رباعیات — حکیم نزاری

Name: رباعیات — حکیم نزاری
Author: حکیم نزاری قهستانی

حکیم نزاری قهستانی / حکیم نزاری

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — در سایه خویش گوشه ای ده ما را
شمارهٔ ۳ — گفتم به وصال وعده دادست مرا
شمارهٔ ۵ — دیریست که انتظار می داد مرا
شمارهٔ ۶ — ایزد که به عز و ناز پرورد مرا
شمارهٔ ۷ — با دل گفتم کجا شد آن حشمت ما
شمارهٔ ۲ — کردیم به ناکام بسیج ره را
شمارهٔ ۴ — من با که بگویم که چه افتاد مرا
شمارهٔ ۸ — رفتی و دگر یاد نکردی از ما
شمارهٔ ۱۵ — ساقی به گه سپیده بر خویش بجنب
شمارهٔ ۱۲ — بوی گل رز کرد مرا مست و خراب
شمارهٔ ۱۳ — هنگام صبوح چون درآیی از خواب
شمارهٔ ۱۱ — ای ذات تو مطلقا همه چون و چرا
شمارهٔ ۱۴ — خواهم ز تو چیزی به معمایی خوب
شمارهٔ ۹ — در هیچ صدف نیست چند دردانه ما
شمارهٔ ۱۰ — تن بود گرو کرده جان از مبدأ
شمارهٔ ۲۲ — معموری روزگار ویرانی ماست
شمارهٔ ۲۰ — آنی تو که شیوه تو برگزیده ی ماست
شمارهٔ ۱۸ — بی‌خویشتنم و دیش یگانهٔ ماست
شمارهٔ ۲۱ — نه در خور اوییم و نه او لایق ماست
شمارهٔ ۱۶ — آنجا که دل سوخته ما آنجاست
شمارهٔ ۱۹ — جان زنده دل از نسیم جانانه ماست
شمارهٔ ۱۷ — زین واقعه سیاره و افلاک بسوخت
شمارهٔ ۲۳ — هر دم که خیال از نظرم بگذشتست
شمارهٔ ۲۶ — از روی تو در نظر خیالی مانده ست
شمارهٔ ۲۷ — این دست اگر چه زیر سرها بوده ست
شمارهٔ ۲۵ — محصول من از باده پرستی غم تست
شمارهٔ ۲۹ — درد سر بنده را مداوا بفرست
شمارهٔ ۲۸ — گفتم که برای ما قرینی بفرست
شمارهٔ ۳۱ — ما کافر عشقیم مسلمان دگرست
شمارهٔ ۲۴ — آسوده دلی که زیر بار غم تست
شمارهٔ ۳۰ — در مذهب عاشقان قراری دگر است
شمارهٔ ۳۲ — در عالم عقل مدخل عشق خوشست
شمارهٔ ۳۴ — آب دهن و دلت اگر تاریکست
شمارهٔ ۳۷ — جام جم سعد دین نزاری اینست
شمارهٔ ۳۵ — یاد تو به هر صبوح مفتوح منست
شمارهٔ ۳۶ — از اصل نیاز کدیه شاهی منست
شمارهٔ ۳۸ — آن کس که ورای کفر و ایمان من اوست
شمارهٔ ۳۹ — مخموری ما ز مستی مستی اوست
شمارهٔ ۳۳ — هر چند که اضطراب بیش از پیش است
شمارهٔ ۴۴ — ای یار اگر از بدو ازل وصلی نیست
شمارهٔ ۴۳ — در دیده ی ابر این زمستان نم نیست
شمارهٔ ۴۰ — آنجا که به فال نیست آزردن دوست
شمارهٔ ۴۵ — خون آمد و پیرامن چشمت بگرفت
شمارهٔ ۴۱ — ای گوشت خران دنبه ارزان نیکوست
شمارهٔ ۴۶ — ختمست به غمزه دلبری بر چشمت
شمارهٔ ۴۲ — ای یار حجاب ما همه از ماییست
شمارهٔ ۴۷ — گفتی که کی آمد و کجا بود و کجاست؟
شمارهٔ ۵۵ — ای دل چو بدو نیک جهان در گذرست
شمارهٔ ۴۹ — چشم تو ز بس که کرد خون از چپ و راست
شمارهٔ ۵۱ — هر صبح که جام عشق گیرم بر دست
شمارهٔ ۵۲ — دیرست که خواجه مجددین از سر دست
شمارهٔ ۵۳ — در دامن دوستان دانا زن دست
شمارهٔ ۴۸ — از دست رقیبان مخالف چپ و راست
شمارهٔ ۵۴ — گویند که ای زمام دل داده ز دست
شمارهٔ ۵۰ — با یار بگفتم به زبانی که مراست
شمارهٔ ۵۶ — زان روی که روی عاشقان در یادست
