رباعی شمارهٔ ۱۱۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یادآوری حقیقت مرگ و ناچیزی زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی زمان مرگ فرا برسد، همه چیز از جمله زیبایی‌ها و زرق و برق دنیا نیز از بین خواهد رفت. او با ذکر مثال کفن، به این نکته اشاره می‌کند که چه بسا پوشش‌های زیبا و ظاهری در برابر حقیقت مرگ بی‌معنا هستند، چون در نهایت، مرگ همه چیز را خواهد برد.