قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید — عنصری

Name: قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید — عنصری
Author: عنصری بلخی

عنصری بلخی / عنصری

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — من ز تیم تو بتیمار گرفتار شدم
شمارهٔ ۳ — عصا بر گرفتن نه معجز بود
شمارهٔ ۱ — زر افشانید بر پیلان جرس‌های مدارا را
شمارهٔ ۵ — پیلان ترا رفتن بادست و تن کوه
شمارهٔ ۸ — وان پول سدیور ز همه باز عجب تر
شمارهٔ ۱۱ — سپه کشید چه از تازی و چه از بلغار
شمارهٔ ۹ — بایسته یمین دول آن قاعدۀ ملک
شمارهٔ ۶ — چون آب ز بالا بگراید سوی پستی
شمارهٔ ۴ — از دولت عشق است به من بر دو موکل
شمارهٔ ۷ — چون حلقه ربایند بنیزه تو بنیزه
شمارهٔ ۱۰ — بر ماه مشک بینم و بر سنبل آفتاب
شمارهٔ ۱۴ — روسبی را محتسب داند زدن
شمارهٔ ۱۸ — نزدیک عقل جمله درین عهد باورست
شمارهٔ ۱۹ — ستی پس پشت پشت بستی بستست
شمارهٔ ۱۵ — گفتم که چیست بر رخت آن زلف پر زتاب
شمارهٔ ۱۳ — گر به پیغاله از کدو فکنی
شمارهٔ ۱۷ — غزل رودکی وار نیکو بود
شمارهٔ ۱۶ — خدایگانا امشب نشاط ساز بدانک
شمارهٔ ۱۲ — ای رخ رخشان جانان زیر آن زلف بتاب
شمارهٔ ۲۱ — ز راستی و بلندی که مر ترا بالاست
شمارهٔ ۲۲ — اگر چه تنها باشد همه جهان با اوست
شمارهٔ ۲۴ — غلیواج از چه میشوم است ؟ از آنکه گوشت برباید
شمارهٔ ۲۰ — درد مرا بگیتی دارو پدید نیست
شمارهٔ ۲۳ — بمجلس اندر کان بت مرا شراب دهد
شمارهٔ ۲۵ — مشکین شود چو باد بزلف تو بگذرد
شمارهٔ ۲۶ — بگرد ماه بر از غالیه حصار که کرد
شمارهٔ ۲۷ — دلبر صنمی دارم شکر لب و مرمر بر
شمارهٔ ۳۰ — گولی تو از قیاس که گر بر کشد کسی
شمارهٔ ۳۴ — تویی آن داور محکم که از دادش بنی آدم
شمارهٔ ۳۵ — بگیر ای شاه آزادت ملک طبع و ملک زاده
شمارهٔ ۳۳ — تو گفتی ز اسرار ایشان همی
شمارهٔ ۲۹ — گر چو شته دلت بیفشارند
شمارهٔ ۲۸ — ای دریغا کزین منور جای
شمارهٔ ۳۱ — فغان زان پریچهر عیار یار
شمارهٔ ۳۲ — حکایت کند نرگس اندر چمن
شمارهٔ ۳۷ — همی بکشتی تا آدمی نماند شجاع
شمارهٔ ۳۹ — بنام و کنیتت آراسته باد
شمارهٔ ۴۱ — شه گیتی ز غزنین تاختن برد
شمارهٔ ۴۳ — چریده دیولاخ، آکنده پهلو
شمارهٔ ۴۲ — شکار باز خرچال و کلنگ است
شمارهٔ ۳۶ — بسوی خورابه رایت کشید
شمارهٔ ۳۸ — دل و دامن تنور کرد و غدیر
شمارهٔ ۴۰ — گرفت از ماه فروردین جهان فر
شمارهٔ ۴۸ — ز مرغ و آهو رانم بجویبار و بدشت
شمارهٔ ۴۷ — همی گرفت به ببر و همی گرفت به یوز
شمارهٔ ۴۵ — اگر بر اژدها و شیر جنگی
شمارهٔ ۴۴ — سپهسالار ایران کز کمانش
شمارهٔ ۵۱ — اگر نه تیمار از بهر عاشقت بودی
