴۲ — مرا به دردِ دل از دوستان جدا کردند
شمارهٔ ۵۵۲ — شب هجران که دلم نوحه گری ساز کند
شمارهٔ ۵۵۰ — گر همه عالم به بد گفتن زبان در من کشند
شمارهٔ ۵۴۶ — آن‌ها که به دوست راه دارند
شمارهٔ ۵۴۵ — یا خود همه کس فتنهء بالای بلندند
شمارهٔ ۵۴۸ — این حوریان مگر ز سماوات می‌رسند
شمارهٔ ۵۴۷ — حور چشمان ملایک منظرند
شمارهٔ ۵۵۱ — عشق چون ره بزند عقل چه تدبیر کند
شمارهٔ ۵۴۹ — آن کدام‌اند و کیان‌اند و کجا می‌باشند
شمارهٔ ۵۵۸ — به قول نکردی وفا چنین نکنند
شمارهٔ ۵۵۹ — خوش وقت حال زنده دلانی که با تو اند
شمارهٔ ۵۵۵ — تو را عشق اگر رهنمایی کند
شمارهٔ ۵۶۰ — مرا تا با تو افتاده ست پیوند
شمارهٔ ۵۵۳ — اگر وصال تو دفع مفارقت نکند
شمارهٔ ۵۵۶ — مکن چندین ملامت ای خردمند
شمارهٔ ۵۵۴ — در سرم شوری تقاضا می کند
شمارهٔ ۵۵۷ — مجاوران صوامع مگر نمی دانند
شمارهٔ ۵۶۶ — مرا که خون دل از دیده همچو آب رود
شمارهٔ ۵۶۲ — نزاری که نیازش به اهل راز بود
شمارهٔ ۵۶۴ — کی به عشق افسرده اولی کی بود
شمارهٔ ۵۶۵ — بیا که مهر تو با جان ز جسم ما برود
شمارهٔ ۵۶۳ — مهر تو ای یار بی وفا همه کین بود
شمارهٔ ۵۶۷ — هیچم غم تو از دل پر خون نمی‌رود
شمارهٔ ۵۶۱ — که دیده ست چشمی که دریا بود
شمارهٔ ۵۶۸ — ای دل به اختیار تو کاری نمی رود
شمارهٔ ۵۷۲ — ما را نه ممکن است که از تو به سر شود
شمارهٔ ۵۷۰ — قضا ز عشق چو نازل شود گریز چه سود
شمارهٔ ۵۷۱ — چون نه با مایی اگرچه خاص ما رایی چه سود
شمارهٔ ۵۷۳ — هیچم دلِ شکسته موافق نمی شود
شمارهٔ ۵۷۶ — آهِ ندامت ز شیخ وشاب بر آید
شمارهٔ ۵۷۵ — از یارِ خشم کرده نشانم که می دهد
شمارهٔ ۵۶۹ — قضای عشق چو نازل شد احتراز چه سود
شمارهٔ ۵۷۴ — خوشا که عید به ما وعدۀ وصال دهد
شمارهٔ ۵۸۰ — نشسته ام مترصّد که یار باز آید
شمارهٔ ۵۷۸ — آخر شبِ جدایی روزی مگر سرآید
شمارهٔ ۵۷۹ — هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآید
شمارهٔ ۵۸۴ — ز بس که در نظرم آفتاب می‌آید
شمارهٔ ۵۸۲ — آن بر شکسته از ما باشد که باز آید
شمارهٔ ۵۷۷ — قیامت از جهان باری برآید
شمارهٔ ۵۸۳ — این چه بویی‌ست که از بادِ صبا می‌آید
شمارهٔ ۵۸۱ — زهی مراد اگر از دست رفته بازآید
شمارهٔ ۵۹۲ — چه محنت است که در عاشقی به ما نرسید
شمارهٔ ۵۸۸ — بی خبری گر به هوش باز نیاید
شمارهٔ ۵۹۱ — ما را به سرِ کویِ خرابات برآرید
شمارهٔ ۵۸۷ — ملامت نیست گر گویم مرا با دوست می باید
شمارهٔ ۵۸۶ — حذر ز فتنۀ آن ترکِ مست می باید
شمارهٔ ۵۸۵ — ز باد بویِ عرق چینِ یار می‌آید
شمارهٔ ۵۸۹ — خیز و به یرغو بده زود ایاغِ نبید
شمارهٔ ۵۹۰ — خوش آید به آوازِ بلبل نبید
شمارهٔ ۵۹۶ — ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدار
شمارهٔ ۵۹۴ — زان گوشۀ دهن که شکر می کنی نثار
شمارهٔ ۶۰۰ — ای صنمِ خرگهی خیمه برون زد بهار
شمارهٔ ۵۹۳ — مرا نماز نبوده ست هوش یار به عید
شمارهٔ ۵۹۹ — هم چنین عمری ست تا دیوانه وار
شمارهٔ ۵۹۷ — ساقیا تا خاطرم گیرد قرار
شمارهٔ ۵۹۸ — به هیچ بندگیی گرچه نیستم در کار
شمارهٔ ۵۹۵ — باز اوفتاد در سرم از عشق خار خار
شمارهٔ ۶۰۳ — فراموش کردم بلاد و دیار
شمارهٔ ۶۰۵ — غمِ جانانۀ ما بر دلِ ما اولاتر
شمارهٔ ۶۰۸ — بی‌دوست این منم که چنین می‌برم به سر
شمارهٔ ۶۰۴ — تا تو را عشق به کلّی نکند زیر و زبر
شمارهٔ ۶۰۷ — ای دل اگر عاشقی از سرجان درگذر
شمارهٔ ۶۰۱ — بویِ بهشت می‌دمد از بامِ نوبهار
شمارهٔ ۶۰۲ — باغ چو دیباوشی‌ست در قدم نوبهار
شمارهٔ ۶۰۶ — بهر لِلّه امشب ای بادِ سحر
شمارهٔ ۶۱۴ — روزی به ما رجعت کند آن مشتری سیما مگر
شمارهٔ ۶۱۳ — آخر مرا به جایِ تو باشد کسی دگر
شمارهٔ ۶۱۵ — یار با ما یک زمانی در میان آید مگر
شمارهٔ ۶۰۹ — وقت وقتی گر شوم شوریده‌سر
شمارهٔ ۶۱۶ — به آواز تو خرسندم که باری بشنوم دیگر
شمارهٔ ۶۱۱ — یار با ما نه چنان بود که هر بارِ دگر
شمارهٔ ۶۱۰ — دل از دست دادم به پیرانه سر
شمارهٔ ۶۱۲ — هرگز گمان مبر که کنم با تو دل دگر
شمارهٔ ۶۲۱ — در جهان دبدبهٔ عشقِ من افتاد چو صور
شمارهٔ ۶۲۰ — باز آمدیم در سر از آشوبِ عقل شور
شمارهٔ ۶۱۸ — بس که خوردیم تازیانۀ دور
شمارهٔ ۶۲۳ — خمار چشم تو داده‌ست چشم‌ها را نور
شمارهٔ ۶۲۲ — مرا ز کوی تو آواره کرد بخت نفور
شمارهٔ ۶۲۴ — ز نامردی ندارم طاقت نور
شمارهٔ ۶۱۷ — هرگزم عشق نشد از سرِ پُر سودا دور
شمارهٔ ۶۱۹ — ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور
شمارهٔ ۶۲۷ — گر مرا عقل کشد پای و سر اندر زنجیر
شمارهٔ ۶۳۲ — آمد بهار و کرد جهان مشک‌بار باز
شمارهٔ ۶۳۰ — بلای عشق تو ناگه ز در درآمد باز
شمارهٔ ۶۲۵ — زان پیش کآفتاب ز مشرق کند ظهور
شمارهٔ ۶۲۸ — هین که به جان آمده‌ام دست گیر
شمارهٔ ۶۲۶ — ساقی بیار می که فلک می‌کند ظهور
شمارهٔ ۶۳۱ — مرا چیزهایی نمودند باز
شمارهٔ ۶۲۹ — یار با ما امتحانی کرد باز
شمارهٔ ۶۳۴ — چشمی که داشتم به امید وصال باز
شمارهٔ ۶۳۳ — ای دل تن و جان و عقل در باز
شمارهٔ ۶۳۵ — مرا که دست به روی خرد نهادم باز
شمارهٔ ۶۳۹ — این چه ننگ است که آوردی باز
شمارهٔ ۶۴۰ — اگر چنان که تو دانی و من به خلوت راز
شمارهٔ ۶۳۶ — راز سر بسته اگر راست نمی‌گویم باز
شمارهٔ ۶۳۷ — ما را به دام عشق درافکند دیده باز
شمارهٔ ۶۳۸ — پردهٔ عشّاق ساخت بلبل شوریده باز
شمارهٔ ۶۴۲ — کاروان بربست بار و ره دراز
شمارهٔ ۶۴۶ — نه محرمی و نه یاری موافق و دم ساز
شمارهٔ ۶۴۳ — دوش یار آمد به بالینم فراز
شمارهٔ ۶۴۱ — گر خدا دولت و بختم دهد و عمر دراز
شمارهٔ ۶۴۵ — شادی به روزگار شناسندگان راز
شمارهٔ ۶۴۷ — ز پندار خود رهبری بر مساز
شمارهٔ ۶۴۴ — مگر یاری درافتد محرم راز
شمارهٔ ۶۴۸ — می بایدم که بشنوم آواز دل‌نواز
شمارهٔ ۶۴۹ — پیاپی بده ساقیا شیرهٔ رز
شمارهٔ ۶۵۰ — اگرچه دل به کسی داد، جان ماست هنوز
شمارهٔ ۶۵۱ — امید بستم و نگشاد هیچ کار هنوز
شمارهٔ ۶۵۳ — خوش وقت صبوحیان شب‌خیز
