غزلیات — عرفی

Name: غزلیات — عرفی
Author: عرفی شیرازی

عرفی شیرازی / عرفی

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۴ — به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را
غزل شمارهٔ ۵ — می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را
غزل شمارهٔ ۱ — امید عیش کجا و دل خراب کجا
غزل شمارهٔ ۷ — خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را
غزل شمارهٔ ۸ — گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را
غزل شمارهٔ ۳ — به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا
غزل شمارهٔ ۶ — در نو بهار باده ننوشد کسی چرا
غزل شمارهٔ ۲ — کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا
غزل شمارهٔ ۱۵ — هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا
غزل شمارهٔ ۹ — منم که یافته ام ذوق صحبت غم را
غزل شمارهٔ ۱۴ — به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا
غزل شمارهٔ ۱۶ — چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا
غزل شمارهٔ ۱۱ — التفاتی نیست با امید مطلوب مرا
غزل شمارهٔ ۱۲ — عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
غزل شمارهٔ ۱۰ — در باغ طبیعت بفشردیم قدم را
غزل شمارهٔ ۱۳ — چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا
غزل شمارهٔ ۱۹ — تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را
غزل شمارهٔ ۲۰ — به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را
غزل شمارهٔ ۱۸ — نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را
غزل شمارهٔ ۲۲ — از تو نوشت و داد دل آرمیده را
غزل شمارهٔ ۲۴ — تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما
غزل شمارهٔ ۱۷ — شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را
غزل شمارهٔ ۲۱ — تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را
غزل شمارهٔ ۲۳ — دادم به چشم او دل اندوه پیشه را
غزل شمارهٔ ۲۶ — صبح گدا و شام ز خورشید روشن است
غزل شمارهٔ ۳۲ — از بس که در معارضه دیدم مثال‌ها
غزل شمارهٔ ۲۹ — نداد نور شراری چراغ هستی ما
غزل شمارهٔ ۳۰ — گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما
غزل شمارهٔ ۲۸ — نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما
غزل شمارهٔ ۲۷ — ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما
غزل شمارهٔ ۳۱ — دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها
غزل شمارهٔ ۲۵ — فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما
غزل شمارهٔ ۳۶ — گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت
غزل شمارهٔ ۳۷ — صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت
غزل شمارهٔ ۳۳ — صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب
غزل شمارهٔ ۳۸ — نعره زد عشق دین ما بگریخت
غزل شمارهٔ ۳۴ — دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب
غزل شمارهٔ ۳۹ — عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست
غزل شمارهٔ ۳۵ — صد شکر کز اقبال غم و لشگر آفت
غزل شمارهٔ ۴۰ — غزلی گفته‌ام آن باعث گفتار کجاست
غزل شمارهٔ ۴۱ — مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست
غزل شمارهٔ ۴۲ — صد فوج عشوه از نظر من گذشته است
غزل شمارهٔ ۴۸ — لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است
غزل شمارهٔ ۴۷ — تاج زر گر بودش فتنه ی از بهر خود است
غزل شمارهٔ ۴۴ — امید صلح از آن با شکیب ایوب است
غزل شمارهٔ ۴۶ — بر دل یوسف غمی در کنج زندان بر نخاست
غزل شمارهٔ ۴۵ — آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است
غزل شمارهٔ ۴۳ — صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است
غزل شمارهٔ ۵۴ — از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است
غزل شمارهٔ ۵۲ — دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است
غزل شمارهٔ ۵۰ — ناله ام پرورش آموز نهال اثر است
غزل شمارهٔ ۵۶ — عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است
غزل شمارهٔ ۵۳ — بیدادگری روی تو اندازه ی راز است
غزل شمارهٔ ۴۹ — تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است
غزل شمارهٔ ۵۵ — جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است
غزل شمارهٔ ۵۱ — هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است
غزل شمارهٔ ۶۴ — دو عالم سوختن نیرنگ عشق است
غزل شمارهٔ ۵۹ — شب عشاق ز روز دگران در پیش است
غزل شمارهٔ ۵۸ — هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است
غزل شمارهٔ ۶۰ — برو مسیح که فکر فراغ من غلط است
غزل شمارهٔ ۶۲ — گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است
غزل شمارهٔ ۶۳ — آتشین لالهٔ دل صد ورق است
غزل شمارهٔ ۵۷ — تا روی دل فروز تو بستان آتش است
غزل شمارهٔ ۶۱ — می مغانه که از درد شور و شر صاف است
غزل شمارهٔ ۶۸ — هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است
غزل شمارهٔ ۶۷ — مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است
غزل شمارهٔ ۶۹ — تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است
غزل شمارهٔ ۷۰ — دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است
غزل شمارهٔ ۶۵ — خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است
غزل شمارهٔ ۶۶ — منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است
غزل شمارهٔ ۷۱ — هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است
غزل شمارهٔ ۷۲ — گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است
غزل شمارهٔ ۷۷ — زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست
غزل شمارهٔ ۷۴ — ما را به طرب موعظت و پند حرام است
غزل شمارهٔ ۷۳ — گرد محنت به طوف منزل ماست
غزل شمارهٔ ۷۶ — باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست
غزل شمارهٔ ۷۵ — ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست
غزل شمارهٔ ۷۹ — نوشیم شربتی که شکرها درو گم است
غزل شمارهٔ ۸۰ — رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست
غزل شمارهٔ ۷۸ — کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است
غزل شمارهٔ ۸۶ — منم که طاعت بت لازم سرشت من است
غزل شمارهٔ ۸۸ — درد نایافت ز بی دردی اقبال من است
غزل شمارهٔ ۸۲ — کسی که بر اثر مدعای خویشتن است
غزل شمارهٔ ۸۳ — از بس که جور کرد به دل غم که آشناست
غزل شمارهٔ ۸۷ — گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است
غزل شمارهٔ ۸۴ — از نور یار چون نفسم خانه روشن است
غزل شمارهٔ ۸۵ — نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است
غزل شمارهٔ ۸۱ — پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است
غزل شمارهٔ ۸۹ — ممنون ترکتازی گردون دل من است
غزل شمارهٔ ۹۳ — تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است
غزل شمارهٔ ۹۰ — مگر زمانه اسیر کمند آه من است
غزل شمارهٔ ۹۱ — اندوه هجر پیشه و شادی من است
غزل شمارهٔ ۹۲ — من بلبل آن گل که گلابش همه خون است
غزل شمارهٔ ۹۴ — خوناب آتشین ز سر من گذشته است
غزل شمارهٔ ۹۶ — دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است
غزل شمارهٔ ۹۵ — وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است
غزل شمارهٔ ۹۹ — هم صومعه را فیض به دستور نمانده است
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است
غزل شمارهٔ ۹۷ — کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است
غزل شمارهٔ ۹۸ — خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — لطف گهر عتاب بشکست
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — با مهر و با محبت و با آرزوی دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — جز در پناه وصل و دل استوار دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — من نگویم که درین شهر ستمکاری هست
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — مست آمدم به معرکه، آیین کارچیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — خبری خواهم از آن کوی که اعزازی هست
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — ای پندگو دلم مخراش این فسانه چیست
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — گر می نخورده ای ز منت انفعال چیست
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — بیدلی کو از او پرسم دل آواره چیست
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیست
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — حسنت نیازمند تماشای ناز نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — شکستن دل ما کار زور بازو نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — ترک جان در ره آن سرو روان این همه نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — هیچ‌گه نالهٔ من گوشزد آن مه نیست
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — منم که از غم محرومیم جدایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — دوش بختم دامنی در چنگ داشت
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — نازنده جهان از تو به آلایش آفت
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — درد کیشان همه ناموس کش کیش همند
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — حرم پویان دری را می‌پرستند
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — تشنه ام رطل گران خواهم گزید
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — هجران شب تار ما ندارد
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — در چمن حوروشان انجمنی ساخته اند
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت باید
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — دلبران نی دل به ناز و عشق غافل می‌برند
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — مجنون تو هر دم روش تازه نسازد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — عصمت از لعل لبت گرد هوس می گردد
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — خوبان که به هم گرمی بازار فروشند
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — هنوز خسته دلم راه عدم می زد
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — آن دل که به هجر تو ز آرام برآید
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — آه ازین دل کز گریبان غمی سر بر نزد
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — گره در کام دل از بخت زبون نگشاید
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — تا بود سراسیمه دلم در به دری بود
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — کسی که رو به حریم رضا نمی آرد
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — زندانی شوق تو به گلزار نگنجد
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — مستان عشق خانه در آتش گرفته اند
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — صد غم دمی بزاید، کانرا سبب نباشد
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — هر که را نشأ غیرت به سلامت باید
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — طریق دلبری تو مگر پری داند
