رباعیها — عرفی

Name: رباعیها — عرفی
Author: عرفی شیرازی

عرفی شیرازی / عرفی

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۱ — ای شربت شیخ و شاب در کاسهٔ ما
رباعی شمارهٔ ۲ — ای کرده زبون، ناز شجاع تو، مرا
رباعی شمارهٔ ۵ — از بند غرور می گشایم خود را
رباعی شمارهٔ ۳ — چندان که شدم ز بیخودی مست دعا
رباعی شمارهٔ ۴ — ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما
رباعی شمارهٔ ۶ — گلبرگ برد باد بهاران به کجا
رباعی شمارهٔ ۹ — نادان به عمارت بدن مشغول است
رباعی شمارهٔ ۷ — این ناله که در آتش خویش است کباب
رباعی شمارهٔ ۸ — آنم که قفای من جبین طلب است
رباعی شمارهٔ ۱۱ — عرفی چه زنی طعن خرد بر من مست
رباعی شمارهٔ ۱۰ — راهی بنما که رهنما مردی نیست
رباعی شمارهٔ ۱۲ — وصل تو دوایی است که بیمارش نیست
رباعی شمارهٔ ۱۳ — شاها کرم تو قلزم مواج است
رباعی شمارهٔ ۱۴ — آن کز نظرش حجاب صورت بر خاست
رباعی شمارهٔ ۱۶ — با سال و مه ام دقیقه و ساعت نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵ — تا در زده ام به دامن عفو تو دست
رباعی شمارهٔ ۲۱ — از دیدهٔ ما به جز حیا نتوان یافت
رباعی شمارهٔ ۱۷ — عرفی که همیشه در سلامت رو داشت
رباعی شمارهٔ ۲۰ — عرفی سخنت گرچه معما رنگ است
رباعی شمارهٔ ۱۹ — از باب مغان که رسمشان جود و عطاست
رباعی شمارهٔ ۱۸ — آنم که رعیت کمینم دهر است
رباعی شمارهٔ ۲۴ — آنم که به ترک دین دلم خرسند است
رباعی شمارهٔ ۲۶ — عرفی سر صفهٔ مغان مسند ماست
رباعی شمارهٔ ۲۷ — زینسان که گمان شده دی به ره است
رباعی شمارهٔ ۲۵ — یار آمده و در صدد دلداری ست
رباعی شمارهٔ ۲۹ — باز آ که فراق جان گداز آمده است
رباعی شمارهٔ ۲۸ — زین سردی دی که آب و آتش یخ بست
رباعی شمارهٔ ۲۲ — حسن از طلب نگاه ما بسته لب است
رباعی شمارهٔ ۲۳ — عرفی چه نهی متاع دل در کف دست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — گر چشم و دلم ز ناله و گریه جداست
رباعی شمارهٔ ۳۵ — معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست
رباعی شمارهٔ ۳۲ — عشق آمد و گوید رسولم نام است
رباعی شمارهٔ ۳۳ — راهم ندهد سوی حرم زاهد زشت
رباعی شمارهٔ ۳۱ — تا عمر مرا فلک به غم پیموده است
رباعی شمارهٔ ۳۴ — مسجود ملایک دو تن از آب و گل است
رباعی شمارهٔ ۳۷ — عرفی دل من که منت جان من است
رباعی شمارهٔ ۳۶ — در عهد من آن که لاف سنج سخن است
رباعی شمارهٔ ۴۰ — شیراز که دریای معانی گذر است
رباعی شمارهٔ ۳۹ — دی محتسب آمد به غم، تند نشست
رباعی شمارهٔ ۴۳ — در باغم و دل شکارگاه شیراست
رباعی شمارهٔ ۴۵ — در دیدهٔ تو روشنی شرم به است
رباعی شمارهٔ ۴۴ — یاران دگر انگشت نما خواهم گشت
رباعی شمارهٔ ۴۱ — صد تلخ شنیدم ز یکی رزق پرست
رباعی شمارهٔ ۴۲ — این لاله که با داغ الست آمده است
رباعی شمارهٔ ۳۸ — دردا که دگر سخن ز فرزانگی است
رباعی شمارهٔ ۴۶ — عرفی شب عید و باده عیش افروز است
رباعی شمارهٔ ۴۷ — روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت
رباعی شمارهٔ ۵۱ — ای عشق که مدح تو همین عشق بس است
رباعی شمارهٔ ۵۰ — عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت
رباعی شمارهٔ ۴۹ — عرفی علم هجر تو افراشتنی است
رباعی شمارهٔ ۴۸ — عرفی دل ما تا به در عشق گریخت
رباعی شمارهٔ ۵۳ — از وصل نهان ما که غماز نیافت
رباعی شمارهٔ ۵۲ — عرفی گله سر مکن که جای گله نیست
رباعی شمارهٔ ۵۶ — عرفی منم آن که کوششم بی اثر است
رباعی شمارهٔ ۵۵ — عرفی منم آن که دوزخم تب‌شکن است
رباعی شمارهٔ ۵۹ — ای آن که برت سفال و یاقوت یکی است
رباعی شمارهٔ ۵۷ — دستی دارم که در گریبان غم است
رباعی شمارهٔ ۵۸ — از گریهٔ گرم دیده آتشناک است
رباعی شمارهٔ ۵۴ — هر کس که سرش نه در گریبان فناست
رباعی شمارهٔ ۶۰ — ای شوق لبت ز صبر من برده ثبات
رباعی شمارهٔ ۶۱ — ای کعبه رو این طرف که بی سازی نیست
رباعی شمارهٔ ۶۷ — عرفی دل ما بسی پریشان نظر است
رباعی شمارهٔ ۶۳ — حسن آن باغی که خلد ازو بی رنگ است
رباعی شمارهٔ ۶۵ — با معصیتم که کرده ای امن کنشت
رباعی شمارهٔ ۶۸ — صحرای هوس خار تمنا خیز است
رباعی شمارهٔ ۶۶ — ای آن که رهت به بزم مقصودی نیست
رباعی شمارهٔ ۶۹ — دل در هوس وصل تسلی طلب است
رباعی شمارهٔ ۶۴ — دل دشمن شادی ست و در کار غم است