شمارهٔ ۵۰ — ز بهر آنکه همی گرید ابر بی سببی
شمارهٔ ۴۹ — بیک خدنگ دژ آهنگ جنگ داری تنگ
شمارهٔ ۴۶ — ترنج زرد نگه کن ز شاخ چون رخ من
شمارهٔ ۵۷ — اگر ز آتش رخسار او نسوزد مشک
شمارهٔ ۵۹ — الا تا نرگس خوبان همی بر مشتری تابد
شمارهٔ ۵۶ — اگر همیشه بشادیش خواهم ای عجبی
شمارهٔ ۵۴ — هزار لاله و گردش ز مشک لاله هزار
شمارهٔ ۵۲ — همیشه دانش ازو شاکرست و زر بگله
شمارهٔ ۵۵ — اگر چه باد ندارد ز نقش و عطر خبر
شمارهٔ ۵۸ — ز بیقراری زلفش بمانده ای بعجب
شمارهٔ ۵۳ — رکاب عالی بگذشت و لشکر از پس او
شمارهٔ ۶۲ — کوکنار از بس فزع داروی بی‌خوابی شود
شمارهٔ ۶۷ — چورای کوره و داود و نامور چیپال
شمارهٔ ۶۱ — تو جهانی دیگری جوهردرنگ آتش‌فعال
شمارهٔ ۶۳ — گشاده دارد بر زایرش دوازده چیز
شمارهٔ ۶۵ — ز غیشه خوردن و از بی جوی و بی آبی
شمارهٔ ۶۴ — نیست مانی ابر پس چون باغ ازو ارتنگ شد
شمارهٔ ۶۶ — وگر چو گرگ نپوید سمندش از گرگانج
شمارهٔ ۶۰ — سروست و بت نگار من آن ماه جانور
شمارهٔ ۶۸ — دلش نگیرد ازین کوه و دشت و بیشه و رود
شمارهٔ ۷۴ — چو ده دهی(؟) که بد و نیک وقف بود برو
شمارهٔ ۷۲ — چگونه گیرد پنجاه قلعۀ معروف
شمارهٔ ۶۹ — ملک چو اختر و گیتی سپهر و در گیتی
شمارهٔ ۷۰ — بشاهنامه همی خوانده ام که رستم زال
شمارهٔ ۷۳ — بلفظ هندو کالنجر آن بود معنیش
شمارهٔ ۷۱ — چگونه کرد مر آن دلهرای بیدین را
شمارهٔ ۷۵ — تو چگونه رهی که دست اجل
شمارهٔ ۷۸ — خود فزاید همیشه مهر فروغ
شمارهٔ ۸۱ — خود فزاید همیشه گوهر اخش
شمارهٔ ۷۶ — تاسه گردم ترا چو حق شنوی
شمارهٔ ۷۹ — تو نبینی که اسب توسن را
شمارهٔ ۸۲ — کجا من چشم دارم بر سخایت
شمارهٔ ۷۷ — بلبل همی سراید چون بارید
شمارهٔ ۸۳ — ای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ
شمارهٔ ۸۰ — دندان و عارض بتم از من ببرد هوش
شمارهٔ ۸۴ — ناید زور هزبر و پیل ز پیشه
شمارهٔ ۸۵ — گرفتم به جایی رسیدی به مال
شمارهٔ ۹۱ — چو دیلمان زره پوش شاه مژگانش
شمارهٔ ۸۶ — ای میر نوازنده و بخشنده و چالاک
شمارهٔ ۸۷ — به مستحقان ندهی هرآنچه داری و باز
شمارهٔ ۸۹ — به هیچ در نروی تا در آن نیابی سود
شمارهٔ ۹۰ — ای بر سر خوبان جهان بر سرهنگ
شمارهٔ ۸۸ — بکوه ساوه (ساده) ز تو مرگ بر نخواهد گشت
شمارهٔ ۹۵ — بدان ماند بنفشه بر لب جوی
شمارهٔ ۹۳ — مگر ز چشمۀ خورشید روز دولت تو
شمارهٔ ۹۲ — هیون چو جنگ بر آورد و یون فکند بر او
شمارهٔ ۹۴ — شاها هزار سال بعزّ اندرون بزی
شمارهٔ ۹۶ — چرا بگرید زار ار نه غمگنست غمام
شمارهٔ ۹۷ — سخاوت تو ندارد درین جهان دریا
شمارهٔ ۹۸ — عجب دو چیز بیک چیز داد یک چیزش
شمارهٔ ۹۹ — دو چیز را حرکاتش همی دو چیز دهد
