غزلیات — دیوان اشعار عبید زاکانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار عبید زاکانی
Author: عبید زاکانی

عبید زاکانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۱ — بکشت غمزهٔ آن شوخ، بی‌گناه مرا
غزل شمارهٔ ۵ — ای خط و خال خوشت مایهٔ سودای ما
غزل شمارهٔ ۷ — میزند غمزهٔ مرد افکن او تیر مرا
غزل شمارهٔ ۲ — ز حد گذشت جدائی ز حد گذشت جفا
غزل شمارهٔ ۳ — شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مرا
غزل شمارهٔ ۶ — می‌کُند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مرا
غزل شمارهٔ ۴ — در ما به ناز می‌نگرد دلربای ما
غزل شمارهٔ ۹ — دلا با مغان آشنائی طلب
غزل شمارهٔ ۸ — کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را
غزل شمارهٔ ۱۴ — دلداده را ز تیر ملامت گزند نیست
غزل شمارهٔ ۱۱ — لطف تو از حد برون حسن تو بی منتهاست
غزل شمارهٔ ۱۰ — دارم بتی به چهرهٔ صد ماه و آفتاب
غزل شمارهٔ ۱۲ — خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۵ — ما را ز شوق یار به غیر التفات نیست
غزل شمارهٔ ۱۳ — جفا مکن که جفا رسم دلربایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۶ — ترک سرمستم که ساغر می‌گرفت
غزل شمارهٔ ۱۷ — رمید صبر و دل از من چو دلنواز برفت
غزل شمارهٔ ۱۸ — سیاه چرده بتم را نمک ز حد بگذشت
غزل شمارهٔ ۲۱ — دگر برون شدنم زین دیار ممکن نیست
غزل شمارهٔ ۱۹ — ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت
غزل شمارهٔ ۲۰ — مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیست
غزل شمارهٔ ۲۲ — جانا بیا که بی تو دلم را قرار نیست
غزل شمارهٔ ۲۳ — حاصل ز زندگانی ما جز وبال نیست
غزل شمارهٔ ۲۹ — نه به ز شیوهٔ مستان طریق ورائی هست
غزل شمارهٔ ۳۰ — دوشم غم تو ملک سویدا گرفته بود
غزل شمارهٔ ۲۸ — سر نخوانیم که سودا زدهٔ موئی نیست
غزل شمارهٔ ۲۷ — بیش از این برگ فراق رخ جانانم نیست
غزل شمارهٔ ۲۴ — هرگز دلم ز کوی تو جائی دگر نرفت
غزل شمارهٔ ۲۶ — دلی که بستهٔ زنجیر زلف یاری نیست
غزل شمارهٔ ۲۵ — در خانه تا قرابهٔ ما پر شراب نیست
غزل شمارهٔ ۳۱ — ز من مپرس که بر من چه حال می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۳۴ — دلم ز عشق تبرا نمی‌تواند کرد
غزل شمارهٔ ۳۶ — تو را که گفت که با ما وفا نشاید کرد
غزل شمارهٔ ۳۳ — نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد
غزل شمارهٔ ۳۲ — دردا که درد ما به دوایی نمی‌رسد
غزل شمارهٔ ۳۷ — نقش روی توام از پیش نظر می‌نرود
غزل شمارهٔ ۳۵ — ساقیا باز خرابیم بده جامی چند
غزل شمارهٔ ۳۹ — دوش اشکم سر به جیحون می‌کشید
غزل شمارهٔ ۳۸ — گرم عنایت او در به روی بگشاید
غزل شمارهٔ ۴۲ — مردیم و یار هیچ عنایت نمی‌کند
غزل شمارهٔ ۴۵ — سعادت روی با دین تو دارد
غزل شمارهٔ ۴۳ — ز کوی یار زمانی کرانه نتوان کرد
غزل شمارهٔ ۴۰ — هرگز کسی به خوبی چون یار ما نباشد
غزل شمارهٔ ۴۱ — دوش لعلت نفسی خاطر ما خوش می‌کرد
غزل شمارهٔ ۴۴ — بی روی یار صبر میسر نمی‌شود
غزل شمارهٔ ۴۷ — باد صبا جیب سمن برگشاد
غزل شمارهٔ ۴۶ — لعل نوشینش چو خندان می‌شود
غزل شمارهٔ ۴۹ — سپیده‌دم به صبوحی شراب خوش باشد
غزل شمارهٔ ۵۲ — دلم زین بیش غوغا بر نتابد
غزل شمارهٔ ۴۸ — کجا کسیکه مرا مژدهٔ چمانه دهد
غزل شمارهٔ ۵۴ — وداع کعبهٔ جان چون توان کرد
غزل شمارهٔ ۵۱ — شرم دار ایدل از این دهر رهائی تا چند
