شمارهٔ ۸۰ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از زیبایی و جذابیت یک معشوق سخن می‌گوید که دندان‌هایش هوش را از او می‌برد و طعمی خوش مانند نوش دارد. زیبایی زلف‌های او که به شکل جوشانی بر روی چهره‌اش افتاده، جان شاعر را به آتش می‌کشاند. شاعر به چهار چیز اشاره می‌کند که هر شب دل او را می‌ربایند و در توصیف زیبایی‌های او از گل‌ها و جواهرات استفاده می‌کند. او زلف‌های معشوق را فراتر از زلف و لب‌هایش را به زیبایی افزون از شکر توصیف می‌کند. شاعر در نهایت می‌گوید که اگر زلف‌های معشوق بر کمر او بیفتد، چون دستی باز شود، به زیبایی به شکل حلقه‌ای گوش را زینت می‌دهد.