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — هر زمان در فتنه خوش نامهربانی می‌شود
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — در محبت لب خشک و دل تر می خندد
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — حدیث عشق جان فرسا بگویید
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — مدعی باز ملولست و بلایی دارد
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — اهل وفا که آتش ما تیز می کنند
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبود
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — با محبت گهر عجز و نیاز افشاند
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — گر دل اهل حقیقت در راز افشاند
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — آنم که تلخی ام ز غم افزون نوشته اند
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — روی گرمی کو که داغم باز بوی خون دهد
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — هم نوای بلبل و هم صوت زاغم می گزد
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — آن را که مراد حال باشد
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — نگرفتم از تو جامی، سرم این خمار دارد
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — از دیده ام کدام نفس خون نمی رود
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — چون سنگ وفا به دست گیرد
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — کسی می طربم در ایاغ می ریزد
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — جماعتی که به ناموس ونام می گفتند
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — جان ز شوق لبت شکر خاید
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — اهل همت لب از دعا بستند
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — هر کس که در بهار به صحرا برون رود
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — ز چشمم آب حسرت می تراود
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — خوبان شهر بین که در این مسکن من اند
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — گر خدا یار دلنواز نداد
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — بیا که در چمن انتظار آب نماند
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — به لحد چگونه زین غم، دلم آرمیده باشد
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — کسی به دور محبت خمار خم نکشد
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — مگر لب تو قرین شراب می گردد
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — دل مراد به گرد حصول می گردد
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — آواره دلی کو روش خیر نداند
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — آن طره چون علم به سر دوش می زند
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — باز شاهین امیدم اوج پروازی کند
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — یاران به روز حادثه برق جهان شوند
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — در ره سودای او، فرزانه در خون می رود
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — دگر دلم ز می تازه مست می گردد
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — تا چند به زنجیر خرد بند توان بود
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — گر نیم قطره ز دهان سبو چکد
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — حیف است که دستی به نمکدان تو یابند
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — بیا ای بخت سرگردان نشینید
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — هر جا که مست و غمزه زن، آن عشوه آئین می رود
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — بازم به طوف کعبه احرام تازه شد
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — هوشم به نگاهی برد، جانانه چنین باید
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — جان به یاد لبت، شکر خاید
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — معلوم کز ترشح اشکی چه کم شود
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — آن که در راه طلب ماند و پایی نکشد
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — وعظ من گرد فشانندهٔ عصیان نشود
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — کی دلم شاد از می ناب و نوای نی شود
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — چه گرمی است که در سر شراب می سوزد
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — جان غمگین مفروش و دل خشنود مخر
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — گر مرد وفایی ره بازار الم گیر
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — باد دی گو ورق لاله و شمشاد ببر
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — شراب یأس به جام و سبوی ما بگذار
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذ
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — آنان که وصف تو تقریر می‌کنند
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — همین معامله ما را بس است با زنار
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — برو ای غم خبری از دل آواره بیار
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — العطش ای عشق، تلخ آبی به خاک ما بریز
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — به لب آرام گیر ای جان غمگین یک دمی دیگر
