غزل شمارهٔ ۴۷۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید و ناراحتی‌ها و دردهای عاطفی خود را بیان می‌کند. او احساس می‌کند که با وجود یاران خوبی که دارد، نتوانسته به آرامش برسد. همچنین به انتقاد از زندگی عادی و بی‌روح خود می‌پردازد و می‌گوید که همه‌ی احساساتش به خموشی و سکوت منتهی شده است. در پایان از دوستش می‌خواهد که به دیدن او بیاید چرا که در دلش غم و شوری پنهان وجود دارد.