غزل شمارهٔ ۵۵ — عاشق شوریده ترک یار نتوانست کرد
غزل شمارهٔ ۵۳ — ز سوز عشق من جانت بسوزد
غزل شمارهٔ ۵۰ — جوقی قلندرانیم بر ما قلم نباشد
غزل شمارهٔ ۵۶ — علی‌الصباح که نرگس پیاله بردارد
غزل شمارهٔ ۶۱ — باز ترک عهد و پیمان کرده بود
غزل شمارهٔ ۵۹ — پیوسته چشم شوخت ما را فکار دارد
غزل شمارهٔ ۵۷ — خرم آن کس که غم عشق تو در دل دارد
غزل شمارهٔ ۵۸ — ناگاه هوش و صبر من آن دلربا ببرد
غزل شمارهٔ ۶۰ — یار پیمان شکنم با سر پیمان آمد
غزل شمارهٔ ۶۲ — از دم جان‌بخش نی دل را صفایی می‌رسد
غزل شمارهٔ ۶۳ — دل همان به که گرفتار هوائی باشد
غزل شمارهٔ ۶۴ — دوش عقلم هوس وصل تو شیدا می‌کرد
غزل شمارهٔ ۶۵ — دوش سلطان خیالش باز غوغا کرده بود
غزل شمارهٔ ۶۶ — جوق قلندرانیم در ما ریا نباشد
غزل شمارهٔ ۶۹ — چمن دل بردن آیین میکند باز
غزل شمارهٔ ۶۷ — میپزد باز سرم بیهده سودای دگر
غزل شمارهٔ ۶۸ — مرا دلیست گرفتار خطهٔ شیراز
غزل شمارهٔ ۷۱ — قصهٔ درد دل و غصهٔ شب‌های دراز
غزل شمارهٔ ۷۰ — با ما نکرد آن بت سرکش وفا هنوز
غزل شمارهٔ ۷۶ — ای تُرک! چشم مستت بیمار خانهٔ دل
غزل شمارهٔ ۷۴ — وصل جانان باشدم جان گو مباش
غزل شمارهٔ ۷۸ — حال خود بس تباه می‌بینم
غزل شمارهٔ ۷۷ — گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریم
غزل شمارهٔ ۷۲ — بی‌یار، دل شکسته و دور از دیار خویش
غزل شمارهٔ ۷۵ — نه بر هر خان و خاقان می‌برم رشک
غزل شمارهٔ ۷۳ — در این چنین سره فصلی و نوبهاری خوش
غزل شمارهٔ ۷۹ — ما سریر سلطنت در بینوائی یافتیم
غزل شمارهٔ ۸۰ — یارب از کرده به لطف تو پناه آوردیم
غزل شمارهٔ ۸۱ — منم اسیر و پریشان ز یار خود محروم
غزل شمارهٔ ۸۶ — ما که رندان کیسه پردازیم
غزل شمارهٔ ۸۳ — قصد آن زلفین سرکش کرده‌ام
غزل شمارهٔ ۸۴ — هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم
غزل شمارهٔ ۸۷ — ما گدایان بعد از این از کار و بار آسوده‌ایم
غزل شمارهٔ ۸۵ — از حد گذشت درد و به درمان نمی‌رسیم
غزل شمارهٔ ۸۲ — باز در میکده سر حلقهٔ رندان شده‌ام
غزل شمارهٔ ۹۱ — در خود نمی‌بینم که من بی او توانم ساختن
غزل شمارهٔ ۹۰ — دلا باز آشفته کاری مکن
غزل شمارهٔ ۹۳ — خدایا تو ما را صفائی بده
غزل شمارهٔ ۸۹ — بیش از این بد عهد و پیمانی مکن
غزل شمارهٔ ۹۲ — منگر به حدیث خرقه‌پوشان
غزل شمارهٔ ۸۸ — رفتم از خطهٔ شیراز و به جان در خطرم
غزل شمارهٔ ۹۴ — ای عاشقان رویت بر مهر دل نهاده
غزل شمارهٔ ۹۵ — باز فکند در چمن، بلبل مست غلغله
غزل شمارهٔ ۹۹ — خوش بود گر تو یار ما باشی
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — افتاده بازم در سر هوائی
غزل شمارهٔ ۹۷ — مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه
غزل شمارهٔ ۹۶ — مرا دلیست ره عافیت رها کرده
غزل شمارهٔ ۹۸ — بدین صفت سر و چشمی و قد و بالایی
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — زهی لعل لبت درج لئالی
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — دارد به سوی یاری مسکین دلم هوائی
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — زلفت به پریشانی، دل برد به پیشانی
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — عزم کجا کرده‌ای باز که برخاستی
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — گر آن مه را وفا بودی چه بودی
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — خم ابروی او در جانفزائی