شمارهٔ ۶۳ — تشنیع که می زنند بر من چهار است
شمارهٔ ۵۸ — با دیده و ره ندیده بسیار کس است
شمارهٔ ۶۱ — کفر از سر زلفین تو در عین حق است
شمارهٔ ۵۷ — می گر چه که طبع تلخ، شورانگیز ست
شمارهٔ ۶۲ — بیداد ز عقل و خرد و هوش و دل است
شمارهٔ ۶۰ — دیدار به ما نمود و در پرده نشست
شمارهٔ ۵۹ — گر هیچ هدایتی کند عزمی جست
شمارهٔ ۶۹ — دیر آمد و زود برفت و ما را بگذاشت
شمارهٔ ۷۱ — زان طایفه نیستم که نازم به بهشت
شمارهٔ ۶۸ — من مستم و مستی من از بی خبریست
شمارهٔ ۷۰ — جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت
شمارهٔ ۶۴ — خودبین چه کند چون نظرش کوتاه است
شمارهٔ ۶۵ — در هر دوری عاشق و معشوقی هست
شمارهٔ ۶۶ — گویند به من که چونی و حالت چیست
شمارهٔ ۶۷ — بس خلق که بر آمده (و) رفته گریست
شمارهٔ ۷۳ — ایزد به تو زینت جهانبانی داد
شمارهٔ ۷۶ — هر کز تو برید، کی کجا پیوندد؟
شمارهٔ ۷۵ — هر لحظه دمم غمت فرو می‌بندد
شمارهٔ ۷۸ — ای شمس سرت میل به پستی دارد
شمارهٔ ۷۷ — ما را غم تو زیر و زبر می دارد
شمارهٔ ۷۴ — هر دم زدنی فلک دگرگون گردد
شمارهٔ ۷۲ — ای مطلع آفتاب رخشان، رایت
شمارهٔ ۷۹ — جانست شراب ترک جان نتوان کرد
شمارهٔ ۸۳ — سودای تو دست در گریبانم زد
شمارهٔ ۸۶ — از دوست مرا وانگری بس باشد
شمارهٔ ۸۷ — یک نکته گر از لفظ مقدس باشد
شمارهٔ ۸۱ — آمد به برم یار و شبیخون آورد
شمارهٔ ۸۴ — بزمی است که اهل دل چنین جا باشد
شمارهٔ ۸۲ — آن روز نگر که جان کم تن گیرد
شمارهٔ ۸۵ — آنرا که سر و دل ملامت باشد
شمارهٔ ۸۰ — گر عزم شرایع و سنن خواهم کرد
شمارهٔ ۹۳ — روزی که مرا از تو جدایی باشد
شمارهٔ ۹۲ — کُنجی که درو گنج الهی باشد
شمارهٔ ۹۵ — بر من به سر از عمر چنین خواهد شد
شمارهٔ ۹۴ — کی همچو تو مریم آستینی باشد
شمارهٔ ۹۰ — بارم که به خُلق و خَلق نیکو باشد
شمارهٔ ۸۹ — می آینه‌ی خاطر رخشان باشد
شمارهٔ ۸۸ — پیوند حقیقی کشش جان باشد
شمارهٔ ۹۱ — با ما نه جهنم و نه مینو باشد
شمارهٔ ۱۰۰ — می ده که ز جانم رمقی بیش نماند
شمارهٔ ۱۰۲ — دروازه‌ی روزگار اگر بربندند
شمارهٔ ۹۹ — این ره روشن مرا ز انفاس تو شد
شمارهٔ ۱۰۱ — آن به که ز روزگار نیکی ماند
شمارهٔ ۱۰۳ — در حلقه عشق هر که را جا کردند
شمارهٔ ۹۶ — ای عقل چرا زبون دل باید شد
شمارهٔ ۹۷ — می‌ترسم از آن خط که جهان در تو کشد
شمارهٔ ۹۸ — ای دل سر و کارت ار چه بی‌سامان شد
شمارهٔ ۱۰۸ — با ما نه کند مگر از آنها که کند
شمارهٔ ۱۰۹ — عشقی که چو عشق ماست نقصان نکند
شمارهٔ ۱۱۰ — ناهید زرشک پیرهن پاره کند
شمارهٔ ۱۰۵ — مهر و مه اگر مهر نگینت بوسند
شمارهٔ ۱۱۱ — هر جا که گدایی و شهی خواهد بود
شمارهٔ ۱۰۴ — ای یار به تو گر دگری بفرستند
شمارهٔ ۱۰۶ — این دم همه کس را نبود تا که زند
شمارهٔ ۱۰۷ — آن‌ها که همیشه در قیامت باشند
شمارهٔ ۱۱۲ — آن کو ز می شبانه مخمور بود
شمارهٔ ۱۱۳ — در فطرت من گر گل و گر خار بود
شمارهٔ ۱۱۴ — هرگز دل من ز بخت خشنود نبود