شمارهٔ ۷۲ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شکوه چهره یک معشوق اشاره دارد که مانند آفتاب درخشان است. شاعر به تحسین او پرداخته و می‌گوید که هرگاه پای او بر زمین می‌افتد، مانند آفتاب است که بر دامنش سایه می‌افکند. این بیان نشان‌دهنده‌ی عظمت و محبوبیت معشوق و همچنین حس تفاخر و افتخار شاعر نسبت به اوست.