شمارهٔ ۴۰ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این معناست که سنگ بی‌نمک و آب بدون زایش، مانند نادانی است که تلاشی برای زیبا شدن ندارد. به عبارت دیگر، بی‌فایده و بی‌معنا بودن، هم از نظر مادی و هم از نظر معنوی، به نوعی نادانی محسوب می‌شود.