شمارهٔ ۶۵۵ — خون رز بر خاک می‌ریزی مریز
شمارهٔ ۶۵۶ — بده به یار می خوش گوار شورانگیز
شمارهٔ ۶۵۴ — آخر ای دل چیست چندین رستخیز
شمارهٔ ۶۵۲ — نوبهارست و صبا عنبر بیز
شمارهٔ ۶۶۱ — زاهد مخمور را راهِ مناجات بس
شمارهٔ ۶۶۲ — آخر ای نامهربان فریادرس
شمارهٔ ۶۵۸ — رسید وقت سحر ساقیا بگردان کاس
شمارهٔ ۶۶۴ — تویی یار دیرینهٔ هم‌نفس
شمارهٔ ۶۶۳ — رخ بنما ای صنم پرده فکن یک نفس
شمارهٔ ۶۵۹ — زبان تیز دارم همچو الماس
شمارهٔ ۶۵۷ — ساقی به جان و سر که به جان دارمت سپاس
شمارهٔ ۶۶۰ — به من نظر مکن ای بی‌خبر به چشمِ قیاس
شمارهٔ ۶۶۵ — عاشق ازین شیوه نگشته ست کس
شمارهٔ ۶۶۶ — هلال ابروانش بین مقوّس
شمارهٔ ۶۶۸ — یک امشبی که درافتاده‌ای بیا خوش باش
شمارهٔ ۶۶۷ — دریغ صحبت یاران و دوستان انیس
شمارهٔ ۶۶۹ — ای دل سودازده عاشق تنها مباش
شمارهٔ ۶۷۰ — پند داعی بشنو پس‌رو پندار مباش
شمارهٔ ۶۷۱ — گر به جانان زنده ای جان گو مباش
شمارهٔ ۶۷۲ — خوش است عالمِ رندان و صحبتِ او باش
شمارهٔ ۶۷۴ — مرا گر عقل گوید متّقی باش
شمارهٔ ۶۷۵ — جانم آن جاست که او گو تنم این جا می باش
شمارهٔ ۶۷۶ — دلا خاک در دیدۀ عقل پاش
شمارهٔ ۶۷۹ — جمالِ رویِ هم چون آفتابش
شمارهٔ ۶۷۷ — ای دلِ دریا نشین گوهرِ دریا مپاش
شمارهٔ ۶۷۳ — دلا سر پوشِ خوانِ سّرِ او باش
شمارهٔ ۶۸۰ — چو صرف شد همه اوقاتِ عمر در طلبش
شمارهٔ ۶۷۸ — از آنم خلق می‌خوانند قلّاش
شمارهٔ ۶۸۴ — دوست می دارم خمارِ چشم مستش
شمارهٔ ۶۸۵ — که را کشتند دی چشمانِ مستش
شمارهٔ ۶۸۷ — نمی زنم نفسی تا نمی کنم یادش
شمارهٔ ۶۸۸ — مسکین دلِ بی چاره کز دست بشد کارش
شمارهٔ ۶۸۲ — ز گردِ چشمۀ حیوان برآمده ست نباتش
شمارهٔ ۶۸۱ — وَه وَه از جانِ به لب آمده بر بویِ لبش
شمارهٔ ۶۸۶ — خدایا ازین مسکراتم ببخش
شمارهٔ ۶۸۳ — درونِ سینه یی دارم پر آتش
شمارهٔ ۶۸۹ — فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش
شمارهٔ ۶۹۴ — معطّرست دماغم ز بوی ِ یرلیکش
شمارهٔ ۶۹۳ — فرخنده روزگارِ گدایانِ خارکش
شمارهٔ ۶۹۲ — کیست شیخ الوقت تا فریاد دارم بر درش
شمارهٔ ۶۹۰ — که می آرد به دل پیغامِ یارش
شمارهٔ ۶۹۱ — هنوز اگرچه جفا دیده می روم ز برش
شمارهٔ ۶۹۶ — گفتم آیا در کنار آرم میانش
شمارهٔ ۶۹۵ — هیهات نزاری بنگر بوسه ستانش
شمارهٔ ۷۰۰ — هزار یادِ سرِ پنجۀ نگارینش
شمارهٔ ۶۹۸ — مرغِ دلم که زلفِ تو باشد نشیمنش
شمارهٔ ۷۰۱ — آن را که گمان شود یقینش
شمارهٔ ۶۹۷ — هر که ما را دوست دارد خلق گردد دشمنش
شمارهٔ ۷۰۳ — مشتری و زهره در عین قران بوده ست دوش
شمارهٔ ۷۰۴ — پیر خرابات به من گفت دوش
شمارهٔ ۶۹۹ — بیار ای بادِ جان پرور نسیمی از عرقچینش
شمارهٔ ۷۰۲ — ز دست مدعیان یک زمانکی شبِ دوش
شمارهٔ ۷۰۸ — ای لبت عقلم به غارت داده دوش
شمارهٔ ۷۱۱ — نگارا پری زاده ای یا سروش
شمارهٔ ۷۱۲ — به گوش هوش شنیدم که بر زبان سروش
شمارهٔ ۷۰۷ — آمد بر من نگار من دوش
شمارهٔ ۷۰۹ — سرمست درآمد ز درم نیمه شبی دوش
شمارهٔ ۷۰۵ — کمند است آنکه افکنده‌ست بر دوش
شمارهٔ ۷۰۶ — با شمع درآمد از درم دوش
شمارهٔ ۷۱۰ — ای دل از گردش ایام مخالف مخروش
شمارهٔ ۷۱۵ — آن موی بریده بر بنا گوش
شمارهٔ ۷۱۶ — ای زلف تو تکیه کرده بر گوش
شمارهٔ ۷۱۹ — خوش عالم عاقلان مدهوش
شمارهٔ ۷۲۰ — دگر باره اگر بینم جمال عالم آرایش
شمارهٔ ۷۱۳ — بیا جانا جهان بر من بمفروش
شمارهٔ ۷۱۷ — تا صبح قیامت نشود ذوق فراموش
شمارهٔ ۷۱۸ — درد عشق است ای ملامت گر خموش
شمارهٔ ۷۱۴ — بهشت است خمخانه می فروش
شمارهٔ ۷۲۲ — همه را شادی و مارا غم جانانه خویش
شمارهٔ ۷۲۳ — منم و گوشه تنهایی و بی یاری خویش
شمارهٔ ۷۲۴ — مردانه وار بر گذر از آرزوی خویش
شمارهٔ ۷۲۶ — با دل در احتسابم و با دیده در نزاع
شمارهٔ ۷۲۱ — می در ده و دردِسر مده بیش
شمارهٔ ۷۲۵ — بیا که فصل ربیع است و وقت عیش و نشاط
شمارهٔ ۷۲۷ — بیا که می کند از مشرق آفتاب طلوع
شمارهٔ ۷۲۸ — خروس بانگ برآورد و صبح کرد طلوع
شمارهٔ ۷۳۳ — بوی بهار می دهد باد صبا ز هر طرف
شمارهٔ ۷۳۴ — دوستان آه از فراق آه از فراق
شمارهٔ ۷۳۰ — برخیز تا کنیم صبوحی هوای باغ
شمارهٔ ۷۲۹ — بوی بهشت می دمد از جویبار باغ
شمارهٔ ۷۳۶ — صراحی می زند بانگ اناالحق
شمارهٔ ۷۳۱ — دلی می خواهم از هر کار فارغ
شمارهٔ ۷۳۲ — مدعیان می نهند پای برون از گزاف
شمارهٔ ۷۳۵ — به جفت چشم تو در جهان و ابرو طاق
شمارهٔ ۷۳۸ — هر که نباشد چو من پس‌رو ارباب عشق
شمارهٔ ۷۳۹ — ای پسر ار بگذری سوی خرابات عشق
شمارهٔ ۷۳۷ — گر نسبت خرقه نبرد شیخ به صادق
شمارهٔ ۷۴۲ — مستیم از مبادیِ فطرت ز جامِ عشق
شمارهٔ ۷۴۳ — ای خطبۀ سعادتِ کلّی به نامِ عشق
شمارهٔ ۷۴۱ — دوش مرا پیش کرد قافله سالارِعشق
شمارهٔ ۷۴۰ — دبدبه ای می زنند بر سر بازار عشق
شمارهٔ ۷۴۴ — زلالِ خضر و شبِ خلوت و حریفِ موافق
شمارهٔ ۷۵۰ — فسردگان چه شناسند قدرِ سورِ فلک
شمارهٔ ۷۵۱ — عشق است فراخ و سینه‌ای تنگ
شمارهٔ ۷۴۸ — اگر تو جهد کنی با تو می رود توفیق
شمارهٔ ۷۵۲ — مرا مکابره کشته ست بی خصومت و جنگ
شمارهٔ ۷۴۵ — رفیقی هم دم و یاری موافق
شمارهٔ ۷۴۷ — خنبِ من کوثرست و راحِ رحیق
شمارهٔ ۷۴۹ — بر ما گر اعتراض کند مدّعی چه باک
شمارهٔ ۷۴۶ — ما بینِ حقّ و باطل ضدّیتیست مطلق
شمارهٔ ۷۵۹ — صخره ای بر راهِ ما بود از خیال
شمارهٔ ۷۵۶ — گذشت عمرِ گرامی در انتظارِ وصال
شمارهٔ ۷۵۷ — نه بی تو طاقتِ صبر و نه با تو رویِ وصال
شمارهٔ ۷۵۳ — عشق اگر باز گرفتی ز گریبانم چنگ
شمارهٔ ۷۵۴ — تو ملامت مکن ای مدّعی اینک سر و سنگ
شمارهٔ ۷۶۰ — کجا شدی که فراتر نمی شوی ز مقابل
شمارهٔ ۷۵۵ — آشکارا شد همه رازم دریغا نام و ننگ
شمارهٔ ۷۵۸ — گر برون آیی و برقع بگشایی ز جمال
شمارهٔ ۷۶۲ — تویی که بر تو نباشد مرا نظیر و بدل
شمارهٔ ۷۶۶ — هیهات اگر به دستِ من استی زمامِ دل
شمارهٔ ۷۶۱ — صبح دَم دوش برآورد منادی بلبل