رباعی شمارهٔ ۶۲ — آگه نیم از عیش که شهد چه گلوست
رباعی شمارهٔ ۷۱ — آن شور که این مفرد و این وافی چیست
رباعی شمارهٔ ۷۳ — از عشق شراب نیستی جوید روح
رباعی شمارهٔ ۷۲ — ای مهر تو هیچ وکین دشمن هم هیچ
رباعی شمارهٔ ۷۵ — ایوب به صبر خویشتن می نازد
رباعی شمارهٔ ۷۴ — فردا که معاملان هر فن طلبند
رباعی شمارهٔ ۷۷ — عرفی که قدم در دهن تیشه نهد
رباعی شمارهٔ ۷۶ — آن کس که عنان تافت ز ما گمره شد
رباعی شمارهٔ ۷۰ — مستوری دل طلب که مستی این جاست
رباعی شمارهٔ ۷۸ — عرفی که به هرزه گردیم خو می داد
رباعی شمارهٔ ۸۰ — عشق آمد و گوید که زبان بگشایند
رباعی شمارهٔ ۷۹ — در دیدهٔ هجر خواب پژمرده شود
رباعی شمارهٔ ۸۱ — شوخی که ز خنده چشمهٔ نوش شود
رباعی شمارهٔ ۸۴ — در باغ دلم که روضه نعتش گوید
رباعی شمارهٔ ۸۲ — رفتم به جنازهٔ یک تن که فسرد
رباعی شمارهٔ ۸۵ — از خامشی ام جان به سخن می سوزد
رباعی شمارهٔ ۸۳ — جمعی به درت گریه و آه آوردند
رباعی شمارهٔ ۸۶ — عشق تو خرابات نشین می باشد
رباعی شمارهٔ ۸۷ — دردا که اجل رسید و درمان نرسید
رباعی شمارهٔ ۸۸ — از زهر ستیزه خوی او می شویند
رباعی شمارهٔ ۸۹ — وقت است که یاران به گلستان ریزند
رباعی شمارهٔ ۹۰ — در سردی یخ بند که لرزد خورشید
رباعی شمارهٔ ۹۱ — شاهی که فلک هم گهر او نشود
رباعی شمارهٔ ۹۲ — عرفی دل و طبع تو ستمگار مباد
رباعی شمارهٔ ۹۳ — آن کس که ز راه نفسم بسته کند
رباعی شمارهٔ ۹۴ — شاها نفسم باغ ثنا خواهد شد
رباعی شمارهٔ ۹۵ — ای ملک غمت هر چه فرازست و فرود
رباعی شمارهٔ ۹۶ — جمعی ز کتاب سخنت می جویند
رباعی شمارهٔ ۹۸ — عرفی دل ما کیش دگرگون نکند
رباعی شمارهٔ ۹۹ — عرفی چه خروشی که فلان گمره شد
رباعی شمارهٔ ۹۷ — عشق آمد و از مژدهٔ غم شادم کرد
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — آنم که تنم همیشه از جان به بود
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — مردیم که آه ما دل شب نگزد
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — بر ساغر من که عشق از او نشأه برد
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — دیدم جایی که فتح باب آنجا بود
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — رفتم به حرم که درد ایمان دانند
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — تا رنگ من از شراب رهبان کردند
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — رخسار تو باغ را سراسیمه کند
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — گر سنگ ملامت به دلم نستیزد
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — آن کس که لوای عشق بر دوش آید
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — ای عیش به آلایشت آمیخته اند
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — عرفی همه بود رنگ، بی گفت و شنید
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — چون عشق به کام مشتری کار کند
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — ای آهوی فتنه سنبلت را به کمند
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — در علم و عمل چو ذوفنون آید مرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — ای آن که ز درد رسته ای، شرمت باد
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — تا کی برت اظهار عدم نتوان کرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — زین گونه که دل به عقل زشتم طلبد
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — گیرم که تو را شوخی آتش باشد
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — خوش آن که شراب همتم مست کند
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — گر دل بردم عشوه نمایی چه شود
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — عرفی نه مرا حاصل کان می باید
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — بی یاد لب تو خضر دل مرده شود
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — عرفی لب معنی ام دم از نور زند
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — توفیق گذشته گر به ما باز آید
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — ای خواجه چو از تو مرگ جان خواهد برد