شمارهٔ ۱۵ عنصری
عنصری بلخی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا نسْرایی سخن، دهانت نبُوَد
تا نگْشایی کمر، میانت نبُوَد
تا از کمر و سخن نشانت نبُوَد
سوگند خورم که این و آنت نبُوَد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به بیان ارزش و اهمیت سخن و زیبایی جسم معشوق میپردازد. او اشاره دارد که تا زمانی که معشوق سخن نگوید و خود را نشان ندهد، جذابیتی در او وجود ندارد. در واقع، شاعر با قسم به این نکته تأکید میکند که زیبایی و تاثیر معشوق، تنها در کلام و جسم او قابل مشاهده است.