شمارهٔ ۷۶۳ — عشق آمد و برفت قرار و ثباتِ دل
شمارهٔ ۷۶۵ — ای دیده را به دیدنِ رویت قرارِ دل
شمارهٔ ۷۶۴ — چند خواهم سوخت آه از دردِ دل
شمارهٔ ۷۶۸ — دوست می دارم به جانش در میانِ جان و دل
شمارهٔ ۷۶۷ — پیرانه سر ز دست بدادم عنانِ دل
شمارهٔ ۷۷۱ — بیا دل ز دنیایِ دون بر گسل
شمارهٔ ۷۷۶ — گیتی بهشت وار شد از روزگارِ گل
شمارهٔ ۷۶۹ — ای دل آخر نشدی سیر ز محنت ای دل
شمارهٔ ۷۷۰ — با تو پیوندست ما را از ازل
شمارهٔ ۷۷۲ — سرِ پیوند ندارد صنمِ مهر گسل
شمارهٔ ۷۷۴ — ای دل از عمرِ گرانمایه چه داری حاصل
شمارهٔ ۷۷۳ — به جز ملامتم از دل نمی شود حاصل
شمارهٔ ۷۷۵ — نیسان فکند باز عرق بر عذارِگل
شمارهٔ ۷۷۷ — رونق گرفت کارِ من از روزگارِ گل
شمارهٔ ۷۸۱ — اگر دورم از تو به آب و به گِل
شمارهٔ ۷۸۲ — بلبل ز شاخِ سرو چو بر زد نوایِ گل
شمارهٔ ۷۸۴ — دستِ من و دامنِ آلِ رسول
شمارهٔ ۷۷۸ — باد آمد و گشاد نقاب از رخانِ گل
شمارهٔ ۷۸۰ — از تُتُق آمد برون خاتونِ گل
شمارهٔ ۷۷۹ — کرد آشکار بادِ بهاری نهانِ گل
شمارهٔ ۷۸۳ — مرا چو مست روان کرده بوده اند از اوّل
شمارهٔ ۷۹۱ — ماهِ نو بنمود رخ سار از غمام
شمارهٔ ۷۹۲ — تنها نی ام اگرچه که تنها نشسته ام
شمارهٔ ۷۹۰ — هزار شکر که برگشتم از سفر به مقام
شمارهٔ ۷۸۷ — نشسته ام به خیالی که می پزم مشغول
شمارهٔ ۷۸۶ — ای دلِ شوریده سرِ بُل فضول
شمارهٔ ۷۸۸ — بر بویِ وفایی که ندیدم ز تو نا اهل
شمارهٔ ۷۸۵ — نگسلم از دوست امیدِ وصول
شمارهٔ ۷۸۹ — ز راهِ لطف درین کلبۀ خراب خرام
شمارهٔ ۷۹۳ — در خیال آبادِ خود بنشسته ام
شمارهٔ ۷۹۴ — ز وصلِ تو نفسی بهره بر نداشته ام
شمارهٔ ۷۹۵ — دوستان در کارِ خود حیران و مشکل مانده ام
شمارهٔ ۷۹۷ — جان در سرِ دل باختم تا عاشقِ جانانه‌ام
شمارهٔ ۷۹۸ — دلِ گم کرده را چندان که می جویم نمی یابم
شمارهٔ ۸۰۰ — گر یک نفس از تو می شکیبم
شمارهٔ ۷۹۶ — تا فراقت دیده‌ام خون می‌چکاند دیده‌ام
شمارهٔ ۷۹۹ — بیا کز تو نمی باشد شکیبم
شمارهٔ ۸۰۶ — بیار باده به من ده که توبه بشکستم
شمارهٔ ۸۰۲ — چو بر یادِ لبش در مسکراتم
شمارهٔ ۸۰۵ — یک امشبی که به خدمت به باده بنشستم
شمارهٔ ۸۰۳ — دردا کز اشتیاقِ تو جانا بسوختم
شمارهٔ ۸۰۴ — نمی شود به حیل با تو در کمر دستم
شمارهٔ ۸۰۱ — کوزه بر دوشِ راهب دیرم
شمارهٔ ۸۰۸ — دردمندم وز وصالِ یار درمان نیستم
شمارهٔ ۸۰۷ — آوازه در افتاد که من توبه شکستم
شمارهٔ ۸۱۵ — تا ساکنِ کنجِ محنت آبادم
شمارهٔ ۸۱۶ — دگر باره پیرانه سر درفتادم
شمارهٔ ۸۰۹ — ازین ورطه بیرون شوی نیستم
شمارهٔ ۸۱۰ — دوش بس خوش روزگاری داشتم
شمارهٔ ۸۱۳ — ترا نادیده مهرت بر گرفتم
شمارهٔ ۸۱۴ — ندارم کار با افلاک و انجم
شمارهٔ ۸۱۲ — شبِ وداع که جانانه را کنار گرفتم
شمارهٔ ۸۱۱ — دردا که سی ز عمر به غفلت گذاشتم
شمارهٔ ۸۱۷ — دریغ کز نظرِ دوستان بیفتادم
شمارهٔ ۸۲۲ — بگذاشتمت جانا ناکام و سفر کردم
شمارهٔ ۸۲۰ — یادِ آن کس که نرفته ست دمی از یادم
شمارهٔ ۸۱۹ — به فلک می رسد از فرقتِ تو فریادم
شمارهٔ ۸۲۱ — آن شب که وداعِ یار کردم
شمارهٔ ۸۲۴ — ز می توبه کردم ز مستی نکردم
شمارهٔ ۸۱۸ — چنان به رویِ تو هر بامداد دل شادم
شمارهٔ ۸۲۳ — شبِ فراق که بی رغبتی سفر کردم
شمارهٔ ۸۳۲ — باز رسیدم جمالِ دوست بدیدم
شمارهٔ ۸۲۶ — منم که قبلۀ جان با جمالت آوردم
شمارهٔ ۸۲۷ — چندان که در سلوک ز خود پیش تر شدم
شمارهٔ ۸۳۰ — من همان مستم و شوریده کز اوّل بودم
شمارهٔ ۸۳۱ — یک شبی تا روز با تو خلوتی می بایدم
شمارهٔ ۸۲۸ — مرا که از تو میسّر نمی شود یک دم
شمارهٔ ۸۲۵ — شبانِ تا به سحر گردِ شهر می گردم
شمارهٔ ۸۲۹ — شبانه دوش که تنها به کنج خود بودم
شمارهٔ ۸۳۳ — هزار شکر که خود را امیدوار بدیدم
شمارهٔ ۸۳۴ — اندر دو کون جانا بی تو طرب ندیدم
شمارهٔ ۸۳۵ — چه سودا راه زد دوشم همانا از جنون دیدم
شمارهٔ ۸۳۶ — روزها شد که برفتی و به خدمت نرسیدم
شمارهٔ ۸۳۸ — اگر وصال میسّر شود دگر بارم
شمارهٔ ۸۴۰ — بی تو خونابه به رخساره فرو می بارم
شمارهٔ ۸۳۷ — ز بس مشقّت و محنت که در سفر بکشیدم
شمارهٔ ۸۳۹ — اگر دولت بود روزی به قوهستان دگر بارم
شمارهٔ ۸۴۱ — ترا به جان و دل از جان و دل وفادارم
شمارهٔ ۸۴۳ — چرا چنین شب و روز انتظار می دارم
شمارهٔ ۸۴۲ — ز عمرم چه حاصل چو یاری ندارم
شمارهٔ ۸۴۵ — شب ها همه شب در انتظارم
شمارهٔ ۸۴۴ — در عشق تو از نوکِ قلم دود برآرم
شمارهٔ ۸۴۶ — که می‌برد ز رفیقان به دوستان خبرم
شمارهٔ ۸۴۸ — گر بنویسم که چون بی تو به سر می برم
شمارهٔ ۸۴۷ — آخر ای راحت جان جور تو تا چند برم
شمارهٔ ۸۵۵ — جان و دل بنهاده ام تا می خورم
شمارهٔ ۸۵۴ — من ز دست ساقیان غیب صهبا می‌خورم
شمارهٔ ۸۵۰ — منم که برنکنم از آستان یار سرم
شمارهٔ ۸۵۱ — فتاد بر صنمی دی به رهگذر نظرم
شمارهٔ ۸۵۳ — توبه ای کردم و گفتم که دگر می نخورم
شمارهٔ ۸۵۶ — دلم ببرد و قرارم برفت و معذورم
شمارهٔ ۸۴۹ — یاد باد آن شب که در بیت الحرم
شمارهٔ ۸۵۲ — به دیده ی دل ناظر به هر چه در نگرم
شمارهٔ ۸۶۴ — چنان غمِ تو فرو بست راه بر نفسم
شمارهٔ ۸۵۹ — فغان از مردمِ چشمم که بیرون می دهد رازم
شمارهٔ ۸۶۰ — چو لطف کردی و برداشتی به اعزازم
شمارهٔ ۸۶۱ — نیامدی و من از انتظار می سوزم
شمارهٔ ۸۶۳ — دگر سفر نکنم گر به دوست بازرسم
شمارهٔ ۸۵۸ — به زخمِ تیرِ ملامت سپر نیندازم
شمارهٔ ۸۵۷ — ای بی خبر ز دردِ دلِ مهرپرورم
شمارهٔ ۸۶۲ — هم از شکستنِ پیمانِ یار می ترسم
شمارهٔ ۸۶۹ — ای امیدم به تو نومید مکن از خویشم
شمارهٔ ۸۶۷ — به اختیار ز روی تو بر ندارم چشم
شمارهٔ ۸۷۲ — دلم بر آتش هجران بسوخت آه دلم
شمارهٔ ۸۷۱ — نکرد با سر زلف تو هیچ کار دلم
شمارهٔ ۸۶۶ — نه روی و رهی که با تو باشم
شمارهٔ ۸۶۵ — دل ندارم که ز رویِ تو شکیبا باشم
شمارهٔ ۸۶۸ — بر یاد روی دوستان جام مصفا می کشم
شمارهٔ ۸۷۰ — مریم دوشیزه عیسی در شکم
شمارهٔ ۸۷۸ — مرا دیوانه می خوانند و با دیوانه می مانم
