غزل شمارهٔ ۵۷۱ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و شوق به محبوب است. شاعر از معشوق می‌خواهد که مانند شمعی با گرمی و روشنایی خود، قلب او را روشن کند و از داغ عشقش برافروخته‌تر باشد. او به معشوق می‌گوید که زیبایی‌اش را بیشتر نمایان کند و از چشمان مستش درس عشق را بیاموزد. همچنین شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که محبوب باید از دلتنگی و تیرگی دل دور باشد و از ویژگی‌هایش، مانند چشمانش که قلب‌ها را زخمی می‌کند، بهره‌برداری کند. در نهایت، شاعر ابراز می‌دارد که حتی اگر محبوب دشمن وفادار باشد، او باید در جفا و بلا انگیزی بیشتر از آنچه هست، عمل کند.