نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵ عنصری

عنصری بلخی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا نسْرایی سخن، دهانت نبُوَد

تا نگْشایی کمر، میانت نبُوَد

تا از کمر و سخن نشانت نبُوَد

سوگند خورم که این و آنت نبُوَد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان ارزش و اهمیت سخن و زیبایی جسم معشوق می‌پردازد. او اشاره دارد که تا زمانی که معشوق سخن نگوید و خود را نشان ندهد، جذابیتی در او وجود ندارد. در واقع، شاعر با قسم به این نکته تأکید می‌کند که زیبایی و تاثیر معشوق، تنها در کلام و جسم او قابل مشاهده است.