شمارهٔ ۸۷۹ — شبی بود به مهی خلوتی که ساز کنم
شمارهٔ ۸۷۳ — چو باز کرد سر درج پرگهر چشمم
شمارهٔ ۸۷۵ — اگر عشق تو شد در خون جانم
شمارهٔ ۸۷۶ — در انتظار وصال تو عمر می گذرانم
شمارهٔ ۸۷۷ — جان برای تو که هم دردی و هم درمانم
شمارهٔ ۸۷۴ — بیا بیا صنما بیش از این مرنجانم
شمارهٔ ۸۸۰ — بار دگر عزم سفر می کنم
شمارهٔ ۸۸۱ — من دوست می دارم تو را گو قصد من کن دشمنم
شمارهٔ ۸۸۸ — شد در سر کار تو هم دنیی و هم دینم
شمارهٔ ۸۸۵ — اگر ز بخت مساعد شود که روی تو بینم
شمارهٔ ۸۸۷ — منم آخر که چنین بی تو جهان می بینم
شمارهٔ ۸۸۳ — هلاک می شوم از لعبت شکر دهنم
شمارهٔ ۸۸۲ — عجب مدار خراباتیی چنین که منم
شمارهٔ ۸۸۶ — چه حالت است ندانم به خواب می‌بینم
شمارهٔ ۸۸۴ — یک ام شبی که به خلوت جمال دوست ببینم
شمارهٔ ۸۹۲ — اگر چه هیچ نی ام هر چه هستم آن توام
شمارهٔ ۸۹۴ — برون نمی رود از سر هوای روی توام
شمارهٔ ۸۹۳ — دلبرا شیفته ی قامت و بالای توام
شمارهٔ ۸۹۶ — خویش را با یاد جانان می دهم
شمارهٔ ۸۹۵ — مکن ملامت اگر شهر بند کوی توام
شمارهٔ ۸۹۰ — خراب کرده ی چشمان پر خمار توام
شمارهٔ ۸۸۹ — من اگر مست خرابم چه کنم مست توام
شمارهٔ ۸۹۱ — من کی ام تا گویمت آنِ توام
شمارهٔ ۸۹۹ — چشم امیدوار به ره برنهاده‌ایم
شمارهٔ ۸۹۷ — فرو شده است به گل باز تا کمر پایم
شمارهٔ ۹۰۴ — صبا بگوی به یارم که باز می‌آیم
شمارهٔ ۸۹۸ — من از این عهده کی برون آیم
شمارهٔ ۹۰۰ — ما چو از بَدْوِ ازل باده‌پرست آمده‌ایم
شمارهٔ ۹۰۳ — گر به قلّاشی و رندی در جهان افسانه‌ایم
شمارهٔ ۹۰۱ — ما ساغر الست به رغبت کشیده‌ایم
شمارهٔ ۹۰۲ — پنجاه سال خون دلِ رز مکیده‌ایم
شمارهٔ ۹۰۶ — آن چه از توحیدِ مطلق یافتیم
شمارهٔ ۹۰۷ — کار این است که از کارِ جهان آزادیم
شمارهٔ ۹۰۸ — آن چه شب بود که با دوست به پایان بردیم
شمارهٔ ۹۰۹ — تا هوایِ هوایِ می کردیم
شمارهٔ ۹۰۵ — ما از آن جامِ الستی مستیم
شمارهٔ ۹۱۰ — بقایِ عمرِ تو بادا گزینه یارِ قدیم
شمارهٔ ۹۱۱ — با تو دارم هرچه دارم از جدید و از قدیم
شمارهٔ ۹۱۲ — ما نیز قیامت که بگفتند بدیدیم
شمارهٔ ۹۱۸ — مست و لایعقل و دردی کش و خم پردازیم
شمارهٔ ۹۱۷ — هر چه در هستی ما هست چنان در بازیم
شمارهٔ ۹۱۹ — ما که شنگولیانِ خوش باشیم
شمارهٔ ۹۲۰ — ما که دیوانگانِ مدهوشیم
شمارهٔ ۹۱۳ — دیر برآمد که روی یار ندیدیم
شمارهٔ ۹۱۵ — ما متقیان توبه کاریم
شمارهٔ ۹۱۶ — هر چه بر اندیشم از تو زار بگریم
شمارهٔ ۹۱۴ — تا دُردیِ درد او چشیدیم
شمارهٔ ۹۲۵ — وقتِ آن آمد که بر غندان زنیم
شمارهٔ ۹۲۸ — به دردِ عشق شدم مبتلا دوا ز که جویم
شمارهٔ ۹۲۷ — چنان آرزومندِ دیدارِ اویم
شمارهٔ ۹۲۱ — عیش ما داریم کز شادی و شیون فارغیم
شمارهٔ ۹۲۳ — ما که مستانِ الستیم چنان مستانیم
شمارهٔ ۹۲۶ — یار با ما هر چه گوید آن کنیم
شمارهٔ ۹۲۲ — می‌روی ای در دلِ تنگم مقیم
شمارهٔ ۹۲۴ — آخر بمردم از غمت ای زندگانیم
شمارهٔ ۹۳۵ — ما از آن مستان که پنداری نِه‌ایم
شمارهٔ ۹۳۳ — ما گر چه ز خدمتت جداییم
شمارهٔ ۹۳۶ — مهر من ای ماه روی مهربان
شمارهٔ ۹۳۴ — می‌خواره و می‌پرست ماییم
شمارهٔ ۹۳۱ — در کویِ دوست گر چه نه مردانه می‌رویم
شمارهٔ ۹۳۰ — ای خاک درِ تو آب رویم
شمارهٔ ۹۳۲ — بیا تا کژ نشینم راست گویم
شمارهٔ ۹۲۹ — دل گم کرده‌ی خود را ز کجا می‌جویم
شمارهٔ ۹۴۳ — آرزومندم به روی دوستان
شمارهٔ ۹۴۰ — بوی بهار آمده ست و وقت گل ستان
شمارهٔ ۹۴۱ — محروم مانده ام ز ملاقات دوستان
شمارهٔ ۹۳۷ — به غم بنشسته ام سر در گریبان
شمارهٔ ۹۳۹ — یاد آن شب¬ها که بودی در کنارم دل¬ستان
شمارهٔ ۹۳۸ — مسلمانان مسلمانان مسلمانی کدام است آن
شمارهٔ ۹۴۴ — ای باد صبا رَو ز سپاهان به قهستان
شمارهٔ ۹۴۲ — دورم دریغ موسمِ عشرت ز دوستان
شمارهٔ ۹۴۶ — ساقی فدای جان تو بادا هزار جان
شمارهٔ ۹۵۰ — متنعمّان چه دانند مشقت فقیران
شمارهٔ ۹۵۱ — از من ای باد سلامی به فلانی برسان
شمارهٔ ۹۵۲ — وه که جهان در گرفت سوزِ دمِ عاشقان
شمارهٔ ۹۴۹ — گر هیچ عشقت از در ناگه در آید ای جان
شمارهٔ ۹۴۵ — بنفشه زار برآمد ز طرفِ لاله¬ستان
شمارهٔ ۹۴۸ — بحر عشق است این و در وی موج بیم و جان
شمارهٔ ۹۴۷ — باد بهار می وزد از طرف نهارجان
شمارهٔ ۹۵۷ — بساز بر بط و برزن رهِ قلندریان
شمارهٔ ۹۵۶ — چه غم که نیست مرا حاصل ای مسلمانان
شمارهٔ ۹۵۹ — چه می‌خواهی پیاپی عهد بستن
شمارهٔ ۹۵۵ — مرا طاقت نمی‌باشد جدایی کردن از جانان
شمارهٔ ۹۵۳ — ای که نبودی شبی مونسِ غم‌خوارگان
شمارهٔ ۹۶۰ — چه بایدم دلِ شوریده درجهان بستن
شمارهٔ ۹۵۸ — کی تواند هرکس از خود عاشقی بر ساختن
شمارهٔ ۹۵۴ — ساخته عشق چیست فطرتِ دیوانگان
شمارهٔ ۹۶۲ — تنم جایی و دل جایی ندارم زَهرهٔ گفتن
شمارهٔ ۹۶۳ — ای روح من در قلب تو چون جان تو در جسم تن
شمارهٔ ۹۶۱ — یک تار موی از آن سر زلفین پر فتن
شمارهٔ ۹۶۷ — توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن
شمارهٔ ۹۶۵ — نمیتوان دل یاری زخود بیازردن
شمارهٔ ۹۶۴ — ای آرزوی جانم در پای تو افتادن
شمارهٔ ۹۶۸ — ضرورت است جدایی ز دل ستان کردن
شمارهٔ ۹۶۶ — تا نگویی تو ندانم که چه باید کردن
شمارهٔ ۹۷۲ — ناگزیریست مرا شیفته رایی کردن
شمارهٔ ۹۷۱ — به گدایان نرسد شاه سواری کردن
شمارهٔ ۹۷۴ — صعب کاریست سرآسیمه ی ایام شدن
شمارهٔ ۹۷۳ — مرا به فخر بود طوق فقر در گردن
شمارهٔ ۹۷۵ — دلا تا چند با خود دوست بودن
شمارهٔ ۹۷۶ — سخت کاری‌ست ریاضت‌کشِ هجران بودن
شمارهٔ ۹۷۰ — نخواهم هرگز از می توبه کردن
شمارهٔ ۹۶۹ — مبارک است ملاقات دوستان کردن
شمارهٔ ۹۷۷ — ای آرزویِ چشمم روی تو باز دیدن
شمارهٔ ۹۷۸ — گر باز میسّر شودم رویِ تو دیدن
شمارهٔ ۹۷۹ — مرا ز دیده چه حاصل مگر به رویِ‌تو دیدن
شمارهٔ ۹۸۰ — چه خوش باشد پس از هجران کشیدن
شمارهٔ ۹۸۲ — ای عشق می‌توانی بر کلّ و جزوِ ما زن
