غزل شمارهٔ ۶۰ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و حالاتی که از آن ناشی می‌شود سخن می‌گوید. او از دردها و اندوه‌های دلش می‌گوید که اکنون زمانی برای درمان آن رسیده است. به تصوری از ماه نورانی و شمعی که روشنایی به شبستان بخشیده اشاره می‌کند و از بازگشت بخت و خوشی‌ها حرف می‌زند. همچنین از نوشیدن می و جشن و شادی صحبت می‌کند و از لطفی که به او شده و از ناراحتی‌هایش کاسته شده است. او به امید بهبود شرایط و دور شدن غم‌ها اشاره می‌کند.