شمارهٔ ۱۶ - در شکایت از قرض گوید عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از وضعیت دشوار خود به خاطر قرض و بدهی صحبت می‌کند. او می‌گوید که در حالی که مردم به خوشی و عیش می‌پردازند، او در غم و اندوه بدهی به سر می‌برد. وی به این موضوع اشاره می‌کند که بدهی‌اش هم به خدای بزرگ و هم به دیگران است و در پی پیدا کردن راهی برای پرداخت آن است. فکر او همواره مشغول هزینه‌ها و بدهی‌هاست و هیچ آرزویی جز پرداخت قرض ندارد. او احساس می‌کند که به شدت تحت فشار است و گویی در هر گام با قرض مواجه است، از شهر و محله گرفته تا داخل خانه. شاعر در نهایت با ذکر دعا و درخواست کمک از خداوند، از مشکلات خود گله‌مند است و به سرنوشت غم‌انگیز افرادی که در چنین وضعیتی به سر می‌برند، اشاره می‌کند.