شمارهٔ ۹۸۱ — ز بامِ مسجد الأقصی مؤذّن
شمارهٔ ۹۸۳ — عاقله‌ی عقل چیست مظلمه‌ی مرد و زن
شمارهٔ ۹۸۴ — ای عشق پروریده تو را درکنارِ حسن
شمارهٔ ۹۸۷ — آخر ای ظالم خدا را یاد کن
شمارهٔ ۹۸۹ — ماه رویا قصدِ جانِ مردمِ بی‌دل مکن
شمارهٔ ۹۹۰ — ای دل نمی‌گفتم تورا با عشق خود بینی مکن
شمارهٔ ۹۸۸ — ای پیک مشتاقان بگو امشب بدان پیمان‌شکن
شمارهٔ ۹۹۱ — ای عشق تو در جان من از بدو کُن
شمارهٔ ۹۸۶ — ای دلِ درمانده به حبس وطن
شمارهٔ ۹۸۵ — گر بگویم که شد از نورِ تجلّی روشن
شمارهٔ ۹۹۲ — ای دل حصارِ همّتِ مردان پناه کن
شمارهٔ ۹۹۵ — گر هیچ می‌توانی ای دل گزارشی کن
شمارهٔ ۹۹۶ — ای قامتِ تو قیامتِ من
شمارهٔ ۹۹۹ — هر شب از ایوان به کیوان بگذرد فریادِ من
شمارهٔ ۹۹۳ — گر هیچ می‌توانی ما را حمایتی کن
شمارهٔ ۹۹۷ — آبِ‌روی خود ببردم در میانِ انجمن
شمارهٔ ۹۹۴ — با پای لطف نگارا به کوی ما گذری کن
شمارهٔ ۹۹۸ — کُنج خراباتِ عشق، جای من و گنجِ من
شمارهٔ ۱۰۰۰ — مرا جانانه‌ای باید که باشد غم گسارِ من
شمارهٔ ۱۰۰۲ — اگر دست واگیری از کارِ من
شمارهٔ ۱۰۰۵ — یا رب آزاد کن مرا از من
شمارهٔ ۱۰۰۱ — ای بخت اگر حامی شوی سعیی کنی در کار من
شمارهٔ ۱۰۰۴ — حذر کن ز آهِ جهان‌گیرِ من
شمارهٔ ۱۰۰۶ — تا از برِ من رفتی رفته‌ست قرار از من
شمارهٔ ۱۰۰۸ — مرا که دوست تو باشی نترسم از دشمن
شمارهٔ ۱۰۰۷ — الغیاث از هم‌نشینان خیال‌آمیز من
شمارهٔ ۱۰۰۳ — ای که ندانی که چیست حالِ من و یارِ من
شمارهٔ ۱۰۱۴ — ای عشق تو از بدو کن در جان من
شمارهٔ ۱۰۱۵ — صحبت اهل دلی و جاه من و جان من
شمارهٔ ۱۰۱۳ — باد صبا هر نفس تازه کند جان من
شمارهٔ ۱۰۱۰ — ای سرِ کویِ تو منزل گَهِ آسایشِ من
شمارهٔ ۱۰۱۱ — کس ندارد خبر از واقعهٔ مشکل من
شمارهٔ ۱۰۱۲ — ماه من ای سرو سیم اندام من
شمارهٔ ۱۰۰۹ — جانِ من و عقلِ من و هوشِ من
شمارهٔ ۱۰۱۶ — الغیاث ای دوستان از درد بی درمان من
شمارهٔ ۱۰۱۷ — گواه است بر درد پنهان من
شمارهٔ ۱۰۱۹ — کو شیفته ای کجاست چون من
شمارهٔ ۱۰۲۰ — هر لحظه هدهدی ز سبا میرسد به من
شمارهٔ ۱۰۲۲ — بیا و دیده ی پر خون ما بین
شمارهٔ ۱۰۲۴ — گوشه چشم پر خمارش بین
شمارهٔ ۱۰۱۸ — اگر ز دوستی اوست خلق دشمن من
شمارهٔ ۱۰۲۱ — گر به گوشت برسد درد من و زاری من
شمارهٔ ۱۰۲۳ — ای ز بهشت بی خبر رونق نو بهار بین
شمارهٔ ۱۰۲۵ — مجنون در لیلی زد فرهاد در شیرین
شمارهٔ ۱۰۳۱ — خوش است آن دو چشمِ مخمور و خوش آن دو زلفِ مشکین
شمارهٔ ۱۰۲۶ — ترش گرفته دو ابرو و لب چنان شیرین
شمارهٔ ۱۰۲۹ — دوش مرا گفت عقل از سر رای زرین
شمارهٔ ۱۰۳۲ — به جفا دست برآورد و کمر بست به کین
شمارهٔ ۱۰۲۷ — چون کنم برگ شکیبایی ندارم بیش ازین
شمارهٔ ۱۰۳۰ — عشق با هر کس که گردد هم نشین
شمارهٔ ۱۰۲۸ — ایّها الخمّار مخموریم و رنجور و حزین
شمارهٔ ۱۰۳۳ — گر بدانی که من از عشقِ که‌ام زار چنین
شمارهٔ ۱۰۳۴ — بی‌دوست این منم که به سر می‌برم چنین
شمارهٔ ۱۰۳۹ — کارم از دست بشد دستِ من و دامنِ تو
شمارهٔ ۱۰۴۰ — بادِ صبا بر گرفت بویِ عرق چینِ تو
شمارهٔ ۱۰۳۵ — ای که دلم ز دست شد جانِ شما که هم‌چنین
شمارهٔ ۱۰۳۸ — رفتی و یک نفس نرفت از نظرم خیالِ تو
شمارهٔ ۱۰۳۷ — مستم از اقداحِ مالامالِ تو
شمارهٔ ۱۰۳۶ — ای که از مکرِ عدو بر خویش می‌پیچی چنین
شمارهٔ ۱۰۴۱ — باز مرا مست کرد بویِ عرق چینِ تو
شمارهٔ ۱۰۴۴ — آخر ای دوست کجایی که چنانم بی‌تو
شمارهٔ ۱۰۴۵ — دریغ آن همه امّیدِ من به یاریِ تو
شمارهٔ ۱۰۴۲ — دل‌برا در آرزویِ رویِ شهر آرایِ تو
شمارهٔ ۱۰۴۳ — ای به تو آرزویِ من بیش‌تر از جفایِ تو
شمارهٔ ۱۰۴۶ — ای دلِ سوداییِ من چند ز رعناییِ تو
شمارهٔ ۱۰۴۷ — ماییم و نیم جان و جهانی و نیم‌جو
شمارهٔ ۱۰۴۸ — به دادخواه زِ دستِ تو می‌روم سویِ اردو
شمارهٔ ۱۰۵۵ — برآوردند طوفان از جهان دیوان سلیمان کو
شمارهٔ ۱۰۵۶ — من به جان آمده ام راه سویِ جانان کو
شمارهٔ ۱۰۵۴ — بادِ بهار می وزد بادۀ خوش گوار کو
شمارهٔ ۱۰۵۲ — گر شبکی نشستمی با بُتِ خویش رو به رو
شمارهٔ ۱۰۵۳ — خوش است بر لبِ قلزم نشسته در باکو
شمارهٔ ۱۰۵۰ — ای چون قدت نخاسته در جوی‌بار سرو
شمارهٔ ۱۰۵۱ — بیا که جانِ منی جانِ من بیا بمرو
شمارهٔ ۱۰۴۹ — ندانم آفتاب است آن اگر رو
شمارهٔ ۱۰۶۳ — هر که را مهرِ تو در دل نبود بی جان به
شمارهٔ ۱۰۶۲ — برفکن برقع از آن رویِ چو ماه
شمارهٔ ۱۰۶۴ — مرا هاتفی داد ناگاه توبه
شمارهٔ ۱۰۵۷ — آخر ای راحت جان دردِ دلِ ما بشنو
شمارهٔ ۱۰۵۸ — آخر ای راحتِ جان دردِ دلِ ما بشنو
شمارهٔ ۱۰۶۱ — کیست کآرد به من از دوست پیامی نا گاه
شمارهٔ ۱۰۶۰ — اگر در عالمِ غیبم دهی راه
شمارهٔ ۱۰۵۹ — ما می‌رویم و با تو نکرده وداعِ راه
شمارهٔ ۱۰۶۶ — ای به دعوی خویشتن را مرد معنی ساخته
شمارهٔ ۱۰۶۵ — تا شود از پیش ماه پرده برانداخته
شمارهٔ ۱۰۶۸ — لبت چشمه و خضر گردش نشسته
شمارهٔ ۱۰۷۰ — هستم ز جام عشقت مست و خراب گشته
شمارهٔ ۱۰۷۲ — زلف تو چون چشم مست تاب گرفته
شمارهٔ ۱۰۷۱ — این بار شد از دستم کار دل سرگشته
شمارهٔ ۱۰۶۹ — این منم خود را چنین در دست غم بگذاشته
شمارهٔ ۱۰۶۷ — ای مرا در آتش هجران سراپا سوخته
شمارهٔ ۱۰۷۴ — نکرده از دو عالم دست کوته
شمارهٔ ۱۰۷۵ — ای نازنین بی موجبی در خون ما رفتن که چه
شمارهٔ ۱۰۷۶ — در ده علی الصباح به دفعِ خمار باده
شمارهٔ ۱۰۷۸ — ساقی میِ شوق ناک در ده
شمارهٔ ۱۰۷۹ — بر کوچه ی او خواهم یک بار گذر کرده
شمارهٔ ۱۰۸۰ — ای به دیدار تو جانم آرزومند آمده
شمارهٔ ۱۰۷۳ — باز آمده ای سری در آشفته
شمارهٔ ۱۰۷۷ — بر دوستی تو می خورم باده
شمارهٔ ۱۰۸۳ — ماییم و جانی بر دهان از جور هجران آمده
شمارهٔ ۱۰۸۲ — یار می باید که باشد چست و چالاک آمده
شمارهٔ ۱۰۸۸ — ای من به وفای تو رسیده
شمارهٔ ۱۰۸۴ — مسیح اگر به نفس کرد مرده‌ای زنده
شمارهٔ ۱۰۸۶ — ای ترکِ ما گرفته پیوندِ ما بریده
شمارهٔ ۱۰۸۷ — یاد آن وقت که جانانهٔ ما ترسیده