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — ای دل ز شوق آن مه نامهربان بسوز
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — مُردم و دارد جمال او دلم روشن هنوز
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — دیده ام پژمرده و حیران گل رویم هنوز
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — داغ داغم کرد یأس و طالب کامم هنوز
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — بزم وصلت دیده ام، آن زهر در جام است و بس
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — نگویمت بنشین در قدح شراب انداز
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — گفتم نکنم ز کین فراموش
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — امشبم کشت غمت، عشرت فردای تو خوش
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — به گوش صبر دلا نالهٔ شبانه مکش
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — آن گه که تو باشی در مردن نگرانش
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — میل دارم کز می غم در بهشت آیم به هوش
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — تا برده‌ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — پا به دامن درکش ای دل و ز جهان ذلت مکش
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — دوش در صومعه آمد صنم باده فروش
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادش
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — تا کی از گریه توان منع دو چشم تر خویش
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — از سخن شهد ناب می چکدش
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — در دل شکنی آفت صرف است نگاهش
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — از یاد برده ام روش مهر و کین خویش
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — باز این منم به صد دل خشنود در سماع
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — دردی که به افسانه و افسون رود از دل
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — هر چه با او گویم، از مردم دگرگون بشنوم
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — حال ما بنگر که آهوی حرم گم کرده ایم
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — از مردن دشوار من است آن مژه پر نم
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — باز آ که به ذوق الم آشنا شویم
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — قدح دمید لبالب، خراب گو شده باشم
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — وقت آن است که افیون به شراب اندازیم
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — چند از این ششدر غم فال گشادی بزنیم
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — ما ره نشین مردم دیدار دوستیم
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — به شرح غم نفس را ریش کردیم
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — از شش جهتم شکوه زند موج خموشم
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — ما لذت فقریم، سخا را نشناسیم
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونم
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — عمر در شعر به سر کرده و در باخته ام
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — ما نقد را ز جمله به غماز داده ایم
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — چون خیالت گذر آرد به در مسکن چشم
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — ماتشنگی به دجله و جیحون نمی دهیم
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — صد پردهٔ تصور باطل شکافتیم
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — گاهی مصیبت خود، گاهی ملال مردم
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — خوش آن جهان چو من از داغ دل کباب شوم
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — هرگز گله از دوست به محرم نفروشم
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — با دل چو گویم حرف او، طوفان فریادش کنم
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — چند بر بستر از آن چشم فسون ساز افتم
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — ای ساقی بلا ز شراب تو سوختیم
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — دل در شکن طرهٔ دلبند شکستیم
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — تا نام جمال یار بردیم
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — کسی کو دلگشا ماند، دلش چون سنگ می بینم
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — زخمی شوق توام، سینهٔ جوشان دارم
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — من کینه را به مهر خریدار نیستم
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — از باغ جهان رَخت ببستیم و گذشتیم
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — عفوت آوردم، دل شرمنده را آتش زدم
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — دردا که فاش در غم جانانه سوختیم
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — کو عشق که در غمزدگی نام برآرم
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — هر که را دشمن شوم بر عیب خود محرم کنم
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — دل کز لبت چغانه به گوشش نمی زنم