شمارهٔ ۱۰۱ — چهار چیز بدو چیز داد نیز هم او
شمارهٔ ۱۰۲ — چون به ایشان باز خورد آسیب شاه کامیاب
شمارهٔ ۱۰۰ — سه چیز را بگرفتند از سه چیز همه
شمارهٔ ۱۰۴ — بکرد با دل تو ای ملک وفا بیعت
شمارهٔ ۱۰۶ — پاسخی ده تا نشان یابم ز ناپیدا دهان
شمارهٔ ۱۰۷ — آیین عجم رسم جهاندار فریدون
شمارهٔ ۱۰۳ — سر زلف مشکین جانان من
شمارهٔ ۱۰۵ — تو آن شاهی که اندر شرق و در غرب
شمارهٔ ۱۰۹ — زین هر دو زمین هر چه گیا روید تا حشر
شمارهٔ ۱۱۱ — ز میغ نزم کزان روز روشن از مه تیر
شمارهٔ ۱۱۰ — ز خون دشمن او شد ببحر مغرب جوش
شمارهٔ ۱۱۵ — جلالش بر نگیرد هفت کشور
شمارهٔ ۱۱۴ — چو بر روی ساعد نهد سر به خواب
شمارهٔ ۱۱۳ — ز بهر سور ببزم تو خسروان جهان
شمارهٔ ۱۰۸ — از فتح و ظفر بینم بر نیزۀ تو عقد
شمارهٔ ۱۱۲ — کنند واجب جذری هم اندر آن ساعت
شمارهٔ ۱۲۱ — نا داده سود باشد و داده زیان بخلق
شمارهٔ ۱۲۰ — آبست و زعفران حسد تو که حاسدت
شمارهٔ ۱۲۲ — آن چه روی است آن شکفته گردش اندر گلستان
شمارهٔ ۱۱۶ — زان ملک را نظام و ازین عهد را بقا
شمارهٔ ۱۲۳ — شاه گیتی خسرو لشکرکش لشکرشکن
شمارهٔ ۱۱۹ — دریا گر آن بود که بدو در گهر بود
شمارهٔ ۱۱۷ — از آرزوی روی گل و روی دوستان
شمارهٔ ۱۱۸ — چون سیم سفچه شاخ درختان جویبار
شمارهٔ ۱۲۵ — هزیمت رفتگان چونان همی رفتند روی از پس
شمارهٔ ۱۲۴ — ار یقین خواهی که بینی از گمان آویخته
شمارهٔ ۱۳۰ — بهر تلی بر از خسته گروهی
شمارهٔ ۱۲۷ — بوسه ندهد ما را ، ما را ندهد بوسه
شمارهٔ ۱۲۹ — در آن زمین که خلافش بود نیارد رست
شمارهٔ ۱۳۱ — گرفتم که جایی رسیدی ز مال
شمارهٔ ۱۲۶ — سپهسالار لشکرشان یکی لشکر کاری
شمارهٔ ۱۲۸ — ابلق ایام را تا بر نشیند میرود
شمارهٔ ۱۳۲ — همی بوستان سازی از دشت او
شمارهٔ ۱۳۳ — همیشه بود نعمتت را خورنده
شمارهٔ ۱۳۵ — ای ماه سیه پوش تو روشن شده ماهی
شمارهٔ ۱۳۴ — گل سوری بماه اندر شکفته
شمارهٔ ۱۳۶ — ای ترک میر، فتنهٔ یغما و خلخی
شمارهٔ ۱۳۸ — حلقهٔ زلفش به گل بر غالیه دارد همی
شمارهٔ ۱۳۷ — ز زلف تو برده ست شبوّی بوی
شمارهٔ ۱۳۹ — گویم ز دل خویش دهانت کنم ای دوست
شمارهٔ ۱۴۵ — جهانرا اگر چه هست ، فراوان کده رسد
شمارهٔ ۱۴۴ — الا تا همی بتابد بر چرخ کوکبی
شمارهٔ ۱۴۶ — من طالب خنج تو شب و روز
شمارهٔ ۱۴۷ — ز پالان فزونست ریش رشید
شمارهٔ ۱۴۱ — چون دو رخ او گر قمرستی بفلک بر
شمارهٔ ۱۴۲ — فغان از آن دو سیه زلف و غمزگان که همی
شمارهٔ ۱۴۳ — خوارزم گرد لشکرش ار بنگری همی
شمارهٔ ۱۴۰ — جزوی و کلی از دو برون نیست آنچ هست
شمارهٔ ۱۴۹ — ای مایۀ طربم و آرام روز و شبم
شمارهٔ ۱۴۸ — شکرک از آن دو لبک تو بچنم اگر تو یله کنی