رباعی شمارهٔ ۱۰ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره دارد و مقایسه‌ای بین او و گل و ماه انجام می‌دهد. گل به خاطر زیبایی معشوق شرمنده است و عطر او را با خود دارد. همچنین، ماه نیز در شب چهارده، که زیباترین شب است، وجود ندارد اما نور و زیبایی او در ذهن می‌ماند. به طور کلی، زیبایی معشوق به گونه‌ای است که دیگر زیبایی‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.