شمارهٔ ۱۶۷ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق عمیق و دردناک سخن می‌گوید. شاعر از معشوقی نامهربان و دلربا صحبت می‌کند که دل و جانش را به تسخیر خود درآورده است. او به زیبایی و فریبایی معشوق اشاره می‌کند که به حدی است که دیگر موجودات مانند صدف و قمر از او خجالت می‌کشند. شاعر به زجری که از دوری عزیزش می‌کشد اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق او به این معشوق پر زحمت و سرد است، اما در عین حال می‌داند که شاید در آینده او رحمتی به آن عشق داشته باشد. درد و رنج او را از نادیده‌گرفتن معشوقش نمایان می‌سازد.