شمارهٔ ۱۳ عنصری
عنصری بلخی / قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
گر به پیغاله از کدو فکنی
هست پنداری آتش اندر آب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت به این معناست که اگر از کدو (که نمادی از چیزهای بیارزش یا سطحی است) در پیغله (کوزه یا ظرف) آب بریزی، به طور غیرمنطقی فکر میکنی که آتش و گرما در آب وجود دارد. در واقع، این ابراز میکند که انتظار داشتن نتیجهای غیرواقعی از اقداماتی نامناسب، منطقی نیست.