رباعی شمارهٔ ۱۶ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. زلف او که بر گوشه‌ای افتاده، دل عاشقان را با جفا داغ‌دار کرده است. همچنین، ابروی او که مانند طاق است، زیبایی چهره‌اش را بیشتر نمایان می‌کند و به نوعی، ماهی که از زیبایی او بهره‌مند است، خود را بر طاق صورتش قرار داده است. شاعر به زیبایی‌های معشوقه‌اش و تأثیر آن بر دل عاشقان می‌پردازد.