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — دلی از نقشبندی های عشق آزاد می خواهم
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — تا به کی همره اندیشهٔ باطل باشم
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — منم که آب گل و رنگ لاله می طلبم
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — هر چند بی غمانه به مسکن فتاده ایم
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — از دل غم او دریغ داریم
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — نشسته بر سر گنج به فقر مشهورم
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — بس که درد عالمی در عشق تنها می کشم
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — نالنده ام ز درد مگر بلبلم
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — زین بزم نه این بار بر آشفتم و رفتم
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — خانه زاد محنتیم، آسودگی کم دیده ایم
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — شهید وصلم و سیراب تر ز یاقوتم
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — خوش آن مستی که باشد دوست پند آموز و دشمن هم
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — چه دور است این که نفع از گردش گردون نمی بینم
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — می‌فروشم راحت و عشق ستمگر می‌خرم
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — از گریه های بیهده سر تا به پا ترم
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — چند چو جو خوری، در پی آبرو روم
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — ز من نبوده فغانی که دوش می کردم
غزل شمارهٔ ۵۱۷ — گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم
غزل شمارهٔ ۵۱۹ — خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من
غزل شمارهٔ ۵۲۰ — به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم
غزل شمارهٔ ۵۱۸ — پیش بردم در قمار عشق جانان باختن
غزل شمارهٔ ۵۲۴ — میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من
غزل شمارهٔ ۵۲۳ — خوش در خور است، حسرت تو با گریستن
غزل شمارهٔ ۵۲۲ — دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن
غزل شمارهٔ ۵۲۵ — بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من
غزل شمارهٔ ۵۲۶ — نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران
غزل شمارهٔ ۵۲۱ — دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن
غزل شمارهٔ ۵۲۸ — تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن
غزل شمارهٔ ۵۲۷ — نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من
غزل شمارهٔ ۵۳۰ — ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن
غزل شمارهٔ ۵۳۴ — کو می شوقی که دل مست جنون آید برون
غزل شمارهٔ ۵۳۶ — تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو
غزل شمارهٔ ۵۲۹ — بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان
غزل شمارهٔ ۵۳۱ — هنگام و دم نزغ، خراب نقس است این
غزل شمارهٔ ۵۳۲ — میان دعا بر دل شب مزن
غزل شمارهٔ ۵۳۳ — ز خونم روی میدان تازه گردان
غزل شمارهٔ ۵۳۵ — ساقی بیا و دامن گل بر سبو فشان
غزل شمارهٔ ۵۴۳ — ساغر لب ریز وصل، بر کف مشتاق نه
غزل شمارهٔ ۵۳۸ — مسازم نا امید از خود، چو گشتم مبتلای تو
غزل شمارهٔ ۵۳۷ — ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او
غزل شمارهٔ ۵۴۰ — اینک رسید وعده، گشاد نقاب کو
غزل شمارهٔ ۵۳۹ — تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او
غزل شمارهٔ ۵۴۱ — صنمی که غمزهٔ او، به صف بلا نشسته
غزل شمارهٔ ۵۴۴ — عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه
غزل شمارهٔ ۵۴۲ — خیز و شراب حیرتم، زان قد جلوه ساز ده
غزل شمارهٔ ۵۵۱ — ای که سر تا قدمم را به جنون داشته ای
غزل شمارهٔ ۵۵۰ — از سفر می آیی و تاراج عزت کرده ای
غزل شمارهٔ ۵۵۲ — تا مژدهٔ زخم دگر، دامن کش جان کرده ای
غزل شمارهٔ ۵۴۷ — به کشتن من عاجز شتاب، یعنی چه
غزل شمارهٔ ۵۴۸ — نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان مانده
غزل شمارهٔ ۵۴۵ — شب نشد از تاب تب پیرهن آتشکده
غزل شمارهٔ ۵۴۹ — بانگ ما کبک است، خرمن را به خرمن باز ده
غزل شمارهٔ ۵۴۶ — جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده
غزل شمارهٔ ۵۵۷ — اگر آرایش از دکانچهٔ ناموس بستانی
غزل شمارهٔ ۵۵۳ — ای عشق خوش تهیهٔ لذات کرده ای
غزل شمارهٔ ۵۵۴ — ای نه فلک ز خوشهٔ صنع تو دانه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۵۵ — بشتاب در راه طلب، بگذر ز هر آسودنی
غزل شمارهٔ ۵۶۰ — نه شکیب توبه از می، نه ادب ز ما به مستی
غزل شمارهٔ ۵۵۸ — تا بدانی که دوستدار کشی
غزل شمارهٔ ۵۵۹ — من صید غم عشوه نمایی که تو باشی
غزل شمارهٔ ۵۵۶ — بهار رفت و نکردیم عزم جای خوشی
غزل شمارهٔ ۵۶۸ — تا در قدحم بادهٔ امید نیابی
غزل شمارهٔ ۵۶۳ — تا خون نخوری چاشنی درد ندانی
غزل شمارهٔ ۵۶۱ — گمان دارم که این درد و تحمل می کند کاری
غزل شمارهٔ ۵۶۵ — به شمعی کو صبا کرده به خلوت، خانه‌ای داری
غزل شمارهٔ ۵۶۶ — صنم گفتم دلا جان تازه کردی
غزل شمارهٔ ۵۶۷ — امشب که به سر شراب داری
غزل شمارهٔ ۵۶۴ — باز از شراب فتنه خرابم نمی کنی
غزل شمارهٔ ۵۶۲ — چندم ای نالهٔ سحر بکُشی
غزل شمارهٔ ۵۷۰ — نه از غربت اندر وطن می روی
غزل شمارهٔ ۵۶۹ — با گلهٔ دوستان هست حلاوت بسی
غزل شمارهٔ ۵۷۳ — َبه امید عذر خواهان ز نیاز عذر خواهی
غزل شمارهٔ ۵۷۲ — سبک بران چو از این بی‌قرار می‌گذری
غزل شمارهٔ ۵۷۱ — خوش آن گرمی ز شمع وصل مهرافروزتر باشی