شمارهٔ ۱۰۸۵ — ای مرا هم چو دیده نادیده
شمارهٔ ۱۰۸۱ — دوش بازم قاصدی از حضرت یار آمده
شمارهٔ ۱۰۸۹ — عجب سرّی‌ست مردان را درونِ سینه پوشیده
شمارهٔ ۱۰۹۱ — به پای عشق درافتاده‌ام دگرباره
شمارهٔ ۱۰۹۰ — مگر وصال تو روزی شود دگرباره
شمارهٔ ۱۰۹۳ — از برت می‌روم به ناچاره
شمارهٔ ۱۰۹۴ — بیار از آن لبِ شیرین‌تر از شکر بوسه
شمارهٔ ۱۰۹۲ — به دام عشق درآویختم دگرباره
شمارهٔ ۱۰۹۵ — زین پیش اگر مجنون دیوانه بُد اکنون که
شمارهٔ ۱۰۹۶ — ای رشک برده در باغ از عارض تو لاله
شمارهٔ ۱۱۰۳ — تا قدم در ره مردان ننهی مردانه
شمارهٔ ۱۱۰۲ — غریبا گر خبر داری ز خانه
شمارهٔ ۱۰۹۸ — زهی از عنبر سارا نغوله
شمارهٔ ۱۱۰۰ — گران‌جانی مکن یارا مشو در خوابِ مستانه
شمارهٔ ۱۱۰۴ — میان من و دوست چون شد یگانه
شمارهٔ ۱۱۰۱ — مسلمانان دگرباره به کوی افتادم از خانه
شمارهٔ ۱۰۹۷ — از نَفَس دوست شد مریمِ جان حامله
شمارهٔ ۱۰۹۹ — غلام ساقیِ خویشم که از شرابِ شبانه
شمارهٔ ۱۱۰۹ — خوشا آبِ انگور در آبگینه
شمارهٔ ۱۱۰۸ — تو مرا هم‌نفسِ دیرینه
شمارهٔ ۱۱۱۰ — دلم بر آتشِ هجران بسوخت زار اندوه
شمارهٔ ۱۱۰۵ — منم آن زاهد دورِ زمانه
شمارهٔ ۱۱۰۶ — سگالی هست ما را در میانه
شمارهٔ ۱۱۱۱ — هر کجا برفکند قامتِ جانان سایه
شمارهٔ ۱۱۰۷ — ای یار برون شو از میانه
شمارهٔ ۱۱۱۲ — نگاه می‌کنم از هر چه آفرید خدای
شمارهٔ ۱۱۱۹ — چیست آن پای‌بندِ دست گشای
شمارهٔ ۱۱۱۴ — که می‌برد خبر از من بدان جهان آرای
شمارهٔ ۱۱۱۸ — به مزدِ جان خود بر من ببخشای
شمارهٔ ۱۱۲۰ — دل شکسته ی ما را رعایتی فرمای
شمارهٔ ۱۱۱۵ — روی زیبا به تو گفتم که میارای میارای
شمارهٔ ۱۱۱۳ — ای به خورد و خواب قانع هم‌چو حیوان از غذای
شمارهٔ ۱۱۱۷ — گر هیچ به کویِ ما کنی رای
شمارهٔ ۱۱۱۶ — غم نخواهم خورد گر دنیا سرآید گو سرآی
شمارهٔ ۱۱۲۴ — رفتی و صیدِ خاطر احباب کرده‌ای
شمارهٔ ۱۱۲۵ — تا در خرابه ی دلِ ما خانه کرده‌ای
شمارهٔ ۱۱۲۷ — ای یار بی‌وفا که دل از ما بریده‌ای
شمارهٔ ۱۱۲۸ — اگر عنانِ عنایت به سوی ما تابی
شمارهٔ ۱۱۲۶ — مردمان گویند از می توبه تا کی کرده‌ای
شمارهٔ ۱۱۲۳ — در دل نشسته‌ای اگر از دیده رفته‌ای
شمارهٔ ۱۱۲۲ — ای یار بی‌وفا که ز ما برشکسته‌ای
شمارهٔ ۱۱۲۱ — گر نداری خبر از چشمه ی حیوان به من آی
شمارهٔ ۱۱۳۱ — ای صورت خیالت در پیش من شرابی
شمارهٔ ۱۱۳۴ — شهره ی شهر شدم در غم شهرآشوبی
شمارهٔ ۱۱۳۶ — هنوز امّید می‌دارم به عون‌الله ملاقاتی
شمارهٔ ۱۱۲۹ — بازم افتاد دلِ ممتحن اندر تابی
شمارهٔ ۱۱۳۵ — ما را ز دهانِ تو نباتی
شمارهٔ ۱۱۳۳ — اگر خواهی که خود را بازیابی
شمارهٔ ۱۱۳۰ — دوش من بودم و خورشیدی و خوش مهتابی
شمارهٔ ۱۱۳۲ — ما را بده از کوثرِ خم‌خانه شرابی
شمارهٔ ۱۱۳۸ — گر به مستی زدم اندر سر زلفت دستی
شمارهٔ ۱۱۳۷ — ز ما برشکستی و از ما بجستی
شمارهٔ ۱۱۴۲ — گر تو را با ما نه یاری با تو ما را دوستی
شمارهٔ ۱۱۴۱ — چه شب بود آن که از ما برشکستی
شمارهٔ ۱۱۴۳ — خلاف وفا نیست در دوستی
شمارهٔ ۱۱۳۹ — یک جام به من ده و برستی
شمارهٔ ۱۱۴۰ — گر مستی و گر هواپرستی
شمارهٔ ۱۱۴۴ — نگارا یاد می‌داری که با ما عهد پیوستی
شمارهٔ ۱۱۴۹ — تا در جهان پدید بود سرو قامتی
شمارهٔ ۱۱۴۷ — کاشکی ما را جفا از پیشِ ما برداشتی
شمارهٔ ۱۱۵۲ — نه قلزمم که به هم در شوم به هر بادی
شمارهٔ ۱۱۵۱ — ساقیا خیز و برافروز سبک مصباحی
شمارهٔ ۱۱۴۶ — کاش باری عقل دست از کارِ ما واداشتی
شمارهٔ ۱۱۴۸ — با ما به وفا یک قدم ای یار نرفتی
شمارهٔ ۱۱۴۵ — دوش آمد و گفت اگر ز هستی
شمارهٔ ۱۱۵۰ — اگر هرگز شبی خواهی به بالا کرد معراجی
شمارهٔ ۱۱۵۳ — چون هیچ بقایی نکند خاکی و بادی
شمارهٔ ۱۱۵۶ — برفتی و ما را به هجران سپردی
شمارهٔ ۱۱۵۵ — مرا جز تو باری نباشد مرادی
شمارهٔ ۱۱۵۷ — اگر به کلبه احزان ما گذر کردی
شمارهٔ ۱۱۶۰ — عجب که رغبت دیدار دوستان کردی
شمارهٔ ۱۱۵۸ — گر هیچ صبا به ما گذر کردی
شمارهٔ ۱۱۵۴ — مرا رمزی عجب نازل شد از تعالیم ِ استادی
شمارهٔ ۱۱۵۹ — برفتی و ما را فراموش کردی
شمارهٔ ۱۱۶۲ — هیچ یاری بود که برگردی
شمارهٔ ۱۱۶۳ — نه قبول کرده بودی که ز عهد برنگردی
شمارهٔ ۱۱۶۴ — ز حد بمی بری ای دوست نا جوان مردی
شمارهٔ ۱۱۶۵ — ای نوبهارِ خوبی از چهره تو وَردی
شمارهٔ ۱۱۶۶ — دوش آمدی و خرمن ما آتشی زدی
شمارهٔ ۱۱۶۱ — یادِ آن وقت که با ما نظری می کردی
شمارهٔ ۱۱۶۷ — چه شورست این که در عالم فکندی
شمارهٔ ۱۱۶۸ — نمازِ شام رسید ای بتِ سمرقندی
شمارهٔ ۱۱۷۴ — اگر زمام ارادت به دست ما بودی
شمارهٔ ۱۱۷۶ — اگر هیچ آن پری رخ را دمی پروای ما بودی
شمارهٔ ۱۱۷۱ — گسسته‌ای و نخواهی که باز پیوندی
شمارهٔ ۱۱۷۳ — درآ اهلا و سهلا مرحبا کویی کجا بودی
شمارهٔ ۱۱۷۵ — دریغا گر شبی روزی تو را پروای ما بودی
شمارهٔ ۱۱۷۰ — رسید جان به لبم از بس آرزومندی
شمارهٔ ۱۱۶۹ — رسید جان به دهانم ز آرزومندی
شمارهٔ ۱۱۷۲ — مرحبا مرحبا کجا بودی
شمارهٔ ۱۱۷۹ — یاد باد آن که مرا با تو قراری بودی
شمارهٔ ۱۱۸۲ — وفا نکردی و از دوستی بگردیدی
شمارهٔ ۱۱۷۷ — گر آتشی چو من در میان جان بودی
شمارهٔ ۱۱۸۱ — دو سه روز است که دیدار به ما ننمودی
شمارهٔ ۱۱۸۰ — گر هیچ شریف‌تر ز می بودی
شمارهٔ ۱۱۸۳ — وفا نکردی و پیوندِ عهد ببردی
شمارهٔ ۱۱۷۸ — مرا گر همّتی مردانه بودی
شمارهٔ ۱۱۸۴ — دریغا مهر و پیوندت که بگسستی و ببریدی
شمارهٔ ۱۱۸۸ — خلافِ عهد مکن گر سرِ وفاداری
شمارهٔ ۱۱۸۶ — آخر ای دوست به من به من باز نظر کن باری ‌
شمارهٔ ۱۱۹۲ — ختنی جمالی ای جام حبشی چه نام داری
شمارهٔ ۱۱۹۰ — مرا به چاشنیی جانبی مگر داری
شمارهٔ ۱۱۸۵ — باز جهان تازه کرد قدرتِ باری
شمارهٔ ۱۱۹۱ — نه مهربانی و نه شفقت و نه دل داری
شمارهٔ ۱۱۸۷ — خلافِ عهد روا نیست در وفاداری
شمارهٔ ۱۱۸۹ — توقّع است که گوشی به حالِ ما داری
شمارهٔ ۱۱۹۶ — گر تو در این بیابان برگ سفر نداری
شمارهٔ ۱۱۹۷ — گر سر و برگ بلای عشق نداری
