شمارهٔ ۱۴۲ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از دو معشوق با موهای کندن (سیه زلف) و چشمان نازک و غمزده (غمزگان) شکایت می‌کند که با زیبایی و جذابیتشان دل‌ها را می‌ربایند و عشق را به ستوه می‌آورند. در واقع، شاعر از قدرت و تأثیر این دو بر عشق و دل‌باختگی گله‌مند است.