شمارهٔ ۱۱۹۸ — به بالینم فراز آمد میان خواب و بیداری
شمارهٔ ۱۱۹۹ — بامن ای یار ندانم سر یاری داری
شمارهٔ ۱۱۹۳ — بتا بر سرو می گویند خورشید روان داری
شمارهٔ ۱۱۹۴ — دلبرا با ما سر پیوند داری یا نداری
شمارهٔ ۱۲۰۰ — بی می منشین اگر دلی داری
شمارهٔ ۱۱۹۵ — من نه آنم به حقیقت که تو می پنداری
شمارهٔ ۱۲۰۴ — دوش آمد و گفت در چه کاری
شمارهٔ ۱۲۰۸ — باز دلم صید کرد طرفه نگاری
شمارهٔ ۱۲۰۱ — نمی‌دانم چه بد کردم که نیکم زار می‌داری
شمارهٔ ۱۲۰۲ — می‌روی می‌دهدت دل که مرا بگذاری
شمارهٔ ۱۲۰۳ — مرای ای یار ضایع می‌گذاری
شمارهٔ ۱۲۰۵ — خوش ایّامی و خرّم روزگاری
شمارهٔ ۱۲۰۶ — دل ببرد از من بتی زیبا نگاری
شمارهٔ ۱۲۰۷ — نیک‌بخت است که دارد چو تو یاری و نگاری
شمارهٔ ۱۲۱۱ — آرزو می کندم با تو شبی بوس و کناری
شمارهٔ ۱۲۱۲ — مپسند یارا ما را به خواری
شمارهٔ ۱۲۱۰ — یار مرا وعده داد بوس و کناری
شمارهٔ ۱۲۱۵ — مگسل نگارا پیوندِ یاری
شمارهٔ ۱۲۱۴ — بیا یارا که آمد وقتِ یاری
شمارهٔ ۱۲۱۳ — دگر بار از نسیم نو بهاری
شمارهٔ ۱۲۱۶ — گر طاقت ما داری در مستی و هشیاری
شمارهٔ ۱۲۰۹ — مرا گر یار خواهد گفت رو بر بند زنّاری
شمارهٔ ۱۲۱۷ — ترا خود نیست راه و رسمِ یاری
شمارهٔ ۱۲۱۹ — باز دل دادم به دستِ دل بری
شمارهٔ ۱۲۲۰ — گرت بخت یارست فرمان بری
شمارهٔ ۱۲۱۸ — چرا سر به پیوندِ ما در نیاری
شمارهٔ ۱۲۲۱ — ای شده مشغولِ خویش هیچ گمان می بری
شمارهٔ ۱۲۲۲ — بس در جفا مکوش که از حد بمی بری
شمارهٔ ۱۲۲۴ — بگذر ای باد بر اطرافِ قهستان سحری
شمارهٔ ۱۲۲۳ — یا رب آن ماه است یا خورشید یا بُت یا پری
شمارهٔ ۱۲۲۶ — هیچت افتد که به ما بر گذری
شمارهٔ ۱۲۲۷ — اگر به مصلحت از پیش دوست برگذری
شمارهٔ ۱۲۳۰ — جهان خراب شد از نسبتِ پدر پسری
شمارهٔ ۱۲۲۹ — گر مرا نیست به کویِ تو مجالِ گذری
شمارهٔ ۱۲۳۲ — چرا به جانبِ یاران نمی‌کند نظری
شمارهٔ ۱۲۳۱ — عشق را ختم است بر عالم سری
شمارهٔ ۱۲۲۸ — سواره هر چه به نظّاره گاه برگذری
شمارهٔ ۱۲۲۵ — گر امشبم چو دوش به سر باز بگذری
شمارهٔ ۱۲۳۳ — ترک من و آشوبِ دل خاتونِ ماه خاوری
شمارهٔ ۱۲۳۷ — ای پیرِ سال‌خورده غمِ خود نمی‌خوری
شمارهٔ ۱۲۳۴ — بیش ازینم نشود از تو میسّر به صبوری
شمارهٔ ۱۲۳۸ — گر ز شیرین‌لبی کنم شوری
شمارهٔ ۱۲۳۹ — بر آن سرم که دگرباره در دهم صوری
شمارهٔ ۱۲۳۶ — خوش است دردِ جداییّ و داغِ مهجوری
شمارهٔ ۱۲۳۵ — ای که غایب نیی از خاطر اگر مهجوری
شمارهٔ ۱۲۴۰ — به ناموس آتش اندر زن بیار آن آبِ انگوری
شمارهٔ ۱۲۴۲ — تا نیستی خود را از راه برنگیری
شمارهٔ ۱۲۴۱ — موحّدوار کن در عشق سیری
شمارهٔ ۱۲۴۵ — چه دلبری که به دل داریی نپردازی
شمارهٔ ۱۲۴۶ — گر چه مشغولی و با بنده نمی پردازی
شمارهٔ ۱۲۴۸ — زبان دراو مکش ای بی بصر به دست درازی
شمارهٔ ۱۲۴۴ — مگر تقدیر دل باری به غم رفته ست و سر بازی
شمارهٔ ۱۲۴۷ — همای وارم اگر سایه بر سر اندازی
شمارهٔ ۱۲۴۳ — بر ما به گناهی که نکردیم نگیری
شمارهٔ ۱۲۴۹ — گرم به کینه بسوزی وگر به مهر بسازی
شمارهٔ ۱۲۵۰ — شبی گر اتّفاق افتد که با ما خلوتی سازی
شمارهٔ ۱۲۵۲ — به حال من چه شود گر نظر کنی روزی
شمارهٔ ۱۲۵۱ — چه باشد ار به ملاقات چاره‌ای سازی
شمارهٔ ۱۲۵۴ — اگر چه سوخته‌ام در بلای عشق بسی
شمارهٔ ۱۲۵۶ — حرام بر من اگر بی تو می‌زنم نفسی
شمارهٔ ۱۲۵۳ — خوشا که موسمِ گل بامداد برخیزی
شمارهٔ ۱۲۵۵ — به اعتقاد نزاری عزیزتر به بسی
شمارهٔ ۱۲۵۸ — گر یاد روزگار فراغت کند کسی
شمارهٔ ۱۲۶۰ — گر ز مردان صاحب درد باشی
شمارهٔ ۱۲۵۹ — کس ندارم که پیامی برد از من به کسی
شمارهٔ ۱۲۶۳ — گر به فرمانِ من سوخته خرمن باشی
شمارهٔ ۱۲۵۷ — بمیر و تا نبود هم‌نفس مزن نفسی
شمارهٔ ۱۲۶۲ — ترا با خویش کاری نیست تا با خویشتن باشی
شمارهٔ ۱۲۶۴ — به دست بی خبران چیست هیچ سرزنشی
شمارهٔ ۱۲۶۱ — مرا تا جان و دل باشد به جای جان و دل باشی
شمارهٔ ۱۲۶۵ — برخیز نگارا و برافروز چراغی
شمارهٔ ۱۲۶۹ — ای دل آخر سر بنه گردن فرازی تا به کی
شمارهٔ ۱۲۶۷ — کُشتی ز بس انتظار تا کی
شمارهٔ ۱۲۷۲ — شدستم ناگهان در وجد و حالی
شمارهٔ ۱۲۷۰ — سوختم در زمهریر از تشنگی
شمارهٔ ۱۲۶۶ — دلا یک رنگ شو با ما مپوش از زرق زراقی
شمارهٔ ۱۲۶۸ — فراقِ دوست چه دردست بی دواء الکی
شمارهٔ ۱۲۷۱ — مرا با دوست می افتد به هر وقتی و هر حالی
شمارهٔ ۱۲۷۵ — نه وقتی با منت بودی وصالی
شمارهٔ ۱۲۷۶ — خوب آفریدی زین سان جمالی
شمارهٔ ۱۲۷۴ — ما را نبود قاعده ی جنگ و جدالی
شمارهٔ ۱۲۷۳ — عشق آمد و کرد خانه خالی
شمارهٔ ۱۲۷۹ — فرتوت عشق را نگریزد ز بی دلی
شمارهٔ ۱۲۷۸ — بر آن سری که دل مستمند ما بخلی
شمارهٔ ۱۲۷۷ — غمزه ی مست صنم بابلی
شمارهٔ ۱۲۸۰ — ای در بیابان غمت سرگشته هر جایی دلی
شمارهٔ ۱۲۸۷ — من تشنه ترم ساقی حالی به من آور می
شمارهٔ ۱۲۸۱ — دو چشم مست و دو ابروی طاق واویلی
شمارهٔ ۱۲۸۸ — گر نه به دست نفس بهیمی اسیرمی
شمارهٔ ۱۲۸۳ — حرام است ار دلی داری حیاتی بی دل آرامی
شمارهٔ ۱۲۸۶ — یاد آن شب ها که در خلوت به روز آوردمی
شمارهٔ ۱۲۸۴ — می حرام است خاصه بر عامی
شمارهٔ ۱۲۸۵ — هر چه در پیشانیم آویخت می
شمارهٔ ۱۲۸۲ — آخر منم و لبی و جامی
شمارهٔ ۱۲۹۵ — ای اگر بوی بری از نفسِ خرّمِ می
شمارهٔ ۱۲۹۰ — گفت به من محتسب که توبه کن از می
شمارهٔ ۱۲۹۲ — خوش بود به صبح دم زمزمه ی خروسِ می
شمارهٔ ۱۲۹۱ — دروغ است کی کرده ام توبه از می
شمارهٔ ۱۲۹۳ — خوش ترست از آبِ حیوان خاکِ می
شمارهٔ ۱۲۹۶ — خوش نبود صبح دم شاهد و صحرا و می
شمارهٔ ۱۲۹۴ — خوش نیست بر طلیعه ی انوارِ بام می
شمارهٔ ۱۲۸۹ — آوازه درافتاد که باز آمدم از می
شمارهٔ ۱۳۰۳ — می بیار ای غلام حالی می
شمارهٔ ۱۲۹۸ — دگر باره کردم اعادت به می
شمارهٔ ۱۳۰۴ — الله الله بده بده می می
شمارهٔ ۱۳۰۲ — ساقیا می بیار حالی می
شمارهٔ ۱۳۰۱ — گر به من می آورد باد از عرق چینش نسیمی
شمارهٔ ۱۲۹۹ — هر که را دادند از آن خمخانه می
شمارهٔ ۱۳۰۰ — مهر ماه آمد بیار ای ماهِ مهرافزای می
شمارهٔ ۱۲۹۷ — زاهد اگر نمی خورد اندر سه ماه می
شمارهٔ ۱۳۰۷ — وقت نثار کردن ماییم و نیم جانی
شمارهٔ ۱۳۰۸ — دلا گر قدرِ این دولت بدانی
شمارهٔ ۱۳۰۹ — مرا چه واقعه افتاد گر نمی‌دانی
شمارهٔ ۱۳۱۰ — اگرت معیشتی هست و کفافِ کامرانی
شمارهٔ ۱۳۰۶ — مرا با تو ای یار سری‌ست جانی
شمارهٔ ۱۳۱۲ — وداع کردم و رفتم به صد پریشانی
شمارهٔ ۱۳۱۱ — چو تازه کرد جهان نوبهار و رفت خزانی
شمارهٔ ۱۳۰۵ — بماناد آن برو بالا که رشکِ سروِ بستانی
شمارهٔ ۱۳۲۰ — مردم ز عشق رویت رحمی کن ار توانی
شمارهٔ ۱۳۱۵ — قندست ندانم دهن تنگ فلانی
شمارهٔ ۱۳۱۳ — بیا ای مرا خوش تر از زندگانی
شمارهٔ ۱۳۱۶ — ماه رویا گرچه رشک مهر و ماه آسمانی
شمارهٔ ۱۳۱۷ — هَلاک می‌کندم غصه ی پشیمانی
شمارهٔ ۱۳۱۹ — به قاین بگذر ای باد ار توانی
شمارهٔ ۱۳۱۸ — جان برای تو که هم جانی و هم جانانی
شمارهٔ ۱۳۱۴ — من بعد ازین چه گونه کنم بی تو زندگانی
شمارهٔ ۱۳۲۶ — باز آمده‌ام تشنه لبی خشک دهانی
شمارهٔ ۱۳۲۱ — پیری‌ست مرا چو نو جوانی
شمارهٔ ۱۳۲۷ — با تو رازی‌ست مرا از دگران پنهانی
شمارهٔ ۱۳۲۴ — اگر ز قصه ی ما یک ورق فرو خوانی
شمارهٔ ۱۳۲۳ — گر ز دردِ دلِ من یک ورقی برخوانی
شمارهٔ ۱۳۲۵ — دوزخِ دنیاست تاویلِ فراقِ آن جهانی
شمارهٔ ۱۳۲۸ — مست و شوریده چنانم که ز بی خویشتنی
شمارهٔ ۱۳۲۲ — گر از دفترِ عشق رمزی بخوانی
شمارهٔ ۱۳۲۹ — باور نمی‌کنم که تو پیمان بنشکنی
شمارهٔ ۱۳۳۰ — می‌بری از منِ مسکین دل و بر می‌شکنی
شمارهٔ ۱۳۳۴ — به دل زمن بحلی گر به جان طمع نکنی
شمارهٔ ۱۳۳۱ — به یک غمزه شهری پریشان کنی
شمارهٔ ۱۳۳۳ — به بوسه ای چه شود گر مضایقت نکنی
شمارهٔ ۱۳۳۶ — زان خوشه نغوله که آونگ می کنی
شمارهٔ ۱۳۳۵ — دل میبری به غارت و شلتاق می کنی
شمارهٔ ۱۳۳۲ — شنیده ام که تو با دوستان وفا نکنی
شمارهٔ ۱۳۴۰ — ای گر درآید از درم سرمست یار قاینی
شمارهٔ ۱۳۳۸ — بر آواز چنگ و رباب و دف و نی
شمارهٔ ۱۳۴۴ — ای زندگیِ جان ها الّا به تو جان حی نی
شمارهٔ ۱۳۴۳ — به لطفِ تست مرا گر صواب می بینی
شمارهٔ ۱۳۳۹ — به جان نزدیکِ جانانم مسافت گرچه کوته نی
شمارهٔ ۱۳۴۲ — تا به کی عجب و شرک و خود بینی
شمارهٔ ۱۳۳۷ — دریغ چون تو نگاری به دست اهرمنی
شمارهٔ ۱۳۴۱ — ای ملامت گر اگر شاهدِ ما را بینی
شمارهٔ ۱۳۴۵ — ای بی تو دلِ مرا قراری نی
شمارهٔ ۱۳۴۶ — مرا تا دلی هست جانم تویی
شمارهٔ ۱۳۴۷ — مرا چیزهایی نمودند روی
شمارهٔ ۱۳۴۸ — من آن نی ام که نی ام با تو یک دل و یک روی
شمارهٔ ۱۳۵۱ — روی مخوانش که می چکد عرق از وی
شمارهٔ ۱۳۵۲ — ای در لبت خلاصه ی اعجازِ عیسوی
شمارهٔ ۱۳۵۰ — در دل نشسته ای اگر از دیده می روی
شمارهٔ ۱۳۴۹ — دلبرا هرچه از برِ ما می‌روی
شمارهٔ ۱۳۵۹ — هرگز نکنی به ما نگاهی
شمارهٔ ۱۳۶۰ — بتی در خیمه ی دیدم چو ماهی
شمارهٔ ۱۳۵۷ — چندان بنالم هر صبحگاهی
شمارهٔ ۱۳۵۴ — چه خوش بود که به بالینِ خفته ناگاهی
شمارهٔ ۱۳۵۸ — پیام داد به من هاتف سحرگاهی
شمارهٔ ۱۳۵۵ — نظرمان تازه می کن هر پگاهی
شمارهٔ ۱۳۵۶ — بر من بگذشت دی پگاهی
شمارهٔ ۱۳۵۳ — صنوبر قامتی دیدم به راهی
شمارهٔ ۱۳۶۵ — به پای مردیِ عقل از رهِ شکیبایی
شمارهٔ ۱۳۶۲ — من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هی
شمارهٔ ۱۳۶۴ — عشق آمد و بر هم زد بنیادِ شکیبایی
شمارهٔ ۱۳۶۶ — نه صبر ماند مرا بی تو نه شکیبایی
شمارهٔ ۱۳۶۱ — عشق است نه هر چنان که خواهی
شمارهٔ ۱۳۶۸ — دلم را دیده‌ام روز جایی و عجب جایی
شمارهٔ ۱۳۶۳ — دریغ عمر که بی‌هوده صرف شد هی هی
شمارهٔ ۱۳۶۷ — نه قرار داده بودی که شبی به خلوت آیی
شمارهٔ ۱۳۷۴ — فراق اگر چه مرا می‌کشد به دردِ جدایی
شمارهٔ ۱۳۷۰ — نوشته یافتم رمزی به خطِّ خوب بر جایی
شمارهٔ ۱۳۷۱ — خاطرم باز به جایی شد و مشکل جایی
شمارهٔ ۱۳۷۵ — شبِ وصال نبردم گمانِ روز جدایی
شمارهٔ ۱۳۷۶ — در سر از وصلِ تو هر طایفه را سودایی
شمارهٔ ۱۳۶۹ — ندارم محرمِ رازی که پیغامی برد جایی
شمارهٔ ۱۳۷۳ — صبا گر توانی گذر کن به جایی
شمارهٔ ۱۳۷۲ — محرمی کو که پیامی برد از من جایی
شمارهٔ ۱۳۸۳ — ای یار اگر تو یار مایی
شمارهٔ ۱۳۷۷ — ما از غم تو شدیم سودایی
شمارهٔ ۱۳۷۸ — برفت و برد دل و دینم آن بخارایی
شمارهٔ ۱۳۷۹ — گر امشب هم چو دوش از در درآیی
شمارهٔ ۱۳۸۰ — بر امیدِ تو که روزی به سرم بازآیی
شمارهٔ ۱۳۸۱ — هنوزم می دهد زحمت میان سرو بالایی
شمارهٔ ۱۳۸۲ — مرا ناگاه پیش آمد بلایی
شمارهٔ ۱۳۸۴ — اگر به گوشه چشم التفات فرمایی
شمارهٔ ۱۳۹۰ — ای چشم مرا تو روشنایی
شمارهٔ ۱۳۹۱ — در باغ چنین سروی کی خاست به رعنایی
شمارهٔ ۱۳۸۵ — امید هست که روزی جمال بنمایی
شمارهٔ ۱۳۹۲ — برفتم از برت ای دیده را چو بینایی
شمارهٔ ۱۳۸۷ — دریغا روزگارِ عیش و ایامِ برنایی
شمارهٔ ۱۳۸۶ — وقت نیامد که روی باز نمایی
شمارهٔ ۱۳۸۹ — ای در محیط کرده دعوی آشنایی
شمارهٔ ۱۳۸۸ — ندارم در همه شهر آشنایی
شمارهٔ ۱۳۹۸ — خون شد دل مجروحم در گوشه‌ی تنهایی
شمارهٔ ۱۳۹۵ — ای مونس روزگار تنهایی
شمارهٔ ۱۳۹۴ — نشسته ام مترصّد به کنج تنهایی
شمارهٔ ۱۴۰۰ — خوش است عالم آزادگی و خوش خویی
شمارهٔ ۱۳۹۳ — آمدم باز دلی مضطرب از دروایی
شمارهٔ ۱۳۹۷ — ز بی یاری و بی کاری و بی خوابی و تنهایی
شمارهٔ ۱۳۹۶ — شب مفارقت و روز هجر و تنهایی
شمارهٔ ۱۳۹۹ — ای بخت ندانم به سرم باز کی آیی
شمارهٔ ۱۴۰۶ — دیده‌ای در عشق چون مجنون دگر دیوانه‌ای
شمارهٔ ۱۴۰۵ — آخر ای شمعِ روان پروانه ای
شمارهٔ ۱۴۰۱ — اگر از هر دو جهان برشکنی یک رویی
شمارهٔ ۱۴۰۳ — ساقیِ مجلسِ صفا چارهٔ ما به چاره‌ای
شمارهٔ ۱۴۰۲ — بر سر راهِ توام روز و شب آخر کویی
شمارهٔ ۱۴۰۷ — کیست پیرِ عاقلان در کویِ تو دیوانه‌ای
شمارهٔ ۱۴۰۸ — ساقی ز بامداد بیاور قِنینه‌ای
شمارهٔ ۱۴۰۴ — هر که جگرگوشه ای